VAN RUIMTE NAAR DIEPTE

Kathy Sullivan, de eerste vrouw die ooit een ruimtewandeling maakte, is nu ook de eerste vrouw die het diepste punt van de oceaan bereikt heeft.

Vorig jaar juni daalde ze af in de Challengerdiepte in de Marianentrog in de Stille Oceaan, net geen 11 kilometer diep.

Bij haar terugkomst belde de 68-jarige wetenschapper met astronauten in het Internationale Ruimtestation ISS. “Dit maak je maar een keer in je leven mee.” De astronauten namen er nota van.

HILLARY EN TENZING OP MOUNT EVEREST

Op 29 mei 1953 om 11u lokale tijd bereikten Edmund Hillary en Tenzing Norgay als eersten in de geschiedenis de top van de Mount Everest . In België werd het nieuws bekend gemaakt in het nieuws van 19u. Op de radio uiteraard, want tv stond nog in zijn prilste kinderschoenen.

* Ik was pas tien en herinner het me nog levendig. Op slag werden Hillary en Tenzing, zoals ik ze onthouden heb, voor een hele lange tijd mijn onvoorwaardelijke favorieten. Ik ging het meteen melden in de buurt , maar daar begreep men mijn enthousiasme niet. En dat begreep ik dan weer niet.

           De moedergodin van de wereld

  • 1953 – De eersten die de Everest beklommen en levend terugkwamen waren de Nieuw-Zeelander Edmund Hillary en sherpa Tenzing Norgay. Zij bereikten op 29 mei 1953 de top met hulp van een zuurstofapparaat. 
  • 1978Reinhold Messner (kleurfoto) uit Zuid-Tirol, en Peter Habeler, uit Oostenrijk, waren op 8 mei 1978 de eersten die erin slaagden de top te bereiken zonder zuurstofapparaat.
  • 1980 – Reinhold Messner was ook de eerste die erin slaagde de Mount Everest solo te beklimmen. Dat was op 20 augustus 1980. Ook deze keer maakte hij geen gebruik van extra zuurstof.
  • Messner was bovendien de eerste die de veertien achtduizenders beklom.
  • 1988 – Tom Whittaker miste zijn rechtervoet, maar wist met een kunstvoet op 27 mei 1988 toch de top van de berg te bereiken.
  • 1988 – Pierre Tardivel in september 1992 en Jean Marc Boivin op 2 september 1988 waren de eersten om van de top naar beneden te skiën en met een parapente (kleine parachute) veilig te landen.
  • 1999 – De eerste Belg die vanuit Tibet de top bereikte was Pascal Debrouwer. Deze prestatie leverde hij op 18 mei 1999. Tijdens de afdaling is Debrouwer wellicht weggegleden en dodelijk verongelukt, waarschijnlijk wegens oververmoeidheid. Ergens op zo’n 8000 meter ligt zijn dode lichaam.
  • 2002 – Hans van der Meulen bereikte in 2002 als eerste Nederlander de top zonder gebruik te maken van een zuurstofapparaat.  Wilco van Rooijen maakte deel uit van de expeditie van Hans van der Meulen maar bereikte de top net niet.
  • 2004 – Die Wilco van Rooijen was een doorzettertje. Op 20 mei 2004 werd hij de eerste Nederlander die erin slaagde de top te bereiken zonder zuurstofapparaat maar met getuigen, foto’s en video-opnamen.
  • zonder datum – Een 15-jarig sherpameisje is de jongste vrouw die de top van de berg bereikte. De Amerikaanse Samantha Larson stond als jongste niet-Nepalese vrouw op de top van de Mount Everest.
  • 2013 – Op 23 mei verbrak een 80-jarige Japanner het record oudste beklimmer van de Mount Everest. Yuichiro Miura stond voor de derde keer op de top.
  • In mei 2019 waagden 300 mensen de tocht naar de top. Daardoor ontstond vlak onder de top een file van ongekende omvang. In een week tijd overleden elf mensen wegens de ijzige temperaturen en lage zuurstofgraad. Nadien werden de voorwaarden om te mogen klimmen heel streng aangepast.

* Wie er nog meer wil over weten … – Wikipedia vertelt het wel-

J.F. Kennedy en het Apolloproject

1961 – De Amerikaanse president  John F. Kennedy kondigt op 25 mei , vandaag exact 60 jaar geleden , aan dat tegen het einde van het decennium een Amerikaan op de maan zal lopen en veilig terugkeren. Het project Apollo was meteen gelanceerd.  (Getty images)

* Het Amerikaanse Apolloproject is vandaag de dag nog steeds het duurste, grootste en meest succesvolle ruimtevaartproject uit de Amerikaanse ruimtevaartgeschiedenis.

* Het project zorgde ervoor dat  tussen 1969 tot 1972 twaalf mensen wandelden op de maan. Amerika versloeg daarmee de Sovjet-Unie in een hevige strijd om als eerste een mens te laten lopen op de maan.

* Wegens een te duur prijskaartje (ongeveer 24 miljard dollar) en de geld- en manschappen verslindende oorlog met Vietnam werden de laatst geplande Apollomissies geannuleerd waardoor er na 1972 nooit een mens nog voet zette op het oppervlak van onze buur.

Race naar de maan

* Eén van pioniers van de ruimtevaart, Werhner von Braun, die in nazi-Duitsland nog ontwerper was van de gevreesde vliegende bommen V1 en V2, werd aangesteld om de krachtige Saturn maanraket te ontwikkelen.

* In totaal omvatte het Apollo programma elf bemande ruimtevluchten. Het project kreeg van in begin al te maken met een grote ramp . Tijdens een simulatie-oefening van de eerste Apollo vlucht kwamen drie astronauten om het leven  door een brand in hun Apollo ruimtecapsule op het lanceercomplex.

* Het Apollo project liep meteen enkele jaren vertraging op. De Apollo 7 missie werd de eerste bemande missie uit het project. De ruimtecapsule zou in een baan om de Aarde uitvoerig getest worden.

* Tijdens de volgende Apollo 8 missie zouden drie mensen voor het eerst omheen de maan vliegen.

* Tijdens de Apollo 9 vlucht werd de Lunar Module of maanlander voor het eerst gekoppeld en getest aan de Apollo ruimtecapsule.

* Tenslotte werd de Apollo 10 missie de laatste testvlucht uit het project. Hierbij werd een Apollo ruimtecapsule met maanlander in een baan om de maan gebracht waarna de crew de maanlander loskoppelde om deze daarna terug te laten koppelen aan de commandomodule van de Apolloruimtecapsule.

* In juli 1969 bereikte Amerika als eerste land zijn doel door twee mensen (Armstrong en Aldrin – Collins bleef de capsule besturen) als eerste op de maan te laten landen en ze na enkele dagen opnieuw terug te brengen naar de Aarde . De inmiddels overleden president Kennedy had zijn belofte uit 1961 postuum waargemaakt.

Bonnie en Clyde

Echt geen passend verhaal voor deze pinksterdag, maar voor 23 mei vonden we niks beter in de geschiedenis dan deze … romance. Geniet er vooral … niet van.

Bonnie en Clyde, een romance …

Clyde Barrow en Bonnie Parker woonden beiden in Texas. Ze leerden elkaar in 1930 kennen via een gezamenlijke vriend. Alle drie waren opgegroeid in armoede.

* Binnen een paar weken na hun ontmoeting werd Clyde veroordeeld voor eerdere misdaden. Hij wist evenwel uit de gevangenis te ontsnappen met behulp van een geweer dat Bonnie naar binnen had gesmokkeld. Even later werd hij opnieuw geklist en vastgezet. Goed twee jaar later (1932) was Clyde weer een vrije man.

* Omdat een eerzame job niet meteen zijn ding was, zocht hij na zijn vrijlating Bonnie weer op. En ja, hoor, het stel begon opnieuw kleine overvallen te plegen. Tijdens één van deze overvallen werd Bonnie opgepakt. Door een gebrek aan bewijs werd zij echter spoedig vrijgelaten.

* Het stel trok in de volgende twee jaar dan maar door Texas, Oklahoma, Missouri, Louisiana en New Mexico. Vrijwel altijd lieten ze een spoor van geplunderde banken, van dood en vernieling achter.

* Merkwaardig was wel dat B+C niet steeds als een paar opereerde. Want door hun successen sloten andere personen van diverse pluimage zich maar al te graag bij het stel aan.

* Daaronder ook de broer van Clyde en diens vrouw. De schietgrage groep was weldra bekend als de ‘Barrow Gang’. Hun specialiteiten waren niet alleen bankroven, maar ook voor autodiefstallen, ontvoeringen en moorden deinsden ze niet terug .

* Het duo B+C was best trots op zijn misdaden. Ze gingen zelfs zo ver dat ze primitieve, want zelfgemaakte gedichten plus foto’s van hun beiden naar de krant stuurden. Een verliefd stel omringd door wapens. Ze verwierven zelfs zij een zeker heldenstatus omdat zij zich voornamelijk richtten op de rijke bovenlaag. De kleine middenstanders ontzagen ze.

Hinderlaag

* Aan hun rooftocht kwam op 23 mei 1934 (vandaag 87 jaar geleden) een einde, toen zij in een hinderlaag van de politie terechtkwamen. Dit kwam als een verrassing voor het stel, want ondanks hun indrukwekkende arsenaal wapens aan boord hadden zij niet de tijd om er ook maar eentje te grijpen. Bonnie en Clyde werden ter plekke door een regen van kogels doorzeefd. Volgens het officiële politierapport werd Clyde zestien keer geraakt en had Bonnie maar liefst zesentwintig kogelwonden. Einde romance.

** In 1967 werd hun verhaal verfilmd door Arthur Penn. De hoofdrollen in die film werden gespeeld door Faye Dunaway en Warren Beatty.  

(gelezen/bewerkt bij IS Geschiedenis – vrije-gratis foto’s)

DE KRUISDAGEN …

En toch was er nog iets dat ik hoe-dan-ook niet mocht vergeten… Och, ja… de kruisdagen. De drie dagen voor O.H.Hemelvaart, dit jaar op 13 mei, vorige week dus.

* Met de ‘drie kruisdagen’ bedoelt de katholieke kerk de maandag, dinsdag en woensdag voor donderdag Hemelvaartsdag. De jeugd van nu heeft er wellicht nooit van gehoord. Geen erg, men kan zelfs niet alles onthouden.

* Vijftig, zestig , zeker zeventig jaar geleden werd het reilen en zeilen in het dorp nog helemaal gedirigeerd door kerk en pastoor. En steeds werd de schoolgaande jeugd daarbij betrokken. Wij schitterden immers van heiligheid, al waren de pastoor en de onderpastoor daarvan niet helemaal overtuigd.

* Regelmatig kregen we tijdens de dagelijkse mis een tik tegen de oren om bij het sacrale gebeuren te blijven, maar dat namen we erbij. Thuis repten we daar  met geen woord over want dat maakte de zaak alleen maar erger. De pastoor was de baas, had altijd gelijk en daarmee basta. Zo simpel was dat in die tijden.

DOOR DE VELDEN

* Het gebruik van drie dagen na elkaar processie te lopen is al zeer oud. Het ontstond rond 470 en werd door bisschop Mamertus van Vienne ingevoerd. Dat bewuste jaar werd een bidprocessie gehouden om Gods hulp af te smeken tegen rampen en nood, waar Zuid-Frankrijk in die tijd veel door geteisterd werd. Sinds de 9e eeuw vond de processie ook plaats in Rome, maar pas tegen het einde van de middeleeuwen werd zij door de gehele Kerk overgenomen.

* In de vroege morgen van die drie dagen trokken de boeren en allen die met de boerenstiel verwant waren in processie langs de velden om alle heil van daarboven af te smeken. Een beeld dat al lang verdwenen is. Toch houdt men in sommige gemeenten (kleurfoto Glabbeek-Zuurbemde) deze traditie, weliswaar in veel kleinere vorm, nog in eer.

* De schoolkinderen werden dus massaal gemobiliseerd om drie dagen lang mee door de velden te hossen. En dat lieten ze geen twee keer vragen. De processie werd meteen na de vroegmis van 07u gevormd en trok elke dag een andere richting uit. Daarmee probeerde men geen enkele boer voor te trekken bij de hemelse weermakers.

* De benaming ‘kruisdagen’ is waarschijnlijk ontleend aan de gewoonte op deze dagen ‘een kruis mee te dragen’ om de processie te leiden. De priester werd helemaal voorin geassisteerd door twee of meer misdienaars in het ornaat van de kerk.

* Omwille van die kledij heb ik ook altijd gehoopt om ook misdienaar te mogen worden, maar dat lukte niet in de kerk van Veerle , ondanks het feit dat ik elke dag een trouwe kerkganger was. Flor Mangelschots (van bakker trapken op – Vorstsebaan) en ik vochten steevast voor ‘de eerste stoel’.

* Om dat we in de grote kerk geen schijn van een kans maakten tegen de mannen van Louis van Sekke werden we beiden dan maar gedelegeerd naar het ‘peekeshuis’ aan de Vorstsebaan (ex middenschool). Daar was de stank van urine bijna niet te harden op een nuchtere maag. Dat avontuur duurde dus niet lang. Ik was elf, het seminarie van Hoogstraten was dichtbij en daar werd ik overstelpt met ‘misdienen’. Maar we dwalen af…

* Onderweg werd in en tussen de velden gebeden dat het een aard(e) had. De litanie van zowat alle heiligen in de hemel passeerde dagelijks de revue. Tussen de processielopers vond men natuurlijk ook een aantal gasten die een eigen versie van die litanie lieten horen en liever andere commentaar gaven op de gewassen van de boeren.

* Een beetje jaloers waren we wel op die jongens en meisjes die gewijde palmtakjes (van Palmzondag) op elk perceel in de grond mochten steken. Je wist maar nooit wat die (weer)god(en) met de boeren van plan waren.

* Al bij al vonden wij begin de jaren 1950 die vroege morgentochten door de velden erg plezierig. Als we tenminste niet verrast werden door een regenbui. Want vlug naar huis lopen om kleren te wisselen was er toen niet bij.

* Van de kerk ging het immers bijna recht naar school. Alleen de mannen van ”tDorp’ konden zich thuis nog omkleden. De kinderen van de Hei bv. , die te voet naar school kwamen en ’s middags bij bevriende mensen in het dorp hun boterhammetjes gingen eten… Ik denk niet dat zij ook mee moesten lopen in de processie.

** Ludo,
toen ik dat van die kruisdagen las dacht ik meteen terug aan aan mijn eerste jaar in Hoogstraten. Daar trok ik samen met de hele meute mee “op uitstap” (want we gingen langs achter buiten) als zingend die litanie van alle heiligen. Ik zat nog in het voorbereidend jaar en dus was die litanie in ‘t latijn voor mij nog chinees! Wie had me wijsgemaakt dat ik moest zingen “Trees kom gauw den os is los” ?
Het heeft wel even geduurd maar ik herinner me nog dat “de Vuurtoren” me daar het eerste latijn leerde: “te rogamus audi nos”. Ik denk soms dat mijn afkeer van latijn toen al begonnen is.
Groetjes
Louis

  • Dan liepen wij in dezelfde processie – ik van de achtste klas, jij van de zevende of was ik in de zevende en jij in de zesde (eerste keer Latijn)… En wat die Vuurtoren betreft, die smeerde me na 3 jaar seminarie, in de eerste Latijnse , mijn eerste ‘noten’ aan. Ik heb het hem nooit vergeven, want het was pure pesterij waar ik dagen niet goed van was. Ellendige rosse !…

Eindeloos wandelen

Vorig jaar reeds heb ik (Clem) in onze Gazet van Laakdal uitgelegd wat GR-paden zijn: eindeloze wandelingen die je hier overal te lande kan maken en waarmee je de actieradius van je tochten kan uitbreiden. De GR 5 serie met zijn warrig en weinig vrolijk scenario op tv is ondertussen afgelopen. En wie zelf op het pad heeft gelopen, bleef wat op zijn honger zitten en miste toch wel de fantastische landschappen die onderweg te bewonderen zijn.

* Wie zijn conditie goed heeft bijgewerkt en het pittiger wil, kan uiteraard voor meer ambitieuze tochten kiezen. Die keuze is eindeloos.

* Het meest avontuurlijke is natuurlijk om al je noodzakelijke uitrusting in een degelijke rugzak te stoppen. De keuze van een goede rugzak en uitrusting vergt raad en ervaring: alleen het noodzakelijke mag en moet mee.

* Wanneer je ook een tentje, slaapzak, kookgerief … wil meenemen, loop je al snel met 15 kg op je rug en dat is een heel andere ervaring dan met een dagrugzakje. Dus: geen 15 onderbroeken meenemen, maar een potje waspoeder…Tegenwoordig is er natuurlijk ook lichtgewicht en snel drogend materiaal te koop.

* Waar kan je nu die meerdaagse tochten gaan maken? Dat is simpel: hier en over de hele wereld. In plaats van een “lange afstandswandelweg” spreekt men ook dikwijls over een trekking of een trail.

° Zoals ik al vertelde, hebben we hier in Vlaanderen een uitgebreid netwerk van GR-paden.

° Nederland noemt men het LAW-paden (Lange Afstand Wandelpaden). Het bekendste is het Pieterpad dat Pieterburen in Groningen verbindt met Maastricht.

° In Wallonië maken de hoogteverschillen de tochten al wat zwaarder: goed trainingsterrein. bv. de GR’s van de Ourthe, de Semois, de Oostkantons, enz.

° In Engeland en Ierland doet men aan Long Distance Walking: the Wicklow Way, de West Highland Way, the Pennine Way, …

° Frankrijk heeft een zeer rijke keuze aan Sentiers de Grande Randonnée van elk niveau met ook behoorlijk zware tochten: bv. Tour du Mont Blanc, de GR 54 (le Tour de l’Oisans) en een van de pittigste: de GR 20 op Corsica of de GR 10 over de hele lengte van de Pyreneeën. Maar ook  een tocht door een wijnstreek is niet te versmaden…

° In Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland spreekt men van Fernwanderwegen of Weitwanderwegen. Regionaal heeft men de mooie Steigs; bv. de Eifelsteig, Moselsteig, Malerweg,…

** Verloopt het pad hoog door de bergen, dan spreekt men van Höhenwegen. bv. de Lechtaler- of de Zillertaler Höhenweg, of de prachtige Bärentrek in het Berner Oberland. Het spreekt vanzelf dat wandelen in de bergen een specifieke kennis en ervaring vereist en dat je daar niet onvoorbereid aan begint. Dus in het begin niet alleen, maar in een groter en ervaren gezelschap die tochten maken! Niet de wandelafstand maar de hoogtemeters en het terrein bepalen hier de moeilijkheidsgraad.

° In Italië stap je bv. in het noorden door de Dolomieten of in Toscanië langs de Cinque Terre of van Assisië naar Norcia, of in de voetsporen van Sint Franciscus naar Rome: sentieri meravigliosi! Andiamo!

Europa en de rest van de wereld liggen letterlijk aan je voeten, alleen ons leven is aan de korte kant, dus: wacht niet te lang om je wandelschoenen aan te trekken!

* Niet vergeten: ook de verschillende pelgrimspaden zijn uiteraard tochten over lange afstand. Op weg naar Santiago de Compostella of Rome voor vergeving van onze zonden of gewoon voor een herbronning of bezinning.

* En als je ouder wordt zoals wij (foto Clem en Georgette) kan je tegenwoordig overal arrangementen boeken voor een wandelweek met bagagevervoer: je loopt met een dagrugzakje en de bagage wordt naar je volgende overnachtingsplaats gebracht. Comfortabeler dan een primitief boltentje en toch genieten van heerlijk wandelen!

– Clem Verbiest –

(nog een paar foto’s als toegift – zeker klikken om te vergroten)

 

 

FRANSE KRUISWEG IN BEDDEREN KERK

Leden van de kerkfabriek O.L.Vrouw in de Wijngaard, o.l. van Rene Bloemmen vonden in 2014 op de zolder van de kerk in Veerle een … kruisweg. Althans een kruisweg in drukwerk. De prenten lagen deels verscholen onder heel wat stukken glas. Papier onder glas was destijds een bepaalde verkoopmethode.

Ludo Helsen, onze expert ter zake, herkende meteen de 14 staties van de kruisweg , en wist voor de vuist weg te vertellen dat die prenten – het kon bijna niet anders – kort na 1910 ook gebruikt werden in de ‘Bedderenkerk’ van Veerle. Die werd na de grote kerkbrand in ijltempo opgericht als noodkerk. Een beetje les van LH … moet kunnen :

  • ‘Bedderen’ komt van ‘berden’ en betekent gewoon ‘planken’. De noodkerk werd opgetimmerd op de plaats waar nu nog steeds de oude Vineazaal staat , ook dicht bij de oude pastorij. De echte parochiekerk was immers deels afgebrand en onbruikbaar voor erediensten.
  • De beeldplaten van de kruisweg werden met waarschijnlijke zekerheid gedrukt door les Frick frères , rue de la Vieille Estrapade , Paris. Uitgeverij Desgodets et Gerard, ook in Parijs , bracht ze aan de man.
  • Die uitgeverij Desgodets et Gerard gaf eind 19e eeuw (1890 – 1899) heel wat gekleurde religieuze platen uit,  zelfs ‘missalen met illustraties’. Die drukkerij D & D, drukte ook gekleurde platen van steden en landschappen, o.a.van Genève en Pau.
  • De periode van de uitgave van de kruiswegplaten en het in gebruik nemen van de Veerlese noodkerk liggen erg dicht bij elkaar en maakten de noodzaak van die kruisweg in de noodkerk meer dan waarschijnlijk.
  • De gedrukte kruisweg was massaproductie en werd in die tijd erg veel verkocht aan vooral Franse kerken. Het drukwerk gebeurde op zacht papier. De gezichten werden vaak bijgewerkt en bijgekleurd , iets wat je op de “bedderen“ kruisweg goed kunt zien.
  • Normaliter werd de kruisweg door de verkoper geleverd als polychrome gravure, beschermd door glas , gehecht op een houten achtergrond, en ingelijst. Boven elke statie was ook een kruis aangebracht.

* Een gelijkaardige kruisweg heb ik (LH) gevonden in het kerkje Sainte-Genevieve van Aisne in Picardie. Het is nog in slechtere staat als die van Veerle , maar moet van het Franse cultuurministerie wel  bewaard worden.

  • in bijlage vind je een model zoals op de foto’s afgebeeld … even drukken op de link

https://www.holyart.fr/accessoires-pour-la-liturgie/mobilier-deglise/chemin-de-croix/chemin-de-croix-tableau-bois-imitation-peinture-xv-stations

* Tot slot de pas herontdekte foto’s uit juni 2018 … (Alles komt ooit wel terecht)

 

ASTRONAUT FRIMOUT

ifrimout

Ook wij, kleine Belgen, hadden een man in de ruimte, bijna 29 jaar geleden. 1992, een historisch ruimtejaar voor ons land. Toen vertrok de eerste Belgische astronaut voor een reis naar de ruimte. Meteen werd burggraaf Dirk Frimout, afkomstig uit Poperinge, gepromoveerd tot nationale held.

° De impact van zijn ruimtereis is nog altijd groot. Er gaat geen dag voorbij dat hij niet wordt aangesproken over zijn niet alledaags avontuur.

° 24 maart 1992 om 8:13 u.lokale tijd vertrok de ruimteshuttle Atlantis vanop Cape Canaveral. Aan boord bevond zich Dirk Frimout, de eerste Belgische ruimtevaarder.

° Dirk wentelde 143 keer rond onze planeet, goed voor een missie van pakweg 8 dagen en een recordafstand van meer dan 5 miljoen km. De Atlantis vloog op een hoogte van 300 km. In anderhalf uur waren ze rond de aarde.

° Legendarisch was zeker het telefoongesprek van de toenmalige kroonprins Filip met Frimout : “Dirk, u kunt me Filip noemen, want ik denk dat er in de ruimte geen protocol bestaat.” Goedbedoeld, maar een beetje hilarisch wereldvreemd.

5f9ec0b2e765a617089a13fe6f9b5c6d_XL° Wat Frimout het meest bijbleef is het moment na de lancering waarop de motoren werden uitgezet en de bemanning plots gewichtloos werd. Opmerkelijk was ook de intense band die de zeven astronauten met elkaar dachten te hebben.

° Eens terug op aarde bleek die band niet meer zo sterk. Het wachten op een volgende ontmoeting duurde immers twintig jaar toen ze hun ruimtereis nog eens samen vierden. Frimout is 80 intussen.

.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Houston, we’ve had a problem

Lanceerdatum: 11 april 1970  Commandant: James Lovell  CM-piloot: Jack Swigert
LM-piloot: Fred Haise  Command module: Odyssey  Lunar module: Aquarius  Geplande landingsplaats: Fra Mauro

* De missie van de Apollo- 13 begon slecht. Enkele dagen voor de start kreeg Charles Duke (later Apollo-16) de rode hond. Men vreesde dat hij de Apollo-13 bemanning ook had besmet.

* Duke werd dus vervangen door Swigert. Bij de start viel een motor van de tweede trap uit, waardoor de andere vier langer moesten werken.

* Geen nood, want toen de Apollo-13 werd gelanceerd leken de maanvluchten al routine te worden.

* 46 uur na het vertrek zei Joe Kerwin in het vluchtleidingscentrum nog: “Het schip lijkt in goede conditie te zijn. We vervelen ons dood hier.”

*** Negen uur later, op 13 april, explodeerde een zuurstoftank in de SM.

* Die zuurstof diende niet alleen om te ademen, maar ook voor elektriciteitsproductie in de brandstofcellen en voor water, een bijproduct van deze cellen.

* Na de ontploffing liet James Lovell weten: “Houston, we’ve had a problem out here.” Hij keek naar buiten en ging verder: “We are venting something out into the … into space. It’s a gas of some sort.”

* Het was zuurstof uit de tweede en enige overgebleven zuurstoftank. Lovell, Swigert en Haise zaten dus op 322 000 km van de aarde in de problemen.

* Het eerste probleem om op te lossen was de dalende zuurstofvoorraad en elektriciteitstoevoer in de CSM.

* Men besloot om de hele CSM stil te leggen en de LM als reddingssloep te gebruiken. Die was ontworpen om twee man een dag of drie in leven te houden. Voor drie man was er niet genoeg energie.

* Om het toch uit te houden moest onder meer de verwarming uit. De temperatuur zakte hierdoor tot bijna het vriespunt. Ook ontstond er een probleem met de luchtzuivering. Die was eveneens berekend op 2 astronauten.

* Men moest de filters van de LM vervangen door die van de CM.

*Spijtig genoeg hadden die niet dezelfde vorm (LM en CM waren van verschillende fabrikanten). Met wat karton en plakband kon dit gelukkig opgelost worden.

* Het tweede probleem was de terugkeer naar aarde. Er waren twee mogelijkheden: direct omkeren of het traject rond de maan vervolledigen. Bij de tweede mogelijkheid wist men niet hoe lang de LM het zou uithouden.

* Bij de eerste optie moest de motor van de beschadigde SM gebruikt worden om midden in de vlucht om te keren. De motor van de LM was hier immers niet sterk genoeg voor. Omdat men niet zeker was van de toestand van de hoofdmotor, koos men voor optie twee.

* De daalmotor van de LM werd achter de maan met succes afgevuurd en bracht het schip terug richting aarde.

* Het probleem was dat de stuurcomputer van de LM niet overweg kon met een 30 ton zware CSM op sleeptouw. De bemanning moest dus handmatig sturen.

* De navigatiecomputer was ook afgezet, en de astronauten moesten koerscorrecties uitvoeren aan de hand van de sterren en de stand van de aarde.

* Terug in een baan om de aarde moesten ze de LM die hen zo trouw had gediend, verlaten, want die was niet gebouwd voor terugkeer in de atmosfeer.

* De astronauten kropen terug in de verlamde CM en stootten de LM en de beschadigde SM af. Pas toen konden ze zien hoe zwaar die eigenlijk beschadigd was.

* Er was nog even vrees dat het hitteschild beschadigd was bij de explosie, maar dat bleek vals alarm te zijn.

* Vier dagen na de explosie kwam de Apollo-13  op 17 april terecht in de Stille Oceaan, nabij Samoa. De astronauten waren moe en ziek, maar hadden het overleefd.

 

 

Of 13 een ongeluksgetal is?   Voor de astronauten van Apollo 13 blijkbaar niet …(gratis vrije foto’s)

1 2 3 5