Verjaardag

Ter gelegenheid van de verjaardag van het overlijden van Werner (27.03) hadden wij een gesprek met Jos Delarbre.

Jos is Meerhoutenaar en was tot voor zijn opruststelling een gewaardeerd en opgemerkt lid van ons regionaal politiekorps. Ook omdat hij zich toen al bezighield met het helpen van mensen in het verwerken van hun rouw bij een overlijden.

Jos had zijn vrouw verloren op jonge leeftijd en sprak vaak uit eigen ervaring , uit de beleving van zijn eigen rouwproces.

Vooral toen zeer kort na het uitbreken van de corona-epidemie vooral de rusthuizen zwaar werden getroffen , toen ze bijna helemaal op slot gingen en niemand durfde zeggen hoeveel mensen er eenzaam en verlaten overleden waren , had Jos de handen vol en stond hij veel families en nabestaanden bij in het verwerken van hun droefheid en rouw.

Gazet van Laakdal :

Jos , enkele dagen geleden werden wij erop gewezen hoezeer mensen bijna in opstand komen tegen de avondklok , het reisverbod , het gesloten houden van de horeca…… maar hoe daardoor nogal eens vergeten wordt …..dat die maatregelen vaak niet echt onmenselijk waren . De behandeling van stervende mensen daarentegen wel? Vele volkeren zouden precies die maatregelen niet aanvaarden…..

Jos Delarbre :

Zo is het. Meer dan ooit tevoren worden wij nu geconfronteerd met de dood. Ze kan niet meer weggemoffeld worden.

En hoe men er moest mee omgaan was dubbel onmenselijk ….op het randje van mensonterende bijna .

Mensen , oud en jong moesten sterven in de grootste eenzaamheid , zonder familie rond zich …. ze zagen tijdens hun sterven niemand behalve misschien een verpleegkundige die ook geen ruimte had om even naar hun verdriet te luisteren . Dat is een!

Maar dan de begrafenis , die normaal bij de overlevenden de eerste buffer is om de rouw op te vangen , werd herleid tot twee keer niets…. vijftien mensen mochten er maar aanwezig zijn , trekt er daar nog eens twee of drie af , kerkdienaars of personeel van de begrafenisonderneming , dan blijft er maar twaalf man over….. je kan als rouwende geen vrienden ontmoeten , zelfs niet je hele familie…. bij een overledene met drie , vier kinderen en nog wat kleinkinderen mochten zelfs die allemaal niet binnen. Dat heeft in een aantal families ongeneeslijke wonden geslagen tussen wie er wel mocht zijn en wie niet….

Ook wat er met het lichaam gebeurde was onmeedogend… een waardevolle ring bv , die de overledene nog droeg moest mee het crematorium in ….

En bij jongere mensen die nog een jonge vrouw of man achterlieten , moest de overlevende de dagen die op het overlijden volgden vooral bezig zijn met de administratieve rompslomp…..en was er voor rouwen amper plaats….

GVL

Dat is inderdaad allemaal erg . Die mensen hadden geen tijd om boos te zijn omdat er een avondklok is of omdat de restaurants maar dicht blijven .

Maar toch mogen wij aan het onmenselijke van de maatregelen in dit opzicht niet voorbijgaan. Er was hier en daar wel een lichtpuntje ….. zo hebben wij wel een kerkelijke dienst gestreamd bijgewoond , waar de pastoor alle kinderen , schoonkinderen en kleinkinderen heeft toegelaten …. dat is tenminste respect betonen…

Jos Delarbre:

Inderdaad . Eenzaam moeten sterven is onmenselijk , maar ook de overledene niet meer mogen zien is bijna even onmenselijk, vrienden en buren niet meer mogen ontmoeten om samen te rouwen is ook onmenselijk…

Er zijn ook wel buren die er wel wat op gevonden hebben , zo heb ik een hele straat buren gezien die tijdens de dienst met 12 , heel die tijd voor hun huizen op de straat zijn gaan staan om hun gevoelens van rouw duidelijk te maken . Voor rouwende mensen doet zoiets deugd.

Mensen moeten tijd hebben om te rouwen ….en tijd is niet twee of drie dagen…

In deze tijd zouden bv gemeenten hen er kunnen bij helpen .

Als deskundige heb ik daarom aan de gemeenten in de omtrek hier de suggestie gedaan om op hun grondgebied een “ troostplek” in te richten , rustig gelegen in de natuur , waar een overlevende eens alleen of met enkele vrienden of familieleden zich zou kunnen terugtrekken , om te rouwen. De plek waar wij nu zitten zou al iets heel moois zijn. ( Nota van GVL : wij zaten in de picknickhut voor het Varendonkse gemeentehuis)

De stad Geel is reeds op onze suggestie ingegaan.

GvL

Jos , je hebt de voorbije maanden heel wat tijd doorgebracht met het opvangen van familieleden van mensen die overleden zijn in de rusthuizen, maar zijn er nog andere groepen van mensen waar opgevangen worden door een specialist noodzakelijk is of zou kunnen zijn??

Jos Delarbre :

Meer dan vroeger is er een andere groep mensen die onrustwekkend aangroeit …meer en meer mensen zien het niet meer zitten…..alleenwonenden die de eenzaamheid niet meer aankunnen , meer en meer mensen die in diepe armoede geraken , mensen die het faillissement van hun groeiend beginnend bedrijf niet meer kunnen afwenden….en die maar een oplossing zien : er zelf een eind aanmaken..

In de eerste plaats moeten wij trachten deze mensen te redden , hen ervan trachten te overtuigen dat nog niet alles verloren is … en mochten wij daarin niet slagen is deskundige hulp in het rouwen daar zeker nodig , bij ouders , broers , zussen , kinderen….want bij het verdriet van het gemis komt daar vaak nog een gevoel van schuld bij….daar moeten wij heel wat opvangen ….

En door het hulp bieden in dergelijke omstandigheden heb ik wel aangevoeld dat er heel wat verbetering zou kunnen worden tot stand gebracht wanneer er bij de opleiding in de sociale scholen ook een cursus zou worden ingebed die zou gaan over “rouwen en verdriet “.

GvL

Dank je Jos , voor dit boeiende gesprek, wij willen je tot afscheid nog een vraag stellen : “Er zijn uiteraard veel meer mensen die van corona hersteld zijn , dan die ervan gestorven zijn. Zijn er zaken waar overledenen na een tijd nog mee zitten ?”

Jos Delarbre :

Er zijn mensen die nog een hele tijd lang niet helemaal de oude zijn geworden , maar het ergste dat sommigen nog helemaal niet verteerd hebben is dat zij mensen kennen die door hen besmet zijn en die er wel aan overleden zijn!

GvL

Heel veel dank voor dit openhartig gesprek.

FERNANDEL 50 JAAR dood

Eén van de filmhelden uit onze jeugd is ‘de Fransman met de paardentanden’ Fernandel. Een kort overzichtje van zijn artiestenbestaan. Want zo hebben we hem het best onthouden. Vandaag is hij al 50 jaar geleden overleden. Meer dan een gelegenheid om Fernandel nog even uit het graf te tillen.

** Fernandelpseudoniem van Fernand Joseph Désiré Contandin – (Marseille, 8 mei 1903Parijs, 26 februari 1971) was een Frans acteur, komiek en zanger. Hij is het meest bekend door zijn rol van pastoor in de reeks van “Don Camillo“-films en als de soldaat-koeienhoeder in La Vache et le Prisonnier.

* Fernandel begon als zanger en komiek in cafés en het vaudeville-theater. In 1925 trouwde hij met Henriette Manse. Zijn acteursnaam ontleende hij aan zijn schoonmoeder, die vaak naar hem verwees als “Le Fernand d’elle”.

* In 1930 maakte hij zijn filmdebuut in Le blanc et le noir van Robert Florey. Hij ontpopte zich snel tot de belangrijkste Franse filmkomiek, met als handelsmerk zijn Provençaalse accent en zijn grote tanden die hij met een brede glimlach ontblootte.

* In de volgende veertig jaar kon hij in tientallen, vooral Franse komedies de hoofdrol spelen. Daarnaast bleef hij ook optreden als zanger in muzikale komedies, die meestal ook verfilmd werden.

Filmografie (selectie)

Vermeldenswaardige filmen zijn:

  • de reeks Don Camillo-films, Italiaans-Franse coproducties gebaseerd op de boeken van Giovannino Guareschi. Fernandel speelde hierin de rol van Don Camillo, pastoor in het klein Italiaans stadje Brescello die voortdurend overhoop ligt met Peppone, de communistische burgemeester van het stadje, gespeeld door Gino Cervi. (rood drukken voor meer)
  • ook in heel wat films van Henri Verneuil uit de jaren vijftig speelde hij de hoofdrol. Elke cinefiel zag wellicht ook  de succesrijkste Le Mouton à cinq pattes (1954) en vooral La Vache et le Prisonnier (1959)
  • Trivia
  • In 1970 maakte Jan Van Rompaey voor het BRT-televisieprogrammaEcho” een legendarisch geworden interview met Fernandel, toen die een bezoek bracht aan België.
  • Toen Van Rompaey hem vroeg of hij zich “thuis voelde bij ons” (“Est-ce que vous vous sentez chez vous, chez nous?”), pikte Fernandel hier onmiddellijk op in en bouwde ter plaatse, samen met Van Rompaey, een geïmproviseerde sketch rond de verwarring tussen “chez nous”, “chez vous”, “chez moi” en “chez toi.”[
  • Er is ook een planetoïde naar Fernandel genoemd (nummer 9346).
What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Keizer koning Karel V

*** Karel (met de typische Habsburgkin) werd op 24 februari 1500 geboren in het Prinsenhof in Gent. Karel was de oudste zoon van Filips de Schone en Johanna van Castilië, beter bekend als Johanna de Waanzinnige.

* Karel werd in Mechelen opgeleid aan het hof van Margaretha van Oostenrijk, zijn tante die zijn erfenis als regentes behartigde. In 1515 werd Karel meerderjarig verklaard en werd hij koning van Spanje. (* in Veerle werd toen de toren van de kerk ingehuldigd)

* Keizer Maximiliaan I, de grootvader van Karel die met de jong overleden Maria van Bourgondië was gehuwd, had zijn kleinzoon al voor zijn dood naar voren geschoven als opvolger in het Heilige Roomse Rijk. Maximiliaan betaalde hoge bedragen aan enkele Duitse  keurvorsten om ze gunstig te stemmen.

* Maximiliaan overleed op 12 januari 1519. Karel trok met een leger naar Frankfurt, waar de nieuwe Duitse koning gekozen zou worden. Karel werd op 28 juni 1519 in Frankfurt gekozen als opvolger van Maximiliaan.

* De kroning tot koning vond op 23 oktober 1520 plaats in de Dom van Aken. En op 24 februari 1530 werd in de Sint-Petroniusbasiliek in Bologna Karel tot keizer van Heilige Roomse Rijk gekroond door paus Clemens VII.

** Karel werd de laatste keizer van het Heilige Roomse Rijk die door een paus gekroond werd.

* Karel V was een vrome katholiek die het protestantisme als een bedreiging voor de wereldlijke orde zag. Ketterij was staatsgevaarlijk en werd vanaf 1522 in de Nederlanden met alle middelen bestreden.

  • Maarten Luther

* In Duitsland had Karel V minder macht en minder mogelijkheden om zijn beleid door te drukken. Maarten Luther kreeg een vrijgeleide om in april 1521 te verschijnen op de Rijksdag van Worms. Luther verklaarde daar dat hij zijn stellingen niet wilde herzien.

* Luther werd op 26 mei 1521 met het Edict van Worms in de Rijksban gedaan. Keurvorst Frederik III van Saksen verleende hem evenwel ‘onderdak ‘op ‘de Wartburg’ in Eisenach.

* Karel probeerde negen jaar later tijdens de Rijksdag van Augsburg van 1530 nogmaals de christelijke eenheid in de Duitse gebieden te redden, maar zijn voorstel werd door de vergadering verworpen. Karel zou nog twintig jaar blijven strijden tegen de reformatie in Duitsland. Tevergeefs echter. Zijn gezag was daar definitief over and out.

* Keizer Karel V voltooide wel de Nederlandse eenheid in 1549 met de Pragmatische Sanctie. Hierin bepaalde hij dat de Zeventien Provinciën als één en ondeelbaar geheel overgeërfd zouden worden.

* Door de religieuze strijd van Karel in Duitsland zou zijn zoon Filips hem niet opvolgen als keizer van het Heilige Roomse Rijk.

* Op de rijksdag van Augsburg van 1555 sloten de Duitse vorsten de Godsdienstvrede van Augsburg. Hierin werd vastgesteld dat de Duitse vorsten voortaan vrij waren om de religie van hun keuze op te leggen aan hun onderdanen.

* Karel zag de Godsdienstvrede van Augsburg terecht als een persoonlijke nederlaag. Hij besloot af te treden ten gunste van zijn zoon.

* Karel nam op 25 oktober 1555 afscheid in Brussel. Zoon Filips volgde hem op als heer van de Nederlanden en koning van Spanje.

  • Laatste jaren

* Karel V vertrok uit Brussel. In Spanje vestigde hij zich in Jarandilla de la Vera. Hij liet een villa bouwen naast het klooster Cuacos de Yuste aan de voet van de Sierra de Gredos in Extremadura. Daar bracht hij zijn laatste jaren door.

* Karel V overleed op 21 september 1558. Twee dagen later werd zijn stoffelijk overschot bijgezet in een crypte onder het altaar van de kloosterkerk in Yuste.

** Acht jaar later, in 1566, brak in de Nederlanden de Beeldenstorm uit.

* De stoffelijke resten van keizer-koning Karel werden in 1573 door zoon Filips overgebracht naar het abdijcomplex Escorial bij de stad San Lorenzo de El Escorial, ongeveer 45 km ten noordwesten van Madrid. Karel ligt er omringd door zijn nazaten. (mmv Historiek)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

‘FIEN VAN BERNETJE’ WERD 100

Rosalia Peeters  – Fien, ‘Fien van Bernetje’, geboren op 11/01/1921, werd vandaag 100. Een nieuwe eeuweling in Laakdal. Fien woont al sinds haar huwelijk op Vossenberg  in Veerle en wil er nooit meer weggaan. Zelfs aan een rusthuis heeft ze nooit gedacht.

De jeugd van Fien bestond hoofdzakelijk uit hard werken op de boerderij van haar ouders, later ook bij haar schoonouders.

Bijna iedereen was tussen de grote oorlogen een beetje boer. Welstand zoals wij die kennen, bestond gewoon niet. Er waren geen supermarkten, laat staan een paar dorpswinkeltjes.

Het dagelijkse werk van Fien bestond uit de koe melken, de varkens en de runderen voeren, en boter maken. En alsof dat nog niet genoeg was, mocht ze ook buiten op’t veld werken.

Zo ging dat in de voor de meesten van ons voorhistorische tijden. Ieder huishouden probeerde zelfbedruipend te zijn met de meest noodzakelijke middelen. Luxe was vrijwel nergens te bespeuren. Zelfs het bezit van een fiets was een teken van een bepaalde welstand.

Fien trouwde met Karel Neuts. Ze kregen twee kinderen. Het meisje heet nog steeds Roza, de jongen André. Een koningswens heette dat toen.

Charel was seizoensarbeider. Walenman in voor- en najaar. Werken op de uitgestrekte bietenakkers was zeer belangrijk voor de Waalse boeren, landbouwmachines stonden nog in hun kinderschoenen. De Vlaamse handenarbeid werd vrij goed betaald.

In het tussenseizoen durfde Charel wel een lijntje uitwerpen. Vissen was zijn tijdverdrijf nummer één. Op zijn 44ste  overleed Karel echter na een slepende ziekte, zoals dat toen nog eufemistisch klonk.

Als een echte levensgenieter bleef Fien houden van het leven én van de mensen rondom haar. Fien ziet haar (kleine) familie ontzettend graag.

Leo, de man van Roza, overleed in 2009. Dochter Roza zocht en vond troost bij moeder Fien. Ook de kleinkinderen lopen haast dagelijks bij moe Fien aan en helpen waar nodig.

Buiten dochter Roza en zoon André is er ook nog kleindochter  Sylvie en de twee achterkleinkinderen Loranne en Nicolas, haar oogappels.

Als ze op bezoek komen, glundert ze. “Zij zijn de reden waarom ik zo oud mag worden”, beweert ze met klem. Al 20 jaar vormen haar nakomelingen een viergeslacht .

“Wat kunnen we de lezers nog meer vertellen, Fien ?” “Schrijf maar op dat ik nog altijd houd van goed eten en drinken. Af en toe eet ik chinees, heel graag zelfs. “

Uitstapjes waren een andere hobby van haar. “ Ik ging heel graag met ‘Ziekenzorg’ naar Zandhoven op vakantie.” 2019 werd de laatste keer.

Fien nam ook graag deel aan allerlei feesten en feestjes. Gepensioneerden, bier- en teerfesten, KWB, Blauwe Duivels, de gul(gilde) en ga zo maar door … Familiefeestjes spannen evenwel nog steeds de kroon.

Fien is ook een verwoede tv-kijker. De beeldbuis staat aan van de vroege morgen tot het slaaptijd wordt. “Het liefst kijk ik naar tennis en snooker”, bekent ze . “Muziek mag, maar moet niet.” Echt luisteren naar muziek doet ze niet.

Het belangrijkste voor haar is dat ze nog altijd in eigen omgeving mag vertoeven, in het constante bijzijn van haar dochter. En nog mooier: ze beseft het nog allemaal, heel goed zelfs!

Dochter Roza : “We zorgen goed voor haar. We hopen ze nog lang in ons midden te hebben en genieten samen met haar van de kleine dingen!”    Lap sé, mooier kan nauwelijks.     (foto’s familiearchief)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail(foto’s familiearchief)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

JARIG OP 29 AUGUSTUS

Ramses Shaffy (1933 – 2009) was een Nederlands zanger en acteur. Veel van zijn nummers uit de jaren ’60 en ’70 werden klassiekers, zoals Sammy, Laat me en Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

° Ramses werd geboren in de Franse stad Neuilly-sur-Seine op 29 augustus 1933, maar na de dood van zijn moeder kwam hij in een Leids pleeggezin terecht.

° Hoewel hij zijn middelbare school niet afmaakte, werd hij in 1952 aangenomen op de Amsterdamse toneelschool. Hij debuteerde in 1955 bij de Nederlandse Comedie.

° In 1966 beleefde Shaffy zijn doorbraak als soloartiest met de presentatie van zijn eerste single ‘Sammy’. Het markeerde het begin van het hoogtepunt van zijn carrière, met onder meer de duet ‘Pastorale’ met Liesbeth List uit 1968 en de solohit ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ uit 1971.

° In de loop van de jaren ’70 ging het echter hard achteruit met de gezondheid van Shaffy. Zijn extravagante levensstijl en het overmatige alcoholgebruik begonnen steeds meer hun tol te eisen op de gesteldheid van de bon vivant.

° Begin jaren ’80 sloot Shaffy zich aan bij de spirituele Bhagwan beweging, met als gevolg dat hij tijdelijk stopte met drinken.

° Hij besloot zich vervolgens vooral te richten op acteren en speelde onder meer in ‘Willem van Oranje’ (1984), ‘Op hoop van zegen’ (1986) en ‘De Nietsnut’ (1992). Eind jaren ’90 liet Shaffy nog eenmaal van zich horen met zijn laatste ‘Tour du Chant’, maar daarna bleef het wederom een lange tijd stil rondom de artiest.

° In 2005 eindigde hij op nr. 99 tijdens de verkiezing van De grootste Nederlander.

° Op 1 december 2009 overleed Ramses aan slokdarmkanker.

***

Jean-Baptiste Colbert (1619 – 1683) was een Frans politicus en minister van financiën onder koning Lodewijk XIV (Louis Quatorze). Hij werd eveneens geboren op 29 augustus 1619.

° Colbert was verantwoordelijk voor een financiële heropleving van Frankrijk, ook al kon hij Lodewijk niet overtuigen om minder geld aan oorlogen uit te geven.

° In plaats daarvan richtte hij onder andere het Hof van Justitie op, schafte hij zestig heiligdagen af – wat zorgde voor meer werkdagen – en ontwierp hij het mercantilisme, een economische theorie die stelt dat de welvaart van een land afhankelijk is van het aanbod van kapitaal in dat land.

° Binnen tien jaar haalde Colbert Frankrijk uit het dal van faillissementen en werd Frankrijk het welvarendste land in Europa. Colbert  overleed op 6 september 1683 aan de gevolgen van nierstenen.

* Een colbert of colbertjas(je) is een kledingstuk dat vooral door mannen gedragen wordt. Het is een jas, vergelijkbaar met een blazer. In tegenstelling tot de pandjesjas, de jas van het jacquet, heeft een colbert geen panden. Het maakt vaak samen met de broek deel uit van een pak. Vanaf 1850 werd het colbert populair…
Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Colbert_(jas)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail