“STEENROTSEN” van LUDO HELSEN

Ludo Helsen schreef op zijn 76ste een boek. En niet zomaar eentje. “Steenrotsen” is de titel. Een naam waarbij we ons iets maar ook niets kunnen voorstellen. De schrijver noemt het fictie, opgebouwd met stukjes echte, onvervalste feiten. En dat is het ook.

* Het verhaal is geïnspireerd op de echte vlucht van zijn vader voor de bezetter, enkele weken na de geboorte van Ludo begin juni 1944, en op een proces-verbaal uit de nalatenschap van zijn vader.

* Het prille begin van het verhaal speelt zich af op de plaats die op het kadaster bekend staat als “Steenrotsen” en die vele lezers zullen herkennen. Daar begint en eindigt alles …

* ” Twee broers worden in het begin van de 21ste eeuw als bij toeval geconfronteerd met een eigenaardige, eerder minuscule gebeurtenis uit het leven van hun vader op het einde van WO II.

* Om te achterhalen wat er zou kunnen gebeurd zijn, slagen ze er na geruime tijd in door te dringen tot de septemberdagen van 1944. Een tijd van collaboratie en repressie.

* Bij die zoekactie zijn familieleden betrokken maar ook onverwacht anderen die de sleutel van het geheim met zich meedragen. Waarom een Poolse parachutist , een hele Poolse familie en de zoon van een vermiste Duitse officier hen op weg brengt naar Polen en … Zuid-Frankrijk. En hen bijna tot wanhoop brengt om het mysterie te doorgronden … leest u wellicht in één adem uit.

* De hele speuractie speelt  zich af tegen een achtergrond van een kerk die met noodzakelijke hervormingen draait in een erg herkenbaar land waarvan de motor sputtert door minder geslaagde staatshervormingen.”

***  Ludo Helsen noemt zijn boek “Steenrotsen”. Een sterk staaltje fictie opgebouwd uit stukjes onvervalste feiten uit de geschiedenis. Het verhaal is geïnspireerd op de echte vlucht van zijn vader voor de bezetter, enkele weken na de geboorte van Ludo begin juni 1944 én op  een proces-verbaal uit de nalatenschap van zijn vader (overleden in 1958). Het prille begin van het verhaal speelt zich af in “Steenrotsen” (een oude kadasterbenaming) en daar eindigt het ook.

***  Ludo Helsen studeerde in Leuven Wijsbegeerte  en Letteren, Germaanse filologie. Een groot deel van zijn loopbaan was hij openbaar actief in diverse grote projecten van streekontwikkeling. En, o ja, het boek leest als een echte detectiveroman.

***  Ook de hele buitenkant van het boek is van Laakdalse makelij. De kaft werd ontworpen door Clem Verbiest , die al vele mooie dingen in de ‘Gazet van Laakdal’ heeft gerealiseerd (zie ook boven). Heel wat professionals uit de boekenstiel getuigen dat het ontwerp van Clem een van de mooiste is dat ze de laatste jaren hebben gezien , en de auteur is er heel gelukkig mee ! (Ludo H)


**  Rest mij alleen nog te vertellen dat het boek van pakweg 350 pagina’s dus leest als … een echte detectiveroman. Een aanrader in eigen beheer voor de wel erg democratische prijs van € 20 , af te halen aan de Oude Geelsebaan in Veerle of in een aantal boekenwinkels in de buurt of via steenrotsen@hotmail.com

Léon Degrelle (1906-1994)

De Belgische politicus Léon Degrelle werd op 15 juni 1906 geboren in Bouillon als zoon van een bierbrouwer en politicus. In de dertiger jaren richtte hij de Rex-beweging op, die later zou uitgroeien tot de fascistische Rex-partij.

* Degrelle wou de “Nieuwe Orde” in België tot stand brengen. Tijdens de verkiezingen van 1936 behaalde de Rex-partij ruim tien procent van de stemmen, waardoor ze 21 zetels in het parlement bemachtigde.

* Degrelle kon zijn toehoorders met duidelijke taal en grote gebaren in vervoering brengen. Dit verkiezingssucces was bijna volledig te danken aan de welsprekendheid van de extraverte Degrelle. Het resultaat van 1936 werd echter nooit meer geëvenaard.

* Zijn aanhang slonk in de aanloop naar de oorlog. Degrelle wilde oorspronkelijk een conservatieve, nationalistische katholieke partij vormen, maar hij schoof steeds verder op in de richting van het fascisme.

* Volgens zijn biograaf Bruno Cheyns was Léon Degrelle een narcist, die ten koste van alles succes wilde halen. Zo nodig werd de werkelijkheid vervormd naar een ideaalbeeld: de Walen zouden eigenlijk Germanen zijn…

Duitse inval in België

* Na de Duitse inval in België werd Léon Degrelle gevangen genomen en naar Frankrijk overgebracht. Daar werd hij door de Duitsers bevrijd. Degrelle speelde een belangrijke rol voor de Duitse bezetters. Hij riep de Walen op tot collaboratie.

* In 1941 stond Léon Degrelle aan de basis van het Waals Legioen van de SS. Dit leger vocht met het Duitse leger aan het oostfront.

* Als enige Belg kreeg de collaborateur enkele hoge Duitse onderscheidingen: het Ridderkruis en het Ridderkruis met Eikenloof.

* Na de oorlog vluchtte Degrelle naar Spanje, waar de rechtse dictator Franco ook na de Tweede Wereldoorlog zijn macht had weten te behouden.

* Degrelle werd door het Belgische gerecht bij verstek ter dood veroordeeld. Zijn vader en moeder overleden in gevangenschap. Zijn echtgenote, waarmee hij een moeizame relatie had, werd ook opgesloten. De kinderen werden in een pleeggezin ondergebracht.

* In Spanje ging Degrelle door het leven als Leon Jose de Ramirez Reina en handelde hij in onroerend goed. Bovendien bezat hij een keten van wasserijen en een handelsbedrijf.

* Ook na de oorlog bleef hij het bestaan van de Holocaust ontkennen. In 1992 verschenen zijn memoires. Léon Degrelle overleed op 31 maart 1994 in Malaga. Hij werd 87.

– naar een tekst van  Ruud van Capelleveen in Absolute Figures.nl

ANNE FRANK

KnipselfRANK

Anne Frank

Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Anne Frank
Anne Frank op de 6e Montessorischool Amsterdam, 1940, collectie Anne Frank Stichting
Algemene informatie
Volledige naam Annelies Marie Frank
Geboren 12 juni 1929
Geboorteplaats Frankfurt am Main, Duitsland
Overleden waarschijnlijk februari 1945
Overlijdensplaats Bergen-Belsen, Duitsland
Land staatloos
Handtekening Handtekening
Werk
Jaren actief 1942-1944
Genre autobiografisch
Bekende werken Het Achterhuis
Uitgeverij Contact, Prometheus, Bert Bakker
Dbnl-profiel

Annelies Marie (Anne) Frank (Frankfurt am Main, 12 juni 1929Bergen-Belsen, februari 1945[1]) was een Duits en later statenloos Joods meisje dat wereldberoemd is geworden door het dagboek dat ze schreef tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen ze ondergedoken zat in het achterhuis aan de Prinsengracht in Amsterdam.

Zij stierf vermoedelijk in februari 1945 aan vlektyfus[2] in het concentratiekamp Bergen-Belsen. Haar officiële sterfdatum is echter door de Nederlandse autoriteiten vastgesteld op 31 maart 1945.

Haar dagboek is postuum gepubliceerd en is een van de meest gelezen boeken ter wereld. Door haar dagboek is Anne Frank internationaal een symbool geworden van de Holocaust, de moord op zes miljoen Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.[3]

Anne Frank is opgenomen in de Canon van Nederland als een van de vijftig thema’s van de Nederlandse geschiedenis.

Meer op Wikipedia , de allesweter. Klikken op rood brengt je al een stap dichter bij het grote verhaal.

AANVAL OP DEPORTATIETREIN

– Eigenlijk komen we enkele weken te laat met dit stukje , maar we vonden dat we het onze lezers toch niet konden onthouden (ook op 8 juni van de scheurkalender) –

*** Mendelis Goldsteinas en Hinda Vistinezki, Litouwse Joden, immigreerden in 1924 respectievelijk 1925 naar België. Ze woonden in Vorst. Hij doctor in de scheikunde, zij kantoorbediende.

* In februari 1943 werden ze samen aangehouden en afgeleverd in de Mechelse Dossinkazerne.

* Op 19 april (ik was toen 11 dagen oud) werden ze gedeporteerd met transport 20. En met hen nog 1 631 Joodse gevangenen. Bestemming Auschwitz. Het was het eerste transport met goederenwagens.

* Tussen Boortmeerbeek en Wespelaar, op 13 kilometer van Mechelen, slaagden de 20-jarigen Youra Livschitz en zijn twee metgezellen, Robert Maistriau en Jean Franklemon erin om de trein te doen stoppen door te zwaaien met een stormlamp..

* Eén wagon konden ze ook openbreken waardoor 17 gedeporteerden konden ontsnappen. Nog 219 anderen vluchtten op eigen kracht uit de stilstaande trein. Onder een kogelregen van de bewakers werden 26 gevangenen tijdens die vluchtpoging afgeknald.

* Voor de blijvers was het jammer genoeg uitstel van executie. Zij werden even na aankomst in Auschwitchz vergast en in een massagraf gegooid.

* Nog geen jaar later werd ook Youra Livschitz in Brussel gearresteerd en meteen gefusilleerd. Zijn twee kompanen werden eveneens aangehouden maar overleefden de kampen.

** De reddingsactie in Boortmeerbeek was uniek in de geschiedenis van de Holocaust. In geen enkel ander Europees land werd ooit een poging ondernomen om een deportatietrein aan te vallen.

Kim Phuc na napalmaanval

1972 – De ouderen onder ons herinneren het zich wellicht nog …de foto van het naakte meisje Kim Phuc dat na een napalmbombardement gillend wegrent. En met haar nog andere kinderen.

*** foto: Kim Phuc rent weg na een napalmaanval – Nick Ut /AP Ze werd op slag wereldberoemd. Hij won er de Pulitzer-prijs mee.

** Het is èèn van de bekendste nieuwsfoto’s ooit gemaakt en een dramatisch symbool van de Vietnamoorlog.

* Het meisje was negen toen er op 8 juni 1972 een napalmaanval werd uitgevoerd op het dorp Trang Bang waar ze zich op dat moment bevond.

* Phuc zelf vatte ook vuur door de napalm waardoor ze haar kleren verloor.  Een Amerikaanse soldaat dacht haar te kunnen helpen door water over de verbrande huid te sprenkelen. Dat had het verkeerde effect. Het meisje gilde het uit van de extra-pijn.

* Kim Phuc liep derdegraadsverbrandingen op en lag lange tijd in een ziekenhuis. Door het ziekenhuispersoneel in Saigon werd ze aanvankelijk opgegeven.

* De Amerikaanse correspondent Christopher Wain, die eerder al gefilmd had hoe het meisje na de aanval gillend was weggerend, ontfermde zich over haar.

* De Amerikaan nam haar mee naar een ziekenhuis gespecialiseerd in plastische chirurgie. Na 17 operaties en 14 maanden recovery werd Phuc ontslagen uit het ziekenhuis.

* Tien jaar na de gebeurtenis werd Kim Phuc gevonden door een Duitse journalist. Nadat haar identiteit bekend was, zette de Vietnamese overheid haar meteen in als propagandamateriaal.

* Ze moest van de overheid stoppen met haar studie om interviews te geven. Zelfs toen ze in Cuba alsnog probeerde haar studie af te maken werd ze ook daar ingezet als propagandamateriaal tegen het westen.

* Na haar trouw  en huwelijksreis ging naar Phuc naar Rusland . Daar besloten zij en haar echtgenoot de media definitief te ontvluchten.

* Op de terugweg stapten ze tijdens een tussenstop uit in Canada. Daar woont het echtpaar nog steeds, met hun kinderen. Journalist Tom Vandeweghe sprak drie jaar geleden met haar. Een korte passage…

“Uiteindelijk is het de foto die me gered heeft”, vertelt ze. “Ik beschouw hem vandaag als een krachtig geschenk. Geen enkel kind mag zo lijden.”

* Volgens Kim heeft de foto ook invloed gehad op het beëindigen van de Vietnamoorlog.

“Hij werd gebruikt als anti-oorlogspropaganda. En ik ook. Ik moest van de Vietnamese overheid telkens opdraven voor journalisten. Studeren mocht ik niet.”

*** Vergeet nu niet te drukken op rood …

  search Kim Puck

symbool van de Eerste Wereldoorlog

Normaliter staan dezer dagen de klaprozen in bloei. Maar helaas, we vonden er haast geen. Geleerde mensen schrijven dit toe aan het bijzonder warme voorjaar en het gebrek aan hemelwater. Wat er ook van aan is …

De klaproos of “Poppy”, is het symbool bij uitstek van de Eerste Wereldoorlog (CC0 – pixabay – wiol5). Merk ook de diepblauwe pinksterbloem op die een kleurrijke combinatie vormt met de klaproos.

 

 

De papaverbloem staat in het Verenigd Koninkrijk, maar ook in veel andere landen, symbool voor de Eerste Wereldoorlog, omdat ze veelvuldig bloeide op de slagvelden in Vlaanderen.

Beroemd is vooral een gedicht van John McCrae (1872-1918) over klaprozen aan het westelijk front: In Flanders Fields.

De Canadese legerarts schreef zijn gedicht op 8 december 1915, toen hij eerder had opgemerkt dat er grote klaprozen op oorlogsgraven bloeiden.

McCrae gooide het papier waarop hij het gedicht schreef weg, maar een collega-officier vond het en stuurde het naar verschillende Londense tijdschriften.

 

 

Het werd als eerste gepubliceerd in het populaire magazine Punch. Veel lezers werden door het gedicht geraakt…

De tekst van In Flanders Fields gaat als volgt:

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

Tom Lanoye vertaalde het gedicht in 2000:

In Vlaamse velden

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in ’t zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gíj de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede – ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

 *** John McCrae overleefde de Eerste Wereldoorlog niet. De legerarts overleed op 28 januari 1918 aan long- en hersenvliesontsteking. Hij werd 45 jaar oud.

Herdenkingen

Tijdens de meeste herdenkingen van de Eerste Wereldoorlog is de klaproos terug te vinden. In het Verenigd Koninkrijk wordt op 11 november, de dag waarop de Eerste Wereldoorlog in 1918 eindigde, Remembrance Day (of Poppy Day) gehouden. Tijdens deze dag worden de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog herdacht, evenals militairen die in gewapende conflicten nadien om het leven kwamen.

(eigen foto’s vorig jaar)

Louis Boeckmans en wereldoorlog II

Onlangs vertelden we over de 18-daagse veldtocht van het Belgische leger waaraan weinig heroïek kleefde. Maar niet iedere jongere verging het zo gemakkelijk in die dagen.

Lid zijn van speciale brigades was bv. al genoeg om opgepakt te worden en in de vergetelheid van een werkkamp te sterven, ver van huis. Het overkwam Vorstenaar Louis Boeckmans bijna. Felix Vanbel schreef er een vrij uitgebreid boek over. Wij distilleerden daaruit wat volgt onder de foto’s …

.

foto’s LV – Sam Mondelaers (L) en Louis Boeckmans in betere tijden (2014) – beiden zijn intussen overleden –

.

Louis Boeckmans (20 juni 1923) ging vrij jong werken als loopjongen in de fabriek van Tessenderlo. Op 29/2/1942 beleefde hij vrij intens de ramp van Tessenderlo, toen de fabriek in de lucht werd geblazen.

Later trad hij toe tot het verzet tegen de Duitse Bezetter en werd hij lid van de Belgische Nationale Beweging of BNB, ook wel Witte Brigade geheten.

Op 11 juli 1944 werd Louis, op de terugweg van zijn nachtpost in de fabriek van Looi, door een buurmeisje verraden. Dat meisje had omgang met een Duitse SS-soldaat, die gelegerd was in de school van Tessenderlo.

Na een grondig onderzoek door de SS bij hem thuis werd Louis, samen met zijn vader en zijn broers Viktor en Jozef, een tijdlang opgesloten in de zusterschool van Tessenderlo.

Zijn vader en broer Viktor werden na enige tijd vrij gelaten. De volgende dag werden hij en zijn broer Jozef door schietgrage SS-bewakers overgebracht naar de gevangenis in Hasselt. Daar kwam hij in contact met nog een 7-koppige groep gevangenen van Groot-Vorst waaronder Marcel  Coenen en Marcel Heselmans.

Op 24 juli 1944 werd Louis, met andere gevangenen van Tessenderlo en Vorst, op de koer van de gevangenis in Hasselt  samengebracht. Zij moesten in een Duitse vrachtwagen kruipen en werden onder zware bewaking van SS-soldaten weggevoerd naar het voor hen onbekende Breendonk.

Louis maakte er zeer snel kennis met de onmenselijke omstandigheden waarin zij daar moesten trachten te overleven.

In het bijzijn van een ganse groep vreemde mensen moest hij zich uitkleden, werd gans kaal geschoren en kreeg vervolgens zijn kleren toegeworpen: een oud kostuum van het Belgisch leger met een nummer erop.

Ook kreeg hij nog een hemd, een muts en klompen, maar geen kousen. Zijn naam werd hem ontnomen. Voortaan moest hij met het nummer 3253 verder door het leven.

Op 8 augustus 1944 eindigde zijn verblijf in Breendonk en werd hij overgebracht naar Buchenwald waar hij op 10 augustus 1944 toekwam. Zijn identiteit werd aangepast. Hij kreeg nummer 76076, broer Jozef 76089.

Ook de kledij werd vervangen. Na een grondige ontsmettingsbeurt kreeg Louis een gestreept zebrakostuum toegeworpen: vest, broek, hemd, muts, 2 doeken om rond de voeten te doen en houtschoenen.

Die schoenen waren in feite slechts zolen van hout , samengehouden door een doek en een koord om ze te binden. Dan nog 2 nummers 76076 om op de broek en jas te naaien. Er werd ook een rode driehoek op de jas gemaakt met de letter van “Politieke Gevangene.” Al bij al vreselijke levensomstandigheden waarin Louis was terechtgekomen.

Na 13 dagen werkcommando werd Louis op 23 augustus 1944 in een treinwagon voor dierenvervoer gestopt, op weg naar een nieuw kamp in Blankenburg-Oesig. Daar verbleef hij 225 dagen. Het was er hard werken in mensonwaardige omstandigheden.

Op 6 april 1945 begon de afmattende Dodenmars waarbij de gevangenen die het ritme niet aankonden bij bosje werden afgemaakt. Louis was bij de overlevers. Op 14 april 1945 arriveerde hij bij de Schuur in Sarau. Daar verbleef hij tot 30 april.

Toen werd hij door het Zweedse Rode Kruis afgehaald en door bemiddeling van de Zweedse diplomaat Graaf Folke Bernadotte, overgebracht naar Zweden. Dit kon gebeuren dank zij een ruiltransactie van geneesmiddelen met SS-er Himmler waarbij Louis dus betrokken werd.

Met een vrachtwagen van het Zweedse Rode Kruis werd Louis dan overgebracht naar de haven van Travemünde om aan boord te gaan van de vrachtboot Magdalena.

Op 2 mei meerde die aan in de haven van Trelleborg Zweden. Al zijn kleren werden opgestookt. In het plaatselijke badhuis werd Louis grondig gewassen en geschrobd en kreeg hij, naast nieuwe kleren, ook zijn naam terug.

Na het badhuis werd Louis ondergebracht in lokalen van scholen waar hij goed verzorgd werd en aangepast eten kreeg. Stilaan recupereerde hij van zijn ondervoeding en van zijn zwakke gezondheid.

Zekere dag kreeg hij de kans om tegen betaling op een hoeve te gaan werken. Een maand lang werd dat een goede en zinvolle bezigheid.

Op 11 juli vertrok Louis van Malmö naar Kopenhagen en vloog verder met een Engels vrachtvliegtuig. Uiteindelijk kwam hij op 13 juli 1945 terug in het intussen bevrijde België.

Even later was hij ook weer thuis na een gedwongen afwezigheid van 1 jaar en 2 dagen zonder enig nieuws van het thuisfront. Tranen van geluk rolden over vele wangen. Eindelijk helemaal vrij, het nieuwe leven kon beginnen.

dramatische VOETBALFINALE IN BRUSSEL

Gisteren 28 mei 2022 werd de grote finale gespeeld van het internationale clubvoetbal.  ...Madrid haalde het van Liverpool met een zuinige 1-0 en dank zij een fantastisch keepende Courtois.

Ook gisteren 28 mei stond Liverpool in finale op 29 mei 1985, al 37 jaar geleden. Toen speelden het Italiaanse Juventus en het Britse Liverpool de finale van de Europacup I in het Heizelstadion van Brussel. Het werd één van de grootste rampen uit de voetbalgeschiedenis.

De spelers op het veld waren zich nauwelijks bewust van wat er zich in het publiek afspeelde. De match werd niet afgelast. Dat zou de gemoederen nog meer opgejut hebben.

Knipsel1 Knipsel10

* Voor de wedstrijd begon, braken al zware rellen uit toen Liverpoolaanhangers het neutrale vak Z (?!) bestormden dat grotendeels met Juventussupporters was gevuld.

Hierbij lieten 39 mensen het leven : 32 Italianen, 4 Belgen, 2 Fransen en 1 Noord-Ier. Meer dan 400 supporters raakten gewond.

* “Als onverstand zich met geweld verenigt, brengt deze echt de dolste wreedheid voort”, zou Friedrich von Logau hierover zeggen.

* Ondanks het brute geweld en de vele doden en gewonden, ging de wedstrijd toch met grote vertraging van start. De organisatoren vreesden dat een afgelasting de zaak nog erger zou maken.

* De spelers wisten dat er supporters waren omgekomen, maar voor de meeste aanwezigen werd het pas na de wedstrijd duidelijk dat er zoveel mensen overleden waren.

* Een parlementaire onderzoekscommissie stelde achteraf vast hoe gebrekkig de organisatie was.  Er was een tekort aan politietroepen, er werden kaarten op de zwarte markt verkocht, er was een ongebreidelde verkoop van alcohol in en rond het stadion en … het ergste van al: het Heizelstadion verkeerde in een erbarmelijk slechte staat. Eén van de muren begaf het onder de druk van supporters die probeerden weg te komen.

Juventus won de wedstrijd met 1-0, een penaltydoelpunt gescoord door Michel Platini.

** Na het eindsignaal vierden de Juventus-spelers midden op het veld hun overwinning. Het was duidelijk dat ze op dat moment nog niet wisten hoe groot de tragedie was. Er werd echter geen beker uitgereikt.

* Bij wie toen de berichtgeving op tv zag, of wie er live bij was, blijven de afschuwelijke beelden in het geheugen gegrift. Voetbal een feest? Die 29 mei zeker niet.

-Amicizia –

Juventus en Liverpool moesten het tijdens de kwartfinale van de Champions League in 2005 weer tegen elkaar opnemen, 20 jaar na het Heizeldrama. Het was de eerste keer sinds die gebeurtenis dat de clubs weer tegenover elkaar stonden.

050405-035-Liverpool_Juventus-1024x682 * Voor de thuiswedstrijd op Anfield, geleid door de Belgische scheidsrechter Frank De Bleeckere, vroegen de supporters van Liverpool op passende wijze om vergiffenis en riepen ze op tot vriendschap. Ze hielden borden omhoog zodat het woord “amicizia” werd gevormd, “vriendschap” in het Italiaans.

* Hoewel de meeste fans van Juventus voor het gebaar applaudisseerden, keerde een aantal hen de rug toe. Velen weigerden om het aanbod tot vriendschap aan te nemen: de periode van 20 jaar tussen het drama en de verontschuldigingen was nog te klein.

Renovatie

** Na het drama werden in het Heizelstadion enkel nog atletiekwedstrijden georganiseerd. Medio jaren 1990 werd het volledig verbouwd en omgedoopt tot Koning Boudewijnstadion. Ook dat heeft intussen de tand des tijd niet overleefd. Een nieuw stadion dring zich op, één grote renovatie wordt het zeker niet.

18 dagen oorlog

In de ochtend van 10 mei 1940 werden de Belgische stellingen langs de Belgisch-Nederlandse grens tussen Neeroeteren (ten westen van Maaseik) en Briegden (ten westen van Maastricht) op meerdere plaatsen aangevallen door Duitse troepen die de Maas overgestoken waren en de Belgische verdediging aftastten.

* De Belgische troepen slaagden er wel in de bruggen over de Kempische kanalen op tijd te laten springen en zich terug te trekken naar het Albertkanaal.

* De brug over het Albertkanaal en die bij het fort van Eben-Emael werden bij verrassing in de Slag rond het Fort Eben-Emael genomen door een nieuw soort eenheden: Duitse parachutisten.

** Het Belgische leger trok zich meteen terug. Verder vechten had geen zin. Op 28 mei 1940 , 18 dagen na het begin van de oorlog, hadden onze soldaten hun heldendom verdiend. De meesten hadden nauwelijks een Duitse soldaat gezien. Later zou men in bepaalde kringen denigrerend spreken over den hazenbond.

* De nederlaag van het leger, na nauwelijks achttien dagen strijd (?!), liet een wrange nasmaak en bezorgde België een ongelooflijke kater. Het contrast met de Eerste Wereldoorlog was enorm, en dat niettegenstaande de enorme materiële inspanningen.

* De soldaten zelf waren tevreden met de capitulatie. Zij hadden voor later hun met de Belgische kleuren getooide zerk op de plaatselijke kerkhoven dik verdiend…

* En nog erger …Tijdens de veldtocht hadden de leiders van de Nieuwe Ordebewegingen hun diensten aan de Duitsers aangeboden. De ideologie bleek nu belangrijker dan het vaderland. Een aantal Vlamingen dacht met hulp van de Duitsers de Vlaamse aspiraties te kunnen verwezenlijken.

* In België, maar ook in Nederland en Frankrijk werd de positie van de aanhangers van een nationalistische en autoritaire staatsordening naar het voorbeeld van nazi-Duitsland versterkt.

* Maar, de overduidelijke mislukking van de neutraliteitspolitiek zou in de komende decennia het veiligheidsbeleid van België bepalen. De beslissing van koning Leopold III om te capituleren kon bij een goed deel van de Belgische bevolking op begrip rekenen.

*** Niettemin lag deze beslissing aan de basis van een ernstig conflict tussen koning en regering. Het conflict werd nog scherper door zijn keuze als krijgsgevangene in het land te blijven, door zijn houding ten aanzien van de Duitse bezetter en zijn huwelijk met Lilian Baels. De Belgen waren hun geliefde koningin Astrid nog lang niet vergeten.

* Na afloop van de Tweede Wereldoorlog leidde het conflict, gekend als de Koningskwestie, tot ernstige binnenlandse problemen rond partijpolitieke en Vlaams-Waalse tegenstellingen. (bronnen Wikipedia)

Wat er nog gebeurde 

* Onze koning capituleerde dus, samen met zijn troepen op 28 mei 1940. Deze beslissing werd zowel door de naar Parijs gevluchte Belgische premier Hubert Pierlot, de voltallige Belgische regering samen met 170 parlementsleden in Limoges (31 mei), als door de Franse premier Paul Reynaud zwaar bekritiseerd. Deze laatste beledigde de Belgische koning en ontnam hem bij decreet zijn Grootkruis van het Legioen van Eer.

* Ongeveer 6 000 Belgische soldaten en ongeveer evenveel burgers lieten het leven in de militaire operaties.

* De Britten waren ondertussen ingescheept vanuit Duinkerke, maar ook vanuit Oostende, Nieuwpoort en De Panne vertrok men richting de Engelse Kanaalkust. Het Franse leger staakte de strijd op 22 juni.

*** Van de in totaal 600.000 Belgische militairen werden er 225.000 naar Duitse krijgsgevangenkampen gebracht. Na enkele maanden werden de meeste Vlamingen vrijgelaten.

* Circa 70.000 (alle officieren die na enige tijd gegroepeerd werden in Prenzlau, beroepsonderofficieren en Waalse militairen) bleven tot het einde van de oorlog gevangen gehouden.

1 2 3