WOODSTOCK 51

Bijna een half miljoen mensen zakten van 15 tot 18 augustus 1969 , vandaag 51 jaar geleden , af naar het Amerikaanse plaatsje Bethel, nabij Woodstock. Ze zagen er headliners als Joe Cocker, Jimi Hendrix, Janis Joplin en The Who aan het werk.

° Het festival had als motto “3 Days of Peace & Music”. Het geldt als een van de belangrijkste en bekendste evenementen in de geschiedenis van de Amerikaanse hippiecultuur en popmuziek.

° De zomer van 1969 was uitzonderlijk nat, de bezoekers eveneens

° 200.000 mensen werden verwacht, maar door het gebrek aan een omheining werd het voor de meesten een gratis festival. Uiteindelijke vonden 400.000 bezoekers een plaatsje op de wei van wie de meesten geen entreegeld hadden betaald. Buiten stond nog een 30 km lange file … Zelfs artiesten haalden de wei niet.

° Hierdoor was het festival eerst niet winstgevend voor de organisatoren, maar dankzij de platenverkoop en inkomsten van de film  werd het dat uiteindelijk toch nog.

° Ondanks het gebruik van alcohol en drugs was er weinig misdaad en geweld op het festival. Er waren echter te weinig voorzieningen getroffen voor het onverwacht grote aantal bezoekers, waardoor de autoriteiten uiteindelijk besloten de noodtoestand over het festivalterrein uit te roepen.

° Er vielen drie doden: één diabetespatiënt overleed aan een gebrek aan insuline, een tweede doordat een slapende man door een tractor werd overreden en een derde door een gesprongen blindedarm.

° Daarnaast werden er op het festival twee baby’s geboren en hadden vier vrouwen een miskraam. In 2017 werd de grond tot historisch erfgoed verklaard. Het werd opgenomen in het National register of Historic Places.             -(mda Wikipedia)-

Hitler en Jesse Owens

Olympische Spiele 1936 in Berlin, Siegerehrung im Weitsprung: Mitte Owens (USA) 1., links: Tajima (Japan) 3., rechts Long (Deutschland) 2.,
Zentralbild/Hoffmann

De Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Hitler, racist bij uitstek, zou geweigerd hebben om de Amerikaanse ‘veelwinnaar’ Jesse Owens (4 gouden medailles) de hand te drukken, maar … dat verhaal klopte niet helemaal.

° Volgens oud-journalist Siegfried Mischner klopte er zelfs niets van. Mischner had in de jaren 60 de foto gezien die Owens altijd op zak had. Daarop stond Hitler die Owens gewoon een hand gaf. Mischner, die er pas in 2009 mee op de proppen kwam, had geen idee waar de foto toen was.

° ‘Sterker nog’, zei hij, ‘het kon best zijn dat die foto niet meer bestond.’ Helaas konden zowel Mischners collega-journalisten als Jesse Owens het verhaal niet meer bevestigen of ontkennen: ze waren allemaal al overleden.

° Mischner vertelde het verhaal omdat hij na hun dood nog de enige was die de waarheid kon vertellen. Maar bewijs was er niet. Wel het sterke vermoeden dat de foto nooit heeft bestaan. En dat vermoeden wordt op zijn minst bevestigd door de werkelijke oorzaak van Hitlers vertrek.

* Achter de Hitler-Owens-mythe zat namelijk een misverstand. Er werden nl. twee gebeurtenissen door elkaar gehaald.

° Uiteraard had het naziregime liever een Duitser dan Jesse Owens als publiekslieveling gezien. En Hitler had op de eerste dag van de Spelen wel verschillende sporters ontvangen in het Führergedeelte van het stadion. Maar hij ontving die dag niet alle winnaars. Omdat het laatste onderdeel, het hoogspringen, uitliep en de Duitsers toch al waren uitgeschakeld, verliet hij het stadion terwijl de wedstrijd nog bezig was.

° Dat had niets te maken met Jesse Owens. Die deed aan deze finale immers niet mee. En ook al was Hitler gebleven, had hij Owens’ hand wellicht niet geschud.

 

° Owens zelf ontkende later ook dat de Duitsers hem onheus hadden bejegend. Integendeel. Volgens hem werd hij zeer enthousiast ontvangen door de Duitse bevolking, wat in ‘Olympia’ , de film van Leni Riefenstahl (de favoriete filmdame van Hitler), ook te zien was.

° Owens zelf zei over de kwestie dat hij inderdaad niet was uitgenodigd bij Hitler, maar dat hij ook nooit was uitgenodigd in het Amerikaanse ‘Witte Huis’… Een sneer van jewelste.

° Of Hitler ooit een zwarte man in het openbaar gefeliciteerd zou hebben, valt sterk te betwijfelen. Maar het was niet de reden waarom hij op de eerste dag van de Olympische Spelen van 1936 het stadion te vroeg verliet.

Uit de geschiedenis van Scherpenheuvel

Scherpenheuvel maakte naam als bedevaartsoord. Reeds in de 16de eeuw zouden hier wonderen gebeuren. De topprestatie was de bouw van de basiliek die nog steeds een grote aantrek heeft in niet-corona tijden. Of de Spaanse aartshertogen Albrecht en Isabella hierin echt een doorslaggevende rol speelden, laten we aan de lezer over.

Eerst een uittreksel uit de Scherpenheuvel-story …

° Verschillende wonderen maakten dat Scherpenheuvel steeds verder bekend raakte. Wanneer de Spaanse troepen in 1603 in ‘s Hertogenbosch konden standhouden tegen de troepen van de protestantse Maurits van Nassau, werd de overwinning toegeschreven aan Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel. De aartshertogen Albrecht en Isabella gingen als dank op bedevaart naar Scherpenheuvel en lieten er kostbare geschenken achter.

° Na de val van Oostende in 1604 beslisten de aartshertogen om van Scherpenheuvel een zelfstandige stad te maken en er een grote kerk te bouwen.

° In 1605 kreeg het nieuwe stadje dezelfde stadsrechten als Oostende en in 1607 begon architect Wenzel Cobergher met de voorbereidingen van de bouw van een nieuwe kerk waarvan de eerste steen in 1609 door de aartshertogen zelf gelegd werd.

° De kerk werd gebouwd in de typische contrareformatorische bouwstijl, de barok. Zo werd Scherpenheuvel het katholieke antwoord op het snel veld winnende protestantisme.

En wat zegt de echte geschiedenis?

° In 1609 werd een wapenstilstand gesloten tussen Spanje en de opstandige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, waardoor de Zuidelijke Nederlanden konden herstellen van de inmiddels al enkele decennia durende oorlog.

° Op deze manier slaagden Isabella en Albrecht er al snel in de anti-Spaanse sentimenten in de zuidelijke provincies weg te nemen.

° Daarnaast investeerde het echtpaar vooral in de bevordering van kunst en cultuur. Zo namen zij kunstenaars als Peter Paul Rubens en Pieter Breughel de Jongere onder hun patronage, wat resulteerde in een culturele bloeiperiode in Vlaanderen.

° In 1621 kwam er echter een einde aan de gelukkige samenwerking. Albrecht overleed en de Spaanse koning Filips IV eiste veel van zijn bevoegdheden op. Bovendien kwam het Twaalfjarig Bestand ten einde en werd de oorlog met de noordelijke provincies weer hervat.

Tot zo ver de bronnen. Kan het Scherpenheuvel-verhaal kloppen ? Lees meer in een volgend stuk …