KUIEREN TUSSEN SUPERSTERREN

Anton Corbijn is een 63-jarige Nederlandse fotograaf die haast een leven lang iconische beelden van kunstenaars allerhande maakt. Tussen 1972 en 1989 drukte hij constant de voetsporen van muzikanten en bands die hij bewonderde en nog bewondert.

Voor AntwerpPhoto verzamelde Corbijn in zalen 1-2-3-4 van het Loodswezen tussen Tavernierkaai en Schelde (erg nabij buur MAS) ruim 400 foto’s van eigen werk. Goed om je een paar uurtjes thuis te voelen tussen supergroepen als The Rolling Stones, U2, REM, Metallica en vele, vele  andere solosterren.Zoek (onze) Johnny Halliday…

Loop een eindje mee. Wij mochten foto’s nemen van de foto’s. Moeilijker dan gedacht in een spiegelzaal van TL-lampen. De tentoonstelling loopt nog tot eind september.

DSC_0018 DSC_0017 DSC_0023 DSC_0025 DSC_0022 DSC_0041 DSC_0044 DSC_0046 DSC_0052 DSC_0056 DSC_0064DSC_0054DSC_0038

 

 

De Duiven in Arenberg Antwerpen

safe_image.phpKent u De Duiven al? Deze vier heren horen bij het meest gekke, straffe en extreme wat in het Nederlands gemaakt wordt. De combinatie van geraffineerde Nederlandstalige teksten, dreunende beats, meerstemmige zang en hier en daar wat happy pop maakte van hun debuutplaat  “Onoud in Nieuwe Tijden” een binnenkomer van jewelste.

Op 29 mei trekken De Duiven naar de Arenberg in Antwerpen.

1. Straf debuut!

Onoud in Nieuwe Tijden is een straf debuut. Het swingt, het wringt, het dreunt, het jammert, het verleidt. Niets dat hun debuutalbum je niet biedt.

2. Instrumentale Soulwax

De eerste single van De Duiven was de instrumentale song ‘Du’ wat volgens ons zo recht uit ‘Much Against Everyone Advice’ van Soulwax had kunnen komen. De heren brengen dus kwaliteit.

3. En als Wannes Cappelle het al zegt …

Toen Wannes Cappelle te gast was in onze Poolijs-studio mocht hij zijn favoriete Nederlandstalige tracks meebrengen, en De Duiven zaten daarbij. Om zijn keuze nog meer kracht bij te zetten noemde hij frontman Dries Helsen één van de beste singer-songwriters van zijn generatie. Als dat geen reden is om te gaan.

4. Nog een zanger!

Die andere zanger van De Duiven, Pieter-Jan Van De Wyngaert, kan u ook al eens tegengekomen zijn op een theaterpodium. Of hier als begeleiding bij zijn vriendin Sien Wynants op Q-Music. Pieter-Jan komt trouwens in september met een eigen solo-plaat op de proppen onder de naam Pepieyaya. Iets waar wij bij Poolijs heel benieuwd naar zijn.

5. Met beeld erbij is het nog beter!

De experimentele mix van muziek die De Duiven maakt verbleekt bij de zottigheden die De Duiven bedenken voor hun videoclips. Kijk maar eens naar deze van “Nieuw Raar Europa

6. Nieuw materiaal!

U kent De Duiven al? U hebt zelfs hun debuut al grijs gedraaid? Geen nood, zelfs dan is er een gigantische reden om te gaan. De Duiven spelen namelijk nieuw materiaal in De Arenberg. Als voorproefje op het nog te verschijnen tweede album.

7. En als den Humo het al zegt …

U gelooft ons niet? Geen probleem, lees dan even mee wat gerenommeerd weekblad Humo schreef over de debuutplaat van De Duiven:

Het is door hun aanstekelijke lust for lulkoek dat De Duiven zich – indien niet muzikaal, dan toch geestelijk – in de traditie van onder meer Arbeid Adelt!, Evil Superstars en Clement Peerens Explosition nestelen. Combineer dat met een uitgesproken sympathie voor de meest uiteenlopende muziekgenres, en er komt iets bijzonders van. Compleet vakjesloze platen als ‘Onoud in nieuwe tijden’ zijn zeldzaam, en zeker in eigen land.”

8. Namen noemen

Nog wat namedropping om u te overtuigen? Werkten mee aan de plaat: Tom Pintens, Tijs Delbeke, Wannes Cappelle, Sarah Y Zeebroeck, Ellen Schoenaerts, Maya Mertens …

9. ‘Het is niet zingen,’ zegt de boer. ‘het is muziek planten.’

Bent u niet zo een muziek-fan, maar eerder een man/vrouw van het woord? Wel ook daarin hebben De Duiven alles wat wils. Van compleet absurd (“Ik werd geflitst en kreeg drie kussen van het heden.”) tot zeemzoeterige romantiek (“De zon hangt in de lucht met een lach vol smart. Zolang er romantiek nog bestaat in mijn hart: Amelie, kom mij halen.)

10. Ga!

Maar goed, al die redenen ten spijt. Waarom moet u nu gaan kijken? Omdat wij van Poolijs het zeggen.

Tickets zijn hier te koop!

ERIC GEBOERS BESTE MOTORCROSSER VAN DE 20STE EEUW

Eric Geboers is meer dan een week dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe hard en onredelijk kan het lot toeslaan. Gisteren dinsdag 15 mei mocht het publiek een laatste groet aan hem brengen. Vandaag woensdag was er de begrafenis in intieme kring.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio. In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

sept-okt 2009 094-1sept-okt 2009 275

5 augustus 2018 zou Eric Geboers 56 worden . Na een mislukt uitstapje in de wereld van helikopters  en co werd “The Kid” van weleer, samen met grote broer Sylvain , teammanager van de Suzuki GP ploeg.  En  zat hij opnieuw waar hij echt thuishoorde, in de motorcross. Een wereld die hij door en door kende.

Hieronder één van de vele interviews die ik met hem mocht maken als voorbereiding van mijn boek “Eric-the Kid-Geboers” dat midden december 1990 werd voorgesteld tijdens de Hardcross in het Sportpaleis van Antwerpen. Het boek is niet meer te koop wegens uitgeput en niet herdrukt .

  • Tien jaar lang scheerde Eric de hoogste toppen, maar gaf hij er op zijn 28ste plots de brui aan. Mentaal helemaal leeg. In de sportwereld op topniveau is er geen plaats voor een stapje opzij. Presteren en nog eens presteren moet er gedaan worden en dat vreet aan een mens. “Ik heb nog steeds geen sikkepit spijt over die beslissing van toen”, bekende  Eric toen en onlangs nog.

De titel “Mister 875”, een simpele optelling van 125+250+500, in zijn tijd de drie soloklassen van de motorcross, kreeg de jongste van de broers Geboers al in 1988 opgespeld. Toen werd hij voor de eerste maal wereldkampioen 500cc. Eerder had hij ook al titels behaald in 125 en 250cc.

Zijn prestigieus record werd pas in het nieuwe millennium door Stefan Everts geëvenaard en ruim verbeterd. Stefan werd niet alleen de tweede “Mister 875” ooit,  maar won ook nog eens 101 GP’s en 10 wereldtitels. Daarmee verpulverde ‘The Legend’ alle bestaande records. Eric Geboers had er geen moeite mee om dat te erkennen. Stefan is de beste, zei hij vaak,de allerbeste.

th.2jpg thth3

  • Eric Geboers was de man van de korte, felle carrière. In een minimum van tijd won hij bijna alles wat er te winnen was. Zijn palmares blijft weergaloos.
    In ’79 maakte Eric zijn WK-debuut, in ’90 besloot hij definitief met crossen te stoppen. Exact 28 jaar jong.
    In die periode van elf jaar won Eric twee wereldtitels in 125cc, één in 250cc en nog twee in 500cc. In totaal reed hij 119 GP’s. Daarvan won hij er 39. Eric won ook 74 GP-reeksen.

Training als wetenschap

De jongste van de broers Geboers was niet alleen een begenadigde motorcrosser, Eric gaat ook de geschiedenis in als de man die het crossvolk leerde trainen. Training, gebaseerd op wetenschap.

Eric: “Toen ik mijn carrière begon, was er van training nauwelijks sprake. Iedereen deed wel wat, daar niet van, maar het was natte vingerwerk. Op tijd en stond een stevig stuk vlees tussen de tanden en dan maar rondjes gaan malen tot je tong over je stuur hing. Meer stelde het niet voor. Ik had al snel door dat het anders kon, anders moest.
Stevig onderbouwde schema’s, controle van de hartslag en lactaat testen zijn nu gelukkig alom aan de orde.”
“In de laatste jaren van mijn carrière heb ik omzeggens altijd zonder motor getraind. Ik moest het hebben van loop- en krachttraining, puur fysiek dus. Pas in het weekend zag ik mijn motor terug. De aanblik ervan zorgde telkens weer voor een forse adrenalinestoot, als een haan die zijn kippen terugziet. Die kicks deden het.”

Een prima voorbereiding is nog steeds de beste garantie om het lichaam gaaf te houden. In totaal liep Geboers “maar” 13 breuken op.

“Kleine breuken dan nog”, relativeerde Eric meteen. “Hand, pols, duim, knie, maar geen been- of armbreuken. Voor de Antwerpse Hardcross ’90, gepland als de laatste wedstrijd uit mijn carrière, heb ik verstek gegeven omdat ik in de supercross van Paris-Bercy een sleutelbeen brak. Zo zie je maar dat je altijd alert moet zijn als je deze sport beoefent, zelfs tot op de absolute slotdag toe.”

  • Wat waren je voornaamste eigenschappen?

Eric:“Ik denk dat ik een flinke hoeveelheid aangeboren talent had. Ook van mijn eerder kleine gestalte had ik meer voordeel dan nadeel. Ik ben tussen motoren opgegroeid. Vader verkocht auto’s, later scooters en brommers. In zijn jonge jaren was hij amateurcrosser. Logisch toch dat zijn zonen dat ook gingen doen. Ik werd 5 augustus ’62 geboren, mijn oudste broer Sylvain won op dat ogenblik een nevenwedstrijd van de Belgische GP in Namen.”
“In het werkhuis van vader stond altijd wel een Mobyletteke ergens verloren in een hoek. En vermits de Keiheuvel vlakbij de deur lag, en er van groene jongens nog geen sprake was… Op dergelijke spullen heb ik mijn technische bagage verworven.”

Harry Everts, die in 1980 in het Suzukiteam van Sylvain reed, volgde van dichtbij het GP-debuut van Eric in het WK.

mx history day (58)Harry:“In Hechtel viel hij net naast het podium, maar Rinaldi, Velkeneers en ik wisten meteen dat we er een klant hadden bij gekregen. Ik had daar geen problemen mee. Ik wist al eerder dat Eric ons op een dag ging overtroeven, want ik zag hem dag na dag progressie maken. Eric werd meteen vierde in zijn eerste internationale Grote Prijs. Een paar weken later won hij zijn eerste GP. In zijn eerste WK werd hij derde in de eindstand. Lang niet slecht voor een debutant die bovendien verstek diende te geven voor de eerste twee GP’s.”

  • Hoezo?

Eric:” In die tijd moest je 18 zijn om te mogen deelnemen aan het WK. Na de GP van Oostenrijk vernam Sylvain echter dat de 17-jarige Guy Van Gijseghem, die goede connecties had met bondsvoorzitter Bruneel, er zijn debuut had gemaakt. Bruneel had weet van de plotse verlaging van de leeftijdsgrens naar 16, terwijl wij door de BMB in het ongewisse werden gelaten. Jammer toch, want ik won dat jaar de GP’s van Frankrijk, Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Er zat toen echt meer in dan de derde plaats ,misschien de eerste wel.”

Eric was ook een echte lefgozer. In het uitdagen van zijn concurrenten balanceerde hij vaak op het randje van het toelaatbare. Zoals tijdens die bewuste paastrofee van ’83.

mx history day (29)Eric:”Het weer was slecht tijdens de tweede dag in Leuven. De mensen stonden nat en verkleumd achter de omheining. Bovendien was de fut uit de trofeekoers, want ik had de eindwinst na de tweede Brabantse reeks al binnen. Voor de laatste reeks kwam ik niet meteen opdagen. Pas toen de jongens al goed anderhalve minuut over de slijkbaan laveerden, begon ik eraan en werd nog tweede in die reeks. De mensen juichten en vergaten hun nat pak. Met zulke acties wou ik de collega’s echt niet belachelijk maken, hoor. De uitdaging om het onmogelijke toch mogelijk te maken was gewoon sterker dan mezelf. Ik heb vaker dergelijke dingen uitgevreten. Ja, ik was een “adrenalinejunk”. Ik had die shots nodig om plezier te blijven hebben van mijn vak.”

In 1984 verkaste Eric van 125 naar 500cc en van Suzuki naar Honda.

Eric:”Suzuki hield er eind ’83 mee op, ik moest dus wel verhuizen. De overstap van 125cc naar 500cc en van de vertrouwde Suzuki naar de totaal andere Honda bleek echter te groot. Het heeft echt veel tijd gekost om me aan te passen. Het motorkarakter van de Honda was helemaal anders dan dat van de Suzuki en ook aan mijn nieuwe rijstijl heb ik jaren moeten werken.”

1984, ’85 en ’86 werden de jaren van Malherbe en Thorpe.

Omdat 500cc in het midden van de jaren 1980 de absolute koningsklasse was, maar Honda ook een doorbraak in 250cc wou forceren, werd Eric Geboers door zijn toenmalige teamboss Steve Whitelock doorverwezen naar de middencategorie. Aanvankelijk zeer tegen zijn zin, maar de argumentatie van de Amerikaan deed het ‘m uiteindelijk toch.

Eric:”Steve, de man die me de nickname Kid bezorgde omdat ik maar 1m68 groot ben, argumenteerde dat het ogenblik bijzonder gunstig was om de kwartlitertitel te pakken. Daarna zou ik meteen mogen terugkeren naar 500cc om opnieuw wereldkampioen te worden. Daarmee zou ik de eerste worden die de drie titels op zijn naam kon schrijven, de eerste “mister 875″. Steve kon me overtuigen om die stap te zetten… 250cc werd echter geen gemakkelijk WK, maar er was geen excuus voorhanden om de titel niet te winnen. Uiteindelijk won ik hem en dat gaf een enorme voldoening. Voor mij en voor Honda.”

  • Meteen bingo

Eric:”Een jaar later won ik ook de 500cc-titel. Uitgerekend in Namen. Zonder er een reeks of de GP te winnen. Dat deed de Zweed Hakan Carlqvist. Na afloop van de eerste reeks had ik evenwel voldoende punten vergaard om de nieuwe wereldkampioen te zijn. Op slag werd ik ook de eerste “Mister 875″. Het feest achteraf was navenant.”

Ook Jobé ging dat jaar voor dezelfde bekroning. Jobé, reeds tweemaal wereldkampioen 250cc en eenmaal 500cc, koos in 1988 voor de 125cc-categorie. De Luikenaar bleek evenwel geen partij voor JM Bayle en Co.Hij ging af als een gieter.

th.1jpg

  • Rise and fall

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 alle deuren open. Eric werd niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

Voor Geboers werd 1989 het jaar van de terugval. De motivatie was weg. Eric had zowat alles gewonnen wat er te winnen viel. Ook persoonlijke problemen en verkeerde technische keuzes lagen toen aan de basis van zijn verlies tegen Dave Thorpe en Jeff Leisk.

mx history day (61)Eric:”Zeg maar dat ik het na tien jaar top cross niet meer kon opbrengen om nog te trainen. Zelfs winnen deed me nog nauwelijks wat. Op het podium kreeg ik geen brok meer in de keel wanneer mijn naam gescandeerd werd. Ik wist toen dat het behoorlijk fout zat, maar ik deed er niks aan. Erger nog, vaak had ik het gevoel dat ik nog teveel kreeg in verhouding tot de geleverde inspanningen. Ook ‘Eric Geboers Events’, mijn bedrijf in sportpromotie, stond toen in de steigers. Ik voelde dat de commercie de motorcross naar de tweede plaats had verdrongen. Begin 1990 werd ‘EG Events’ officieel boven de doopvont gehouden in het Antwerpse Provinciehuis.”

  • Nog één keer

Maar Eric Geboers was er de man niet naar om ongemerkt van het crosstoneel te verdwijnen.

Eric:“Ik wou nog één keer schitteren en dan afscheid nemen op het toppunt van mijn kunnen. Daarvoor had ik nieuwe uitdagingen nodig.”

En die vond hij.

Eric:“De triatlonploeg, die ik vanaf 1990 onder mijn hoede nam, bracht opnieuw orde en regelmaat in mijn leven. Als fanaat van harde duurtrainingen kon ik niet beter aan mijn trekken komen dan bij deze jongens en meisjes. Zij waren nog fanatieker met hun sport bezig dan ik met de mijne. Het werd een enige ervaring.
Tien jaar lang had ik het tempo aangegeven tijdens mijn trainingen, nu moest ik achter deze bende aan. Ik liep, zwom en fietste mij dagelijks haast een beroerte. De sportmedische begeleiding deed de rest. Nog voor het crossseizoen van start ging, wist ik dat niemand mij van een vijfde wereldtitel zou houden. Mijn carrière moest eindigen in schoonheid.”

  • Orgelpunt

En dat gebeurde ook. In zijn laatste jaar won Eric de GP’s van Finland, Italië, Engeland, San Marino, België en de VS.

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, won hij voor het eerst de Belgische GP op de Naamse Citadel  en werd hij ook voor de vijfde keer wereldkampioen. Het laatste hiaat in zijn weergaloos palmares was opgevuld.

Eric:”5 augustus 1990, mijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van mijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van mijn loopbaan. Ik kon er nu op een fatsoenlijke manier een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Ik geloof niet dat iemand me dat op die manier heeft voorgedaan.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Naamse Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

-ludo vervloet-

 

Op de uitvaartplechtigheid van Eric waren geen media en publiek toegelaten. Een bevriende fotograaf maakte tijdens de begrafenis beelden.
32837472_10156365197171100_3723996967894777856_n 32924372_10156365195911100_5818502731169529856_n 32917086_10156365195346100_5224111976463990784_n 32780099_10156365196171100_1562907258638041088_n 32972194_10156365196361100_8156667482409533440_n 32854789_10156365195436100_463062882565750784_n32928287_10156365196996100_1428511169236172800_n 32968133_10156365195576100_422131612306636800_n32535046_10156359316071100_3576295147119312896_n 32873711_10156365196616100_5989935053709246464_n

Dinsdag 15 mei was iedereen welkom voor een laatste groet van 19 uur tot 21 uur in de cafetaria van het motorcrossparcours in de Marie Curiestraat 24 in Lommel. Meer dan 2.000 rouwenden daagden op.

PAUL SIMON 5 JULI IN ANTWERPEN

De Amerikaanse zanger Paul Simon heeft zijn afscheidstournee aangekondigd . Die brengt hem donderdag 5 juli ook in het Sportpaleis Antwerpen . Dat meldt concertorganisatie Gracia Live .

huge_avatarDe 76-jarige Paul Simon kondigde vandaag zijn afscheidstournee The Farewell : Homeward Bound Tour officieel aan .

Paul Simon werd een wereldberoemde artiest als de helft van het duo Simon & Garfunkel en als soloartiest , samen goed voor meer dan 50 miljoen verkochte albums en zestien Grammy Awards . Deze finalereeks concerten is de allerlaatste kans voor het grote publiek om Simon live bezig te zien .

VANAF MORGEN

De tickets gaan in verkoop op donderdag 8 februari om 10 uur. Tickets op teleticketservice.com , telefonisch op 070/345.345 of in de Fnac-verkooppunten .

VERLOREN MAANDAG

Vandaag is het  ‘Verloren Maandag’. Er staan appelbollen en worstenbrood op het menu. Maar hoe komt dat eigenlijk?

Op deze ‘Verloren Maandag’ staan er appelbollen en worstenbrood op het menu. Maar hoe komt dat eigenlijk?

Foto: Shutterstock

Heel wat liefhebbers van traditie trekken deze maandag naar de plaatselijke bakker om hun porties worstenbrood en appelbollen te kopen. “Voor verloren maandag”, klinkt het. Die “feestdag” vieren heel wat mensen uit de provincie Antwerpen op de maandag na de zondag na Driekoningen. Maar hoe komen we eigenlijk aan die traditie? Verschillende stadsverhalen geven een antwoord.

  • Groot feest voor eedaflegging

Verloren maandag is geen recente hype, maar een aloude traditie. Al in de Lorreinse akte uit 1231 schreven de inwoners van ons land over ‘Lundi Parjuré’ of ook wel ‘Verzworen Maandag’ . Ook in 1431 duikt het feest op in een kerkrekening, in 1513 in een stadsrekening. Vanaf 1730 valt de naam van de feestdag zoals we die vandaag kennen in een document over Leuven. ‘Verloren Maandag’ is een feit.

Op die dag moesten ambtenaren een officiële eed afleggen, waardoor ze even van hun normale taken gehouden werden. Een verloren maandag dus, op werkvlak. De stad besloot van de eedaflegging een feestelijke bedoening te maken. Maar dat kost natuurlijk heel wat geld. Om het feest betaalbaar te maken, besloot de stad aan iedereen een goedkoop broodje met vlees te geven. Jaren later kennen wij dat gebak nog als een worstenbroodje.

  • Met een borrel in de hand

Volgens andere geschiedkundige bronnen zou verloren maandag niets met ambtenaren te maken hebben, maar met de gilden. In de achttiende eeuw organiseerden die hun nieuwjaarsfeest op ‘Verloren Maandag’, de maandag na de zondag na Driekoningen. Een hele dag lang werd er gefeest, terwijl het werk bleef liggen.

De leden van de gilden trokken massaal naar de herberg voor een drankje en een gezellige tijd. Hoogdagen voor de herbergiers dus, die zo veel mogelijk munt wilden slaan uit de gelegenheid. Samen met de lokale bakkers en slagers gooiden ze het op een akkoordje. Om ervoor te zorgen dat iedereen veel dorst zou hebben, trakteerden ze hun klanten op gebraden vlees en brood. Opnieuw speelde betaalbaarheid een grote rol. De slagers doneerden vette vleessoorten, de bakkers hielden het op bladerdeeg. De basisingrediënten voor de worstenbroodjes van nu.

  • Alleen nu!?

Niet alleen rond de jaarwisseling was er zo’n traditie. Ook de dag waarop de gilden hun rechten en plichten voorlazen aan de ambachtslui, stond steeds garant voor een groot feest, waarop niemand aan het werk ging. Met een borrel in de hand vierden sommige leden zo ook op een andere dag ‘Verloren Maandag’. Dat verklaart waarom in Aalst verloren maandag in oktober valt en in Limburg dat feest dan weer op de maandag voor Aswoensdag gevierd wordt.

  • Antwerpse haven

Sommige Vlamingen hebben nog nooit gehoord van ‘Verloren Maandag’. Dat komt omdat de traditie vooral in provincie Antwerpen hoog in het vaandel wordt gedragen. Een alternatieve stadslegende vertelt hoe dat komt.

Havenarbeiders in Antwerpen mochten traditioneel elke maandag na de zondag na Driekoningen op kosten van hun baas drinken. Bij die traktatie kregen ze iets warms te eten. Een mooi gebaar dachten ze, maar hun aanvoerders waren niet al te vrijgevig. Ze namen het onverkoopbare vlees van de ladingen die ze dagelijks binnenkregen en rolden dat in brood. Anders zou het eten toch maar “verloren” zijn gegaan.

  • Alternatieve appelbol

En de appelbol dan? Die zou pas veel later toe zijn gevoegd aan de traditie. Worstenbrood had immers geen culinaire status, zoals alle stadsverhalen bevestigen. Een appelbol daarentegen was een zoet alternatief dat ook bij mensen die wat meer geld konden geven, een groot succes was.

Op deze ‘Verloren Maandag’ staan er appelbollen en worstenbrood op het menu. Maar hoe komt dat eigenlijk?

Zijn worstenbroodjes en appelbollen een verloren traditie? Of vier jij mee op deze ‘Verloren Maandag’? (HN)

HET WEER ZAT NIET ECHT MEE

‘Nieuwejerke zoete’ zingen gebeurde dit jaar in Laakdal niet op 31 maar op 30 december omdat Silvesterdag dit jaar een zondag is.

Niet alle gemeenten uit onze regio deden daar aan mee . Meerhout bv hield het zingen halsstarrig op 31 december , maar dat kan hen zondag een invasie van zangertjes uit Klein-Vorst bezorgen . Niet waar . Wij hebben de indruk dat de mooie eindejaarstraditie collectief eerder wat afneemt , meer nog , zich meestal beperkt tot de veilige wijk dicht in de buurt van de zangertjes .

Zo wist Yves te melden dat er op Lange Blok in Veerle een honderdtal zangertjes , zowat het hele aanbod van zangertjes in de wijk , actief was . De KWB-mannen in de kerststal van Veerle vonden dat er ongeveer evenveel  proevertjes als vorig jaar werden geschonken aan de bezoekers van hun openluchtbar , maar onder paraplu . Wij stelden om 11u30 vast dat Veerledorp helemaal leeg was en maakten de voor de hand liggende bedenking dat het in onze tijd toch wat anders was .

Vanuit Klein-Vorst meldde men een toename van zangertjes t.o.v. vorig jaar en in Veerle-Heide gewaagde men van een invasie vanaf 13u.

De jongens en meisjes die meededen aan de vele zangbeurten aan de voordeur van de mensen waren alvast nog steeds dolenthousiast en speelden nog lang niet met de overweging om er volgend jaar al mee te stoppen . Wij delen hun enthousiasme en vinden met hen dat dit oud volksgebruik (bedelliedjes) nooit mag stoppen .

En nu gaan we nieuwjaar vieren … of doen we dat morgen zondag pas?

Probeer intussen de Veerlese kinderen te herkennen op de fotootjes . Sorry mensen uit Eindhout en de twee Vorsten , maar het regende flink tussen 08 en 10u en ik kan nog steeds niet op mijn rood scootertje klimmen . Begrip daarvoor ? Facebook is een goede uitkomst om jullie zelfgemaakte foto’s te posten .

DSC_0001 DSC_0003 DSC_0006 DSC_0008 DSC_0010 DSC_0013 DSC_0015 DSC_0017 DSC_0018 DSC_0019 DSC_0020 DSC_0021

 

 

MATHIEU VAN DER POEL AL AAN 20

Wij volgen HN dat vandaag stelt dat er in Loenhout gisteren een cross was die Van der Poel nog nooit had gewonnen . En dit jaar gaat alles ongeveer als vanzelf bij Poel . Poel zette na afloop de teller op 20 gewonnen wedstrijden dit seizoen en kan er mogelijk nog tien bijschrijven op zijn riant palmares . Primus inter pares , de beste onder zijn gelijken .

Wout van Aert liet zich gisteren even te ver uitzakken na een paar ronden en Van der Poel was ribbedebie . Van Aert , pas 4de , was na afloop trouwens kort van stof  waar hij zei : “Ik kon niet mijn beste niveau halen om Mathieu te volgen . Bovendien is er binnen het crosspeloton veel berusting bij de dominantie van Van der Poel . Hij is weg waar hij wil en ze kijken meteen naar mij om op kop te rijden . Fout natuurlijk . Toon Aerts bv. bewijst dat het oplevert om vol gas te geven . Toon werd derde .”

Nog Van Aert : “Als ik me vandaag al vragen moet stellen, dan moet het hele peloton dat ook doen. Voor de cross is het net heel goed dat Mathieu nog een poosje blijft.”

“Mathieu brengt veel jonge mensen naar de cross”, meent Corné van Kessel. “ Ik vind het niet erg dat hij nog minstens drie jaar blijft , zoals hij daarstraks bekend maakte bij Sporza . Stel dat hij straks ook top wordt in het mountainbiken , dan straalt dat af op onze sport . Maar dan finishen wij evenwel nog steeds één minuut achter Poel die ook wereldbekers mountainbike wint . ”

Voor jongens als Toon Aerts en Laurens Sweeck betekent de keuze van Van der Poel om in het veld te blijven wel dat zij in de pikorde van de cross geen grote stappen zetten , met alle sportieve en financiële consequenties van dien .

Bij de vrouwen won wereldkampioene Sanne Cant de 100ste wedstrijd in haar carrière voor Lucilla Brand  en Katherine Compton . Sanne won al drie keer in Loenhout en scoorde haar vierde opeenvolgende overwinning in dit seizoen . Bij de jongeren haalde onze Eli Isenbyt het nipt van de Britse superbelofte Thomas Pidcock .

sized_DSC_0090 sized_DSC_0055DSC_0458 DSC_0462DSC_0464DSC_0434 DSC_0426DSC_0430

ANN ALEN SCHITTERT MET VILLANELLA EN VILLA CANTANDO

sized_DSC_0011 sized_DSC_0048 sized_DSC_0013 sized_DSC_0026 sized_DSC_0025 sized_DSC_0108 sized_DSC_0101 sized_DSC_0059

 

Voor hun kerstconcert waren Villanella en Villa Cantando gisteren uitgeweken naar de franciscuskerk in Elsum.

Die moderne kerk is groot en rond. Iedere toeschouwer zit er  dicht bij de uitvoerders en de akoestiek is er zeer goed.

Die kleine afstand heeft blijkbaar niemand thuis doen blijven want de kerk zat zowel ‘s middags als ‘s avonds afgeladen vol.

Dirigente en bezielster Ann Alen heeft al die aanwezigen doen genieten van een schitterende mengeling van koormuziek , van koor samen met solisten , van het begeleidende orkest…en van de niet weg te denken begeleiding door Kurt Hollants.

Laakdal mag fier zijn op al deze musici. Ook de aanwezigen waren dat. Getuige daarvan was het lange en stormachtige applaus en de commentaren van de toeschouwers bij het buitenkomen.

-filmpje – in blauw zetten en R koppeling openen – 

https://youtu.be/hDpR5rgDtaU

 

-foto’s uit archief GvL

 

  • LH
1 2 3 9