DAT NUMMERTJE VAN ONZE KLEINE , NATUURLIJK

Mei en juni , de maanden van de jaarlijkse schoolfeesten. Pieter,de gymleraar had zich wekenlang uit de naad gewerkt om de kinderen van Veerle , per klas , nummertjes aan te leren waarmee ze de ouders pret en kijkgenot konden bezorgen.

Pieter Dejongh van De Wijngaard ‘onder de toren’ in Veerle was daar weer aardig in geslaagd . Pieter mocht , als altijd , ook nu weer rekenen op de hulp van de uitsluitend vrouwelijke leerkrachten , waarvoor hij ook nog een fel gesmaakt finale nummer bedacht.

Veel voor , minder tijdens en weer vrij veel na de obligate nummertjes werd er aardig geconsumeerd. Friet stoofvlees of koude schotels , ijsjes en frisdranken gingen vlot over de toonbanken van de vrijwilligers , w.o. vrijwel alle onderwijzeressen.

Zeggen welk nummer het best oogde en klonk op het podium , is moeilijk . “Dat waar onze kleine aan meedeed”, was het eerlijke antwoord van een jonge moeder. En zo hoort het.

Gelukkig stak het weer ook een handje toe om de zaterdag met een flink gevulde kassa af te sluiten. Want daar was het ‘m tenslotte om te doen.

sized_P1060983 sized_P1060977

sized_P1060988 sized_P1060985

sized_P1060978 sized_P1060979

VANDAAG 50 JAAR GELEDEN – 19 mei 1968

In het voorjaar van 1967 trok ik met mijn lief en met hoge verwachtingen naar Ravels-Eel om een kleinkunstavond met Boudewijn de Groot live te beleven . Vanaf de eerste noten en woorden die ik op de elpee ‘Voor de overlevenden’ van hem hoorde , was ik weg van de nieuwe Nederlandse bard . Prachtige teksten , prachtige arrangementen , een aanwinst voor het betere Nederlandstalige lied .

 ‘Ravelshof’ , de zaal in Ravels-Eel was eigendom van de ouders van Fons Lauwers , die ik later beter leerde kennen als de man van Victoria De Peuter en bezieler van de fotoclub . Zij woonden aan de Oude Geelsebaan en zouden veel , veel later definitief naar het Spaanse Torrevieja verkassen . Maar we dwalen af .

P1060740Boudewijn was een timide verschijning op het podium in zijn rood geribd jasje , alleen met een gitaar rond de hals . Hij stond daar maar , bang om te bewegen , zijn repertorium af te dreunen . Toch ging er een ondefinieerbare  présence van hem uit . Na elk nummer zwol het applaus in de zaal aan om uiteindelijk te besluiten met een daverende ovatie .

 ‘Die moeten we hebben’ , fluisterde ik in het oor van mijn latere ‘Tres’, toen nog Marie-Thérèse . Zij begreep het niet meteen , wel toen ik verklaarde dat ‘we’ eigenlijk AMC Veerle was .

AMC Veerle , de eerste motorclub in Veerle , had ook de organisatie van kunstavonden in haar statuten laten opnemen . Dit was een uitgelezen kans om de culturele toer op te gaan .

Met veel vuur en pathos vertelde ik Ludo Stijnen van onze ontdekking in Ravels . Die had meteen oren naar mijn voorstel om een kleinkunstavond te organiseren .

De avond die ik in gedachte had , mocht evenwel niet beperkt blijven tot Boudewijn de Groot . Dus zochten wij andere klinkende namen uit het kleinkunstcircuit , zoals deze muzikale richting in de volksmond genoemd werd .

P1060736sized_DSC02803P1060739

Ludo en Ludo kozen ook nog voor Wannes Van de Velde , Miel Cools . Elly Nieman , die samen met Boudewijn de meesterhit  ‘Meester Prikkebeen’ tussendoor op vinyl zette , kwam er in laatste instantie ook nog bij . Het geheel zou aan elkaar gepraat worden door Louis Verbeeck . Een geschikt onderkomen vonden we in Westerlo , waar we de turnzaal van de Sint Lambertusschool mochten gebruiken .

sized_DSC_0087sized_DSC_0088

Dan gebeurde wat niemand voor mogelijk had gehouden . De pas gebrevetteerde legervliegtuigpiloot Ludo Stijnen crashte dodelijk met zijn Fouga Magister in de tuin van Alex / Sander Van Nijlen . Uitgerekend een paar uur nadat hij zijn vliegbrevet behaalde . Het was 29 september 1967 , de kleinkunstavond was voorzien voor 19 mei 1968 .

Op slag kwam nu alle verantwoordelijkheid voor deze avond op mijn schouders terecht . Een verlammende vaststelling , want ik had Ludo vrij spel gegeven in zijn schrijfwerk met onze vedetten . De wending in onze opbouw meldde ik aan Lennart Nijgh , de tekstschrijver en manager van Boudewijn . 12 oktober ‘ 67 viel het antwoord in de bus …

Geachte Heer Vervloet ,

Mede namens Boudewijn de Groot betuig ik u ons groot leedwezen over het verlies van uw vriend, de Heer L. Stijnen .

Wij waarderen het ten zeerste dat u het plan heeft opgevat het werk van de overledene voort te zetten, en hierbij kan ik mededelen dat Boudewijn de Groot mij heeft opgedragen u te berichten dat hij op 19 april 1968 gaarne bereid is het met uw vriend overeengekomen optreden doorgang te laten vinden.

Uit achting voor de nagedachtenis van een groot bewonderaar laat Boudewijn de Groot  hierbij vragen, voor deze gelegenheid zijn honorarium ter beschikking te stellen van een liefdadige instelling.

Mag ik u verzoeken tegen begin maart 1968 nog even contact met mij op te nemen aangaande de plaats en tijd van het optreden? Bij voorbaat hartelijk dank .

Met de meeste hoogachting , 

LH Nijgh (manager)

De inhoud van deze brief meldden we ook aan Wannes Van de Velde , Miel Cools en Elly Nieman . Alle drie namen de voorwaarden van Boudewijn zonder mopperen over . De avond kon nu al niet meer stuk .

DE KLEINKUNSTAVOND ZELF

 Omdat wij veel te weinig personeel hadden om alles binnen goede banen te leiden, liep er van alles en nog wat mis . Ons hectisch gedoe werd echter door het Nederlandse gezelschap en onze Vlamingen met de mantel der liefde bedekt . Zij waren duidelijk nog veel erger gewend .

Heet onder de voeten werd het pas toen de klok tegen achten liep en de firma met de geluidsinstallatie nog geen teken van leven had gegeven . Miel Cools schudde meteen een doemscenario uit de mouw , sprong in zijn auto en kwam een aantal kwartieren later terug uit Hasselt met zijn persoonlijke installatie . Die deed het uitstekend .

De man van de firma in Meerhout daagde ook nog op met anderhalf uur vertraging en werd meteen teruggestuurd . Hij begreep dat aandringen geen zin had .

Omdat de meeste kijkers/toehoorders al op hun plaatsen zaten en opgewarmd werden door Hugo Raspoet , die Louis Verbeeck verving (overlijden moeder) , had vrijwel niemand opgemerkt wat er intussen aan de kassa gebeurde .

Daar doken even na acht uur mannen van auteursrechtenvereniging SABAM op , monsterden de zaal en namen geld mee waarop ze recht meenden te hebben . Verslagenheid bij iedereen in de club , want niemand van ons wist wat SABAM was en nu dit . Ons leken het gangsterpraktijken , later wisten we beter .

In de zaal was het feest nu goed aan de gang . Miel Cools beet de spits af , doorliep zijn nieuw programma en liet zich ook tot enkele protestsongs verleiden . Hugo Raspoet pikte daarop in met zijn ‘protestlied tegen de protestsongs’ . Wannes Van de Velde bleef zijn eigen zichzelf en zong in de taal van de toekomstige hoofdstad van België . Antwaarps dus . Elly Nieman hield het bij mooie, poëtische teksten en bracht in première ‘De kauwgomballeboom’ . De zaal klapte mooi ritmisch mee .

sized_DSC_0077De verwachtingen omtrent Boudewijn de Groot , top of the bill in Westerlo , waren hooggespannen , maar geen nood . Het jaartje tussen Ravels en nu had van hem een zelfverzekerde kerel gemaakt die eerst zijn intussen door vrijwel iedereen gekend repertorium doorliep om te eindigen met een paar stevige protestsongs in de geest van mei ’68 . Iedereen uit zijn dak . Avond helemaal geslaagd .

EPILOOG

Fier als een gieter togen wij ’s anderdaags naar mevrouw de voorzitster van de school voor fysiek en mentaal gehandicapte kinderen in Tongerlo , gewapend met een cheque van 25.000 BF , zoals vooraf was afgesproken . Een flinke som , dachten wij , want het gezamenlijk normale loon van de artiesten in 1968 . Niet genoeg , zei die mevrouw , maar ze nam het geld toch aan . Ongeloof op onze gezichten . Een verwijtende blik in haar ogen , alsof wij een stelletje oplichters waren .

Onze ontgoocheling omtrent deze dramatische afloop was er oorzaak van dat AMC Veerle het voortaan hield bij auto’s en motoren . Spijtig toch .

 

 

MAANDAG BEDEVAART NAAR SCHERPENHEUVEL

image

Tijdens de voorbije weken brachten onze parochies meer dan 4.000 mensen samen in onze kerken voor de vieringen van de Eerste Communie en het Vormsel.

Er kwam heel wat bij kijken aan catechese, voorbereiden, repeteren, klaar zetten en opruimen … maar de reacties waren waarderend en getuigden van grote dankbaarheid. Een pluim voor alle medewerkers!

BEDEVAART NAAR SCHERPENHEUVEL

image006Voor de derde maal gaan wij nu maandag 21 mei, Pinkstermaandag, met al onze parochies op bedevaart naar O.L.V. Scherpenheuvel. Paus Franciscus heeft trouwens recent Pinkstermaandag uitgeroepen tot het Feest van de H. Maria, Moeder van de Kerk. Wij vieren op 21 mei om 9 u samen de eucharistie in de Basiliek.Wie wil, kan aansluitend mee de Kruisweg bidden.

Er is ook een unieke kans om in groep op bezoek te gaan in het asielcentrum van Caritas in Scherpenheuvel (ook na de eucharistie)

OPEN KERKEN WEEKEINDE 2018

image007Dit jaar vindt het open kerken weekeinde plaats op 2 en 3 juni. Heel speciaal worden dit jaar alle inwoners van Meerhout ontvangen in de kerk van Sint-Gertrudis in Groot-Vorst! Speciaal voor hen is er zaterdag en zondag 3 juni om 15 uur een exclusieve rondleiding met gids! Naast de ‘gewone kunstschatten’ is er een tentoonstelling van liturgische gewaden, schilderijen en bloemstukken.

 

TONISVORST OP BEZOEK IN VORST

Donderdag was het extra druk op de speelplaats van de Vrije Basisschool in Groot-Vorst .  44 leerlingen , het vierde leerjaar van de Grundschule uit Vorst-Duitsland, kwam op tegenbezoek .  Onze Laakdalse kinderen gingen in februari nog naar ginder.  Ze kenden elkaar dus nog .

20180517_1119422-2 20180517_131335

 

Op de speelplaats werden verschillende balspelen gespeeld.  Samen sporten en spelen maakt immers de dikste vrienden. Van taalbarrières is dan geen sprake meer . En ’s middags gezellig keuvelen en samen de meegebrachte boterhammetjes opeten .

In de namiddag ontdekten de Duitse kinderen het Klompenmuseum .  Klompen werden geschilderd , het klompenpad werd uitgeprobeerd en natuurlijk kon een bezoek aan de klompenmakershut niet achterwege blijven .

Heel tevreden keerden de Duitsers terug naar Tönisvorst .  Niet zonder een uitnodiging achter te laten voor een volgende verbroedering .  Want dat onze jumelage met Tönisvorst springlevend is , kon je een hele dag aflezen van de vele blije gezichten . PM

 

Nieuwe kantine speeltuin Dennenoord

Feestelijke opening nu zaterdag 19 mei

 In de afgelopen maanden werden de kantine en het terras van speeltuin Dennenoord in Eindhout-Laakdal in een nieuw jasje gestoken. Samen met de kersverse kindergemeenteraad wordt de speeltuin morgen officieel geopend.

 De KAJ Eindertse Jongeren en de chiro van Eindhout en Vorst-Centrum hebben een leuke speelnamiddag in elkaar gestoken die om 14 uur zal starten. Omstreeks 15 uur gaat het officiële programma van start in aanwezigheid van fanfare Sint-Lambertus Eindhout. Daarna worden alle aanwezigen getrakteerd op een hapje, een drankje en een initiatie katapult schieten.

Om dit mooie project te kunnen verwezenlijken, gaf gemeente Laakdal de vzw Sport-en Speelpleinen een financieel duwtje in de rug. Daarnaast kreeg de vzw via de gemeente ook 10.000 euro van de jaarlijkse projectsubsidie Nike Considered en een subsidie van 1.250 euro van IVeg om een PV-installatie te plaatsen op het dak van de nieuwe kantine.

dennenoord (1 van 1)-1“Het jaarlijks verbruik van zo’n 9.200 kWh zou gedekt moeten worden door de 49 zonnepanelen”, licht schepen Frank Sels toe. “Zo kunnen zij op termijn in hun eigen energiebehoefte voorzien op een milieuvriendelijke manier. Wij vinden het als gemeente dan ook belangrijk om dergelijke duurzame projecten te steunen!”

Voor de bouw van de kantine werd er samengewerkt met stagiairs van ‘secundaire scholen met opleidingsvorm’. Enkele leerlingen van Tongelsbos in Westerlo werkten mee aan de ruwbouw, daarna namen de leerlingen van het Centrum Deeltijds Onderwijs KOGEKA (Katholiek Onderwijs Geel-Kasterlee) de afwerking van het gebouw over.

“Tijdens zo’n project kunnen de studenten erg nuttige praktijkuren besteden die hen perfect voorbereiden op een toekomstige werkomgeving,” zegt Ludo Vaes, technisch adviseur van CDO KOGEKA. “En dat is natuurlijk bevorderlijk voor hun motivatie.”

Volgens Jos Huygens, voorzitter van de vzw Sport- en Speelpleinen, is het een win-winsituatie voor alle betrokken partijen: “De leerlingen leren hun stiel en de vzw ziet haar nieuwbouwproject evolueren.”

Tine Gielis, burgemeester en bestuurslid van de vzw, is enthousiast over het engagement van de vele vrijwilligers en de goede samenwerking tussen de vzw, de gemeente en de scholen. Tine : “Het was de bedoeling om deze site op te waarderen, zodat het in de toekomst een trekpleister kan blijven voor Eindhout en omstreken. Voortaan hebben we in elke deelgemeente een toeristische attractie die met hout te maken heeft: het klompenmuseum in Veerle, de etuktuks aan de stoomzagerij in Vorst en vanaf morgen de vernieuwde accommodatie in een deelgemeente waarvan de naam voor zich spreekt.”

 

Picknick in ’ t Park op zondag 27 mei

27 mei organiseert de gemeente Laakdal – naar de vroegere jaarlijkse traditie van Dag van het Park – een Picknick in ’t Park. Iedereen is welkom in de mooie tuin van de pastorij in Vorst-Meerlaar (Meerlaarstraat 120) tussen 10 u. en 15 u.

picknick in t park-1Glaasje cava en barbecue

Jong en oud kunnen er zich amuseren. Je kan zelf je picknick meebrengen of genieten van een heerlijke barbecue tussen 11.30 u. en 14.00 u. Voor het barbecuebuffet moet je inschrijven voor woensdag 23 mei. Het inschrijfformulier vind je op www.laakdal.be. Barbecuehapjes kunnen ter plaatse besteld worden. Streekbiertjes zijn er om de dorst te lessen.Bovendien krijgen alle aanwezigen één gratis glaasje cava aangeboden door de middenstand van Vorst.

Wat er allemaal te beleven valt

Je ontdekt er de plannen van de oude Laakdalse stoomzagerij die gerestaureerd wordt en vanaf eind mei de uitvalsbasis is voor de verhuur van e Tuktuks om het Merodegebied te verkennen. En iedereen kan meedoen aan een wedstrijd om een gratis rit te winnen met één van de eTuktuks.

Verder is er kinderanimatie, zijn ook de wereldwinkel, kringwinkel trash design en de Laakdalse compostmeesters met de compostmobiel van de partij.
Kom je duurzaam naar het evenement? Dan maak je kans om nog extra in de prijzen te vallen.

Toch met de auto? Parkeren kan op de parking van de vroegere Witte School.
Geen reden om thuis te blijven dus. Nu nog hopen op mooi weer…

“Wij nodigen iedereen uit om samen gezellig te picknicken in een groene omgeving en te genieten van duurzame producten. Bovendien krijg je met de bon uit het gemeentelijk magazine Laakdal Leeft ook nog enkele plantjes om mee naar huis te nemen. Iedereen welkom!!”, aldus schepen van Milieu Benny Smets.….

MET DE AZIATISCHE e TUKTUK DOOR HET KEMPENS LANDSCHAP

sized_DSC_0088De stoomzagerij in de Heistraat van Klein Vorst wordt eerlang een bruisende site . Deze ‘parel’ van industrieel erfgoed wordt beslist een toeristische onthaalpoort . Acht Aziatische eTuktuks wachten vanaf eind mei op gegadigden om vanuit de stoomzagerij het platteland van de Merode te verkennen . Op een milieuvriendelijke manier weliswaar , want de acht open minibusjes op drie wielen voor 4 passagiers en  één bestuurder elk , worden aangedreven door elektriciteit.

De activiteiten in de oude stoomzagerij van Laakdal vielen stil aan het eind van de jaren 1960 . In 1993 werd de zagerij beschermd erfgoed en in 2001 kocht de gemeente Laakdal het monument aan . Dat was toen al dringend aan een restauratie toe . Nog steeds .

De gemeente wil evenwel de gevolgen van de jarenlange leegstand spoedig ongedaan maken en het gebouw een nieuwe functie geven. Daarvoor hebben onze beleidsmensen een beroep gedaan op de landschapsvereniging Kempens Landschap.

Provinciaal gedeputeerde Peter Bellens , tevens covoorzitter  van Kempens Landschap, legde uit dat het Vorstse monument niet alleen moet hersteld worden , maar ook ingebed worden in de ruimere regio van de Zuiderkempen en de Merode . Een deel van de stoomzagerij wordt ingericht als belevingscentrum en centrum voor eTuktuksverhuur .

Een rit voor 5 personen kost per eTuktuk 85 € . Een prijs voor een volledig eetpakket (met een uitgebreide picknick vol verse streekproducten) voor onderweg is er nog niet . Er zijn twee routes tussen stoomzagerij en klompenmuseum . Per reis krijgt men ook een tablet mee waarop niet alleen de route staat , maar nog een heel pak interessante wetenswaardigheden en een stukje geschiedenis . Tuktukken om te leren als het ware .

“In augustus ’17 betaalde het agentschap Onroerend Erfgoed  een premie aan de gemeente”, zegt Inga Verhaert ,gedeputeerde van de provincie Antwerpen en covoorzitter Kempens Landschap . “De werken zullen daarmee dit najaar starten . Dankzij LEADER Kempen kreeg het project een subsidie van net geen 100 000 € van Europa-Vlaanderen en de provincie Antwerpen.”

“De Tuktuks zoemden in de voorbije dagen reeds als test door de Kempense landschappen”, vertelt burgemeester Tine Gielis er nog bij . ”En overal kregen we positieve reacties . Vlaanderen sluit Azië in de armen . “   Bijkomende info vind je  op www.etuktuks.be . De verhuur start op 30 mei . (lu)

sized_DSC_0070 sized_DSC_0071 sized_DSC_0072 sized_DSC_0079 sized_DSC_0084 sized_DSC_0086

 

KARABINIERS EN PETANQUE vandaag donderdag IN LAAKDAL

Morgen donderdag zijn er twee manifestaties binnen Laakdal . Eentje in Veerle , een andere in Groot Vorst .

In Groot Vorst is er de jaarlijkse Mars van de Karabiniers met een eucharistieviering , een plechtigheid met bloemenhulde , en een militaire parade . Voor het eerst zonder Sammeke Mondelaars , die vorige zaterdag begraven werd .

Het eigenaardige verhaal van Vorst en de Karabiniers wordt in het jongste en reeds 9de Jaarboek van Laakdal uitgesmeerd over 30 pagina’s . Het boek is nog steeds te koop voor € 20 bij ‘De vrienden van het museum’ .

P1040027 DSC_0064

P1040047 P1040036

In de namiddag organiseert de Seniorenraad tussen 13 en 17u een groots petanquetornooi achter de sporthal in Veerle . Kom kijken en tellen hoeveel stappen onze senioren zetten tijdens zulk tornooi . Misschien , zestigplusser , sluit u eerlang ook bij hen aan .

sized_DSC_0018 sized_DSC_0029

sized_DSC_0019 sized_DSC_0020

ERIC GEBOERS BESTE MOTORCROSSER VAN DE 20STE EEUW

Eric Geboers is een week dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe hard en onredelijk kan het lot toeslaan. Vandaag dinsdag 15 mei mag het publiek een laatste groet aan hem brengen. Morgen woensdag is er de begrafenis in intieme kring.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio. In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

sept-okt 2009 094-1sept-okt 2009 275

5 augustus 2018 zou Eric Geboers 56 worden . Na een mislukt uitstapje in de wereld van helikopters  en co werd “The Kid” van weleer, samen met grote broer Sylvain , teammanager van de Suzuki GP ploeg.  En  zat hij opnieuw waar hij echt thuishoorde, in de motorcross. Een wereld die hij door en door kende.

Hieronder één van de vele interviews die ik met hem mocht maken als voorbereiding van mijn boek “Eric-the Kid-Geboers” dat midden december 1990 werd voorgesteld tijdens de Hardcross in het Sportpaleis van Antwerpen. Het boek is niet meer te koop wegens uitgeput en niet herdrukt .

  • Tien jaar lang scheerde Eric de hoogste toppen, maar gaf hij er op zijn 28ste plots de brui aan. Mentaal helemaal leeg. In de sportwereld op topniveau is er geen plaats voor een stapje opzij. Presteren en nog eens presteren moet er gedaan worden en dat vreet aan een mens. “Ik heb nog steeds geen sikkepit spijt over die beslissing van toen”, bekende  Eric toen en onlangs nog.

De titel “Mister 875”, een simpele optelling van 125+250+500, in zijn tijd de drie soloklassen van de motorcross, kreeg de jongste van de broers Geboers al in 1988 opgespeld. Toen werd hij voor de eerste maal wereldkampioen 500cc. Eerder had hij ook al titels behaald in 125 en 250cc.

Zijn prestigieus record werd pas in het nieuwe millennium door Stefan Everts geëvenaard en ruim verbeterd. Stefan werd niet alleen de tweede “Mister 875” ooit,  maar won ook nog eens 101 GP’s en 10 wereldtitels. Daarmee verpulverde ‘The Legend’ alle bestaande records. Eric Geboers had er geen moeite mee om dat te erkennen. Stefan is de beste, zei hij vaak,de allerbeste.

th.2jpg thth3

  • Eric Geboers was de man van de korte, felle carrière. In een minimum van tijd won hij bijna alles wat er te winnen was. Zijn palmares blijft weergaloos.
    In ’79 maakte Eric zijn WK-debuut, in ’90 besloot hij definitief met crossen te stoppen. Exact 28 jaar jong.
    In die periode van elf jaar won Eric twee wereldtitels in 125cc, één in 250cc en nog twee in 500cc. In totaal reed hij 119 GP’s. Daarvan won hij er 39. Eric won ook 74 GP-reeksen.

Training als wetenschap

De jongste van de broers Geboers was niet alleen een begenadigde motorcrosser, Eric gaat ook de geschiedenis in als de man die het crossvolk leerde trainen. Training, gebaseerd op wetenschap.

Eric: “Toen ik mijn carrière begon, was er van training nauwelijks sprake. Iedereen deed wel wat, daar niet van, maar het was natte vingerwerk. Op tijd en stond een stevig stuk vlees tussen de tanden en dan maar rondjes gaan malen tot je tong over je stuur hing. Meer stelde het niet voor. Ik had al snel door dat het anders kon, anders moest.
Stevig onderbouwde schema’s, controle van de hartslag en lactaat testen zijn nu gelukkig alom aan de orde.”
“In de laatste jaren van mijn carrière heb ik omzeggens altijd zonder motor getraind. Ik moest het hebben van loop- en krachttraining, puur fysiek dus. Pas in het weekend zag ik mijn motor terug. De aanblik ervan zorgde telkens weer voor een forse adrenalinestoot, als een haan die zijn kippen terugziet. Die kicks deden het.”

Een prima voorbereiding is nog steeds de beste garantie om het lichaam gaaf te houden. In totaal liep Geboers “maar” 13 breuken op.

“Kleine breuken dan nog”, relativeerde Eric meteen. “Hand, pols, duim, knie, maar geen been- of armbreuken. Voor de Antwerpse Hardcross ’90, gepland als de laatste wedstrijd uit mijn carrière, heb ik verstek gegeven omdat ik in de supercross van Paris-Bercy een sleutelbeen brak. Zo zie je maar dat je altijd alert moet zijn als je deze sport beoefent, zelfs tot op de absolute slotdag toe.”

  • Wat waren je voornaamste eigenschappen?

Eric:“Ik denk dat ik een flinke hoeveelheid aangeboren talent had. Ook van mijn eerder kleine gestalte had ik meer voordeel dan nadeel. Ik ben tussen motoren opgegroeid. Vader verkocht auto’s, later scooters en brommers. In zijn jonge jaren was hij amateurcrosser. Logisch toch dat zijn zonen dat ook gingen doen. Ik werd 5 augustus ’62 geboren, mijn oudste broer Sylvain won op dat ogenblik een nevenwedstrijd van de Belgische GP in Namen.”
“In het werkhuis van vader stond altijd wel een Mobyletteke ergens verloren in een hoek. En vermits de Keiheuvel vlakbij de deur lag, en er van groene jongens nog geen sprake was… Op dergelijke spullen heb ik mijn technische bagage verworven.”

Harry Everts, die in 1980 in het Suzukiteam van Sylvain reed, volgde van dichtbij het GP-debuut van Eric in het WK.

mx history day (58)Harry:“In Hechtel viel hij net naast het podium, maar Rinaldi, Velkeneers en ik wisten meteen dat we er een klant hadden bij gekregen. Ik had daar geen problemen mee. Ik wist al eerder dat Eric ons op een dag ging overtroeven, want ik zag hem dag na dag progressie maken. Eric werd meteen vierde in zijn eerste internationale Grote Prijs. Een paar weken later won hij zijn eerste GP. In zijn eerste WK werd hij derde in de eindstand. Lang niet slecht voor een debutant die bovendien verstek diende te geven voor de eerste twee GP’s.”

  • Hoezo?

Eric:” In die tijd moest je 18 zijn om te mogen deelnemen aan het WK. Na de GP van Oostenrijk vernam Sylvain echter dat de 17-jarige Guy Van Gijseghem, die goede connecties had met bondsvoorzitter Bruneel, er zijn debuut had gemaakt. Bruneel had weet van de plotse verlaging van de leeftijdsgrens naar 16, terwijl wij door de BMB in het ongewisse werden gelaten. Jammer toch, want ik won dat jaar de GP’s van Frankrijk, Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Er zat toen echt meer in dan de derde plaats ,misschien de eerste wel.”

Eric was ook een echte lefgozer. In het uitdagen van zijn concurrenten balanceerde hij vaak op het randje van het toelaatbare. Zoals tijdens die bewuste paastrofee van ’83.

mx history day (29)Eric:”Het weer was slecht tijdens de tweede dag in Leuven. De mensen stonden nat en verkleumd achter de omheining. Bovendien was de fut uit de trofeekoers, want ik had de eindwinst na de tweede Brabantse reeks al binnen. Voor de laatste reeks kwam ik niet meteen opdagen. Pas toen de jongens al goed anderhalve minuut over de slijkbaan laveerden, begon ik eraan en werd nog tweede in die reeks. De mensen juichten en vergaten hun nat pak. Met zulke acties wou ik de collega’s echt niet belachelijk maken, hoor. De uitdaging om het onmogelijke toch mogelijk te maken was gewoon sterker dan mezelf. Ik heb vaker dergelijke dingen uitgevreten. Ja, ik was een “adrenalinejunk”. Ik had die shots nodig om plezier te blijven hebben van mijn vak.”

In 1984 verkaste Eric van 125 naar 500cc en van Suzuki naar Honda.

Eric:”Suzuki hield er eind ’83 mee op, ik moest dus wel verhuizen. De overstap van 125cc naar 500cc en van de vertrouwde Suzuki naar de totaal andere Honda bleek echter te groot. Het heeft echt veel tijd gekost om me aan te passen. Het motorkarakter van de Honda was helemaal anders dan dat van de Suzuki en ook aan mijn nieuwe rijstijl heb ik jaren moeten werken.”

1984, ’85 en ’86 werden de jaren van Malherbe en Thorpe.

Omdat 500cc in het midden van de jaren 1980 de absolute koningsklasse was, maar Honda ook een doorbraak in 250cc wou forceren, werd Eric Geboers door zijn toenmalige teamboss Steve Whitelock doorverwezen naar de middencategorie. Aanvankelijk zeer tegen zijn zin, maar de argumentatie van de Amerikaan deed het ‘m uiteindelijk toch.

Eric:”Steve, de man die me de nickname Kid bezorgde omdat ik maar 1m68 groot ben, argumenteerde dat het ogenblik bijzonder gunstig was om de kwartlitertitel te pakken. Daarna zou ik meteen mogen terugkeren naar 500cc om opnieuw wereldkampioen te worden. Daarmee zou ik de eerste worden die de drie titels op zijn naam kon schrijven, de eerste “mister 875″. Steve kon me overtuigen om die stap te zetten… 250cc werd echter geen gemakkelijk WK, maar er was geen excuus voorhanden om de titel niet te winnen. Uiteindelijk won ik hem en dat gaf een enorme voldoening. Voor mij en voor Honda.”

  • Meteen bingo

Eric:”Een jaar later won ik ook de 500cc-titel. Uitgerekend in Namen. Zonder er een reeks of de GP te winnen. Dat deed de Zweed Hakan Carlqvist. Na afloop van de eerste reeks had ik evenwel voldoende punten vergaard om de nieuwe wereldkampioen te zijn. Op slag werd ik ook de eerste “Mister 875″. Het feest achteraf was navenant.”

Ook Jobé ging dat jaar voor dezelfde bekroning. Jobé, reeds tweemaal wereldkampioen 250cc en eenmaal 500cc, koos in 1988 voor de 125cc-categorie. De Luikenaar bleek evenwel geen partij voor JM Bayle en Co.Hij ging af als een gieter.

th.1jpg

  • Rise and fall

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 alle deuren open. Eric werd niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

Voor Geboers werd 1989 het jaar van de terugval. De motivatie was weg. Eric had zowat alles gewonnen wat er te winnen viel. Ook persoonlijke problemen en verkeerde technische keuzes lagen toen aan de basis van zijn verlies tegen Dave Thorpe en Jeff Leisk.

mx history day (61)Eric:”Zeg maar dat ik het na tien jaar top cross niet meer kon opbrengen om nog te trainen. Zelfs winnen deed me nog nauwelijks wat. Op het podium kreeg ik geen brok meer in de keel wanneer mijn naam gescandeerd werd. Ik wist toen dat het behoorlijk fout zat, maar ik deed er niks aan. Erger nog, vaak had ik het gevoel dat ik nog teveel kreeg in verhouding tot de geleverde inspanningen. Ook ‘Eric Geboers Events’, mijn bedrijf in sportpromotie, stond toen in de steigers. Ik voelde dat de commercie de motorcross naar de tweede plaats had verdrongen. Begin 1990 werd ‘EG Events’ officieel boven de doopvont gehouden in het Antwerpse Provinciehuis.”

  • Nog één keer

Maar Eric Geboers was er de man niet naar om ongemerkt van het crosstoneel te verdwijnen.

Eric:“Ik wou nog één keer schitteren en dan afscheid nemen op het toppunt van mijn kunnen. Daarvoor had ik nieuwe uitdagingen nodig.”

En die vond hij.

Eric:“De triatlonploeg, die ik vanaf 1990 onder mijn hoede nam, bracht opnieuw orde en regelmaat in mijn leven. Als fanaat van harde duurtrainingen kon ik niet beter aan mijn trekken komen dan bij deze jongens en meisjes. Zij waren nog fanatieker met hun sport bezig dan ik met de mijne. Het werd een enige ervaring.
Tien jaar lang had ik het tempo aangegeven tijdens mijn trainingen, nu moest ik achter deze bende aan. Ik liep, zwom en fietste mij dagelijks haast een beroerte. De sportmedische begeleiding deed de rest. Nog voor het crossseizoen van start ging, wist ik dat niemand mij van een vijfde wereldtitel zou houden. Mijn carrière moest eindigen in schoonheid.”

  • Orgelpunt

En dat gebeurde ook. In zijn laatste jaar won Eric de GP’s van Finland, Italië, Engeland, San Marino, België en de VS.

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, won hij voor het eerst de Belgische GP op de Naamse Citadel  en werd hij ook voor de vijfde keer wereldkampioen. Het laatste hiaat in zijn weergaloos palmares was opgevuld.

Eric:”5 augustus 1990, mijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van mijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van mijn loopbaan. Ik kon er nu op een fatsoenlijke manier een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Ik geloof niet dat iemand me dat op die manier heeft voorgedaan.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Naamse Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

-ludo vervloet-

 

Op de uitvaartplechtigheid van Eric zijn geen media en publiek toegelaten. Een bevriende fotograaf zal tijdens de begrafenis beelden maken en die zullen na de plechtigheid ter beschikking gesteld worden van de media.

Dinsdag 15 mei is iedereen welkom voor een laatste groet van 19 uur tot 21 uur in de cafetaria van het motorcrossparcours in de Marie Curiestraat 24 in Lommel.

1 2 3 128