‘HOUSTON, WE HAVE A PROBLEM’

11 april 1970 vond de lancering plaats van Apollo 13, een bemande missie naar de maan.

index13 april, vandaag 50 jaar geleden, toen Apollo 13  tussen de aarde en de maan zat, ontplofte een zuurstoftank aan boord, waardoor de bemanning schipbreuk leed in de ruimte. De landing op de maan was nog niet ingezet en de maanlander was nog niet aangekoppeld.

° Die lander kon nu gebruikt worden om elektriciteit, water en zuurstof te leveren, terwijl de motor van de maanlander kon ingezet worden om terug te keren naar de aarde.

° Astronaut Jack Swigert rapporteerde als eerste aan de thuisbasis: ‘Okay, Houston, we’ve had a problem’ (Houston, we hebben een probleem gehad). De astronauten gaven zo aan dat het probleem al achter hen lag, wat niet helemaal klopte, want de missie moest afgebroken worden.

index1° ‘Houston, we have a problem’. Iedereen zegt het, wereldwijd zelfs, om aan te geven dat iets verkeerd loopt. Deze foute quote is de schuld van de film ‘Apollo 13’ uit 1995 waarin de jonge acteur Tom Hanks aan de thuisbasis meldt “Houston, we have a problem”.

° Cinematografisch was dat laatste veel spannender omdat het probleem zich op dat eigenste moment afspeelt en men nog niet weet hoe het kan opgelost worden.

Om maar te zeggen dat legendarische, maar foute citaten zo dus kunnen ontstaan.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

11.04.54 BORING … SAAI…

Vorsers van de universiteit van Cambridge kwamen begin deze eeuw tot de conclusie  dat 11 april 1954 de saaiste dag van de 20ste eeuw was geweest. Er gebeurde die dag echt niets van belang.

De wetenschappers kwamen tot die conclusie met de hulp van ‘True Knowledge’, het krachtige computersysteem dat 300 miljoen gegevens analyseerde.

Zowat het enige nieuwsfeit die dag, maar het vermelden niet waard, waren de parlementsverkiezingen in … België.

FO 003728° Wat gebeurde er dan wel bij ons? In 1950 behaalde de CVP (huidige CD&V) nog de absolute meerderheid. Maar op 11 april 1954 wonnen zowel liberalen als socialisten fors.

° Beiden vormden een regering van een nooit eerder geziene soort: een paars kabinet met hun beider antiklerikalisme als belangrijkste bindmiddel. Achiel Van Acker (foto) werd weer premier.

° Ondertussen laaide ook het Vlaams nationalisme weer op. Voorlopig nog onder de naam Christelijke Vlaamse Volksunie (CVV), een voorloper van de Volksunie, kwamen opnieuw Vlaamse nationalisten in het Belgische parlement. De communistische partij verloor weer aanhang.

werner is overleden

Gedicht voor Werner en Greet

IN DE LENTE…….

In de lente

die elk jaar nieuw leven brengt

In struik en blad en boom

werd Werner van ons weggeplukt

in de lente wanneer de dag verlengt.

Ach was het maar een nare droom

waarin hij plots werd weggerukt.

 

In de lente

wanneer de zon weer schijnt

en het leven opnieuw begint

werd dat van Werner afgeknakt

in de lente als de lange nacht verdwijnt

en iedereen die hem bemint

is droef en treurt om wat is afgepakt.

 

In de lente

van twintig twintig ging Werner heen

naar de plek waar er geen zorgen zijn ,

en iedereen die achterblijft in smart

zal nooit vergeten wat voor een

geweldige man hij was. En de grote pijn

vandaag zal hem voor altijd bewaren in ons hart!

LH

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

APOLLONIA

De werken rond het ‘tandpijnkapelletje’  achter de abdij van Averbode heeft de heilige Apollonia niet veel deugd gedaan. Haar aanbidders nog minder. Kijk en vind de zieke tand….(foto Clem)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

De heilige Apollonia wordt vaak afgebeeld met een tang in de ene en een palmtak van de martelaren in de andere hand. In de tang zit vaak een tand of kies. Ze wordt aangeroepen bij kiespijn en is ook de patrones van de tandartsen en tandtechnici. Haar feestdag is op 9 februari .
What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

RAMP MET DE ‘HERALD OF FREE ENTERPRISE’

In de vooravond van vrijdag 6 maart 1987 , vandaag 33 jaar geleden, kapseisde de veerboot  ‘Herald of free Enterprise’  kort nadat hij de haven van Zeebrugge had verlaten. Daarbij kwamen 193 van de 439 opvarenden, van wie de meesten Britten, om het leven.

° Het moest een routinetrip worden, een actie van de krant The Sun: een overzet Dover-Oostende heen en terug voor amper 1 pond. Het was ook de eerste keer dat de Herald niet naar Oostende, wel naar Zeebrugge zou varen.

herald-of-free-enterprise-ferry-disaster-1987-713x330_1° De veerboot maakte bij zijn afvaart een draaimanoeuvre van 180° en stevende dan op open zee af. De openstaande boegdeuren schepten gretig water en de boot helde naar bakboord.

°In een razend tempo kapseisde de Herald en tonnen ijskoud water vulden het schip. Honderden mensen vielen op en over elkaar. En het werd aardedonker.

° Er klonk een aanhoudend geschreeuw, gegil. De Herald was op bakboordzijde vastgelopen op een zandbank. In Zeebrugge werd alarm geslagen.

° Zevenentwintig minuten later hing boven het wrak een helikopter van de Belgische luchtmacht. Duikers, vissers, bergers, mensen van de zeemacht, politie, artsen, bemanningen van reddingsboten uit België en Nederland, werkers van het Rode Kruis vonden hun plek in het netwerk van helpers.

° Vanaf tien voor half negen kwamen de honderden overlevenden aan land. Ze werden in stadsbussen naar kazernes en ziekenhuizen gebracht. Om half één in de nacht werden de laatste drie overlevenden gevonden in een nauwe schacht. Vijf uur later werden alle operaties gestopt. De Herald of Free Enterprise was veranderd in een massagraf.

° Ruim een maand na de catastrofe, op 7 april, zetten de bergers van Smit-Tak de Herald recht, en op 27 april slaagde men erin de veerboot in de voorhaven van Zeebrugge te brengen. Uit het gerechtelijk vooronderzoek bleek dat de ramp het gevolg was van een combinatie van technisch en menselijk falen.

° De Herald werd geladen via de boegdeuren. Die zijn bij vergissing open blijven staan, iets wat op de brug niet bekend was. De direct verantwoordelijke assistent- bootsman was bedankt na onderhouds- en schoonmaakwerkzaamheden en deed een dutje. Hij had wel opgemerkt dat de boegdeuren open stonden, maar sloot ze niet. Hij voelde zich hiervoor niet verantwoordelijk.

° De eerste stuurman had de eindverantwoordelijkheid voor de procedure. Hij had de assistent- bootsman zien lopen en ging ervan uit dat die op weg was om de deuren te sluiten. Omdat hij niet was geïnformeerd over open boegdeuren, ging de gezagvoerder (kapitein) ervan uit dat ze gesloten waren.

* De firma Townsend Thoresen werd na deze ramp een dochteronderneming van een rederij P. & O. De directie ging onmiddellijk tot actie over. Een paar veiligheidsmaatregelen werden getroffen. De naam Townsend Thoresen werd van de overgebleven schepen verwijderd. P. & O. kwam in de plaats.

What do you want to do ?

New mail

DE PROCESSIE GING WEER UIT

Het al of niet uittrekken van de processie in Veerle op 15 augustus hangt helemaal af van de weersomstandigheden. Vorige week nog werd gevreesd voor een mogelijke hitte, dit keer voor mogelijk slecht weer.

Het was vandaag gelukkig niet echt heet en het bleef droog, alleen een beetje donker, maar men waagde het erop.

Wat meteen opviel bij de samenstelling van de stoet aan de kerk was de kleine bezetting. Merkelijk minder dan vorige jaren toen de halfoogstprocessie nog eens uittrok. Ook op Wijngaardbos waren minder gelovigen dan gewoonlijk komen opdagen.

Laat ons later uitzoeken wat de oorzaken waren en een beetje genieten van wat er wel was.

(sized foto’s) – kijk ook naar de originelen op Facebook ludo vervloet –

sized_DSC_0234 sized_DSC_0236 sized_DSC_0238 sized_DSC_0247 sized_DSC_0249 sized_DSC_0250 sized_DSC_0251 sized_DSC_0252 sized_DSC_0253 sized_DSC_0255 sized_DSC_0260 sized_DSC_0261 sized_DSC_0262 sized_DSC_0270 sized_DSC_0275 sized_DSC_0283 sized_DSC_0286 sized_DSC_0289 sized_DSC_0294 sized_DSC_0297 sized_DSC_0308 sized_DSC_0311

ERIC GEBOERS BESTE MOTORCROSSER VAN DE 20STE EEUW

Eric Geboers is meer dan een week dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe hard en onredelijk kan het lot toeslaan. Gisteren dinsdag 15 mei mocht het publiek een laatste groet aan hem brengen. Vandaag woensdag was er de begrafenis in intieme kring.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio. In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

sept-okt 2009 094-1sept-okt 2009 275

5 augustus 2018 zou Eric Geboers 56 worden . Na een mislukt uitstapje in de wereld van helikopters  en co werd “The Kid” van weleer, samen met grote broer Sylvain , teammanager van de Suzuki GP ploeg.  En  zat hij opnieuw waar hij echt thuishoorde, in de motorcross. Een wereld die hij door en door kende.

Hieronder één van de vele interviews die ik met hem mocht maken als voorbereiding van mijn boek “Eric-the Kid-Geboers” dat midden december 1990 werd voorgesteld tijdens de Hardcross in het Sportpaleis van Antwerpen. Het boek is niet meer te koop wegens uitgeput en niet herdrukt .

  • Tien jaar lang scheerde Eric de hoogste toppen, maar gaf hij er op zijn 28ste plots de brui aan. Mentaal helemaal leeg. In de sportwereld op topniveau is er geen plaats voor een stapje opzij. Presteren en nog eens presteren moet er gedaan worden en dat vreet aan een mens. “Ik heb nog steeds geen sikkepit spijt over die beslissing van toen”, bekende  Eric toen en onlangs nog.

De titel “Mister 875”, een simpele optelling van 125+250+500, in zijn tijd de drie soloklassen van de motorcross, kreeg de jongste van de broers Geboers al in 1988 opgespeld. Toen werd hij voor de eerste maal wereldkampioen 500cc. Eerder had hij ook al titels behaald in 125 en 250cc.

Zijn prestigieus record werd pas in het nieuwe millennium door Stefan Everts geëvenaard en ruim verbeterd. Stefan werd niet alleen de tweede “Mister 875” ooit,  maar won ook nog eens 101 GP’s en 10 wereldtitels. Daarmee verpulverde ‘The Legend’ alle bestaande records. Eric Geboers had er geen moeite mee om dat te erkennen. Stefan is de beste, zei hij vaak,de allerbeste.

th.2jpg th3

  • Eric Geboers was de man van de korte, felle carrière. In een minimum van tijd won hij bijna alles wat er te winnen was. Zijn palmares blijft weergaloos.
    In ’79 maakte Eric zijn WK-debuut, in ’90 besloot hij definitief met crossen te stoppen. Exact 28 jaar jong.
    In die periode van elf jaar won Eric twee wereldtitels in 125cc, één in 250cc en nog twee in 500cc. In totaal reed hij 119 GP’s. Daarvan won hij er 39. Eric won ook 74 GP-reeksen.

Training als wetenschap

De jongste van de broers Geboers was niet alleen een begenadigde motorcrosser, Eric gaat ook de geschiedenis in als de man die het crossvolk leerde trainen. Training, gebaseerd op wetenschap.

th-1-223x300Eric: “Toen ik mijn carrière begon, was er van training nauwelijks sprake. Iedereen deed wel wat, daar niet van, maar het was natte vingerwerk. Op tijd en stond een stevig stuk vlees tussen de tanden en dan maar rondjes gaan malen tot je tong over je stuur hing. Meer stelde het niet voor. Ik had al snel door dat het anders kon, anders moest.
Stevig onderbouwde schema’s, controle van de hartslag en lactaat testen zijn nu gelukkig alom aan de orde.”
“In de laatste jaren van mijn carrière heb ik omzeggens altijd zonder motor getraind. Ik moest het hebben van loop- en krachttraining, puur fysiek dus. Pas in het weekend zag ik mijn motor terug. De aanblik ervan zorgde telkens weer voor een forse adrenalinestoot, als een haan die zijn kippen terugziet. Die kicks deden het.”

Een prima voorbereiding is nog steeds de beste garantie om het lichaam gaaf te houden. In totaal liep Geboers “maar” 13 breuken op.

“Kleine breuken dan nog”, relativeerde Eric meteen. “Hand, pols, duim, knie, maar geen been- of armbreuken. Voor de Antwerpse Hardcross ’90, gepland als de laatste wedstrijd uit mijn carrière, heb ik verstek gegeven omdat ik in de supercross van Paris-Bercy een sleutelbeen brak. Zo zie je maar dat je altijd alert moet zijn als je deze sport beoefent, zelfs tot op de absolute slotdag toe.”

  • Wat waren je voornaamste eigenschappen?

Eric:“Ik denk dat ik een flinke hoeveelheid aangeboren talent had. Ook van mijn eerder kleine gestalte had ik meer voordeel dan nadeel. Ik ben tussen motoren opgegroeid. Vader verkocht auto’s, later scooters en brommers. In zijn jonge jaren was hij amateurcrosser. Logisch toch dat zijn zonen dat ook gingen doen. Ik werd 5 augustus ’62 geboren, mijn oudste broer Sylvain won op dat ogenblik een nevenwedstrijd van de Belgische GP in Namen.”
“In het werkhuis van vader stond altijd wel een Mobyletteke ergens verloren in een hoek. En vermits de Keiheuvel vlakbij de deur lag, en er van groene jongens nog geen sprake was… Op dergelijke spullen heb ik mijn technische bagage verworven.”

Harry Everts, die in 1980 in het Suzukiteam van Sylvain reed, volgde van dichtbij het GP-debuut van Eric in het WK.

mx history day (58)Harry:“In Hechtel viel hij net naast het podium, maar Rinaldi, Velkeneers en ik wisten meteen dat we er een klant hadden bij gekregen. Ik had daar geen problemen mee. Ik wist al eerder dat Eric ons op een dag ging overtroeven, want ik zag hem dag na dag progressie maken. Eric werd meteen vierde in zijn eerste internationale Grote Prijs. Een paar weken later won hij zijn eerste GP. In zijn eerste WK werd hij derde in de eindstand. Lang niet slecht voor een debutant die bovendien verstek diende te geven voor de eerste twee GP’s.”

  • Hoezo?

Eric:” In die tijd moest je 18 zijn om te mogen deelnemen aan het WK. Na de GP van Oostenrijk vernam Sylvain echter dat de 17-jarige Guy Van Gijseghem, die goede connecties had met bondsvoorzitter Bruneel, er zijn debuut had gemaakt. Bruneel had weet van de plotse verlaging van de leeftijdsgrens naar 16, terwijl wij door de BMB in het ongewisse werden gelaten. Jammer toch, want ik won dat jaar de GP’s van Frankrijk, Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Er zat toen echt meer in dan de derde plaats ,misschien de eerste wel.”

Eric was ook een echte lefgozer. In het uitdagen van zijn concurrenten balanceerde hij vaak op het randje van het toelaatbare. Zoals tijdens die bewuste paastrofee van ’83.

mx history day (29)Eric:”Het weer was slecht tijdens de tweede dag in Leuven. De mensen stonden nat en verkleumd achter de omheining. Bovendien was de fut uit de trofeekoers, want ik had de eindwinst na de tweede Brabantse reeks al binnen. Voor de laatste reeks kwam ik niet meteen opdagen. Pas toen de jongens al goed anderhalve minuut over de slijkbaan laveerden, begon ik eraan en werd nog tweede in die reeks. De mensen juichten en vergaten hun nat pak. Met zulke acties wou ik de collega’s echt niet belachelijk maken, hoor. De uitdaging om het onmogelijke toch mogelijk te maken was gewoon sterker dan mezelf. Ik heb vaker dergelijke dingen uitgevreten. Ja, ik was een “adrenalinejunk”. Ik had die shots nodig om plezier te blijven hebben van mijn vak.”

In 1984 verkaste Eric van 125 naar 500cc en van Suzuki naar Honda.

Eric:”Suzuki hield er eind ’83 mee op, ik moest dus wel verhuizen. De overstap van 125cc naar 500cc en van de vertrouwde Suzuki naar de totaal andere Honda bleek echter te groot. Het heeft echt veel tijd gekost om me aan te passen. Het motorkarakter van de Honda was helemaal anders dan dat van de Suzuki en ook aan mijn nieuwe rijstijl heb ik jaren moeten werken.”

1984, ’85 en ’86 werden de jaren van Malherbe en Thorpe.

Omdat 500cc in het midden van de jaren 1980 de absolute koningsklasse was, maar Honda ook een doorbraak in 250cc wou forceren, werd Eric Geboers door zijn toenmalige teamboss Steve Whitelock doorverwezen naar de middencategorie. Aanvankelijk zeer tegen zijn zin, maar de argumentatie van de Amerikaan deed het ‘m uiteindelijk toch.

Eric:”Steve, de man die me de nickname Kid bezorgde omdat ik maar 1m68 groot ben, argumenteerde dat het ogenblik bijzonder gunstig was om de kwartlitertitel te pakken. Daarna zou ik meteen mogen terugkeren naar 500cc om opnieuw wereldkampioen te worden. Daarmee zou ik de eerste worden die de drie titels op zijn naam kon schrijven, de eerste “mister 875″. Steve kon me overtuigen om die stap te zetten… 250cc werd echter geen gemakkelijk WK, maar er was geen excuus voorhanden om de titel niet te winnen. Uiteindelijk won ik hem en dat gaf een enorme voldoening. Voor mij en voor Honda.”

  • Meteen bingo

Eric:”Een jaar later won ik ook de 500cc-titel. Uitgerekend in Namen. Zonder er een reeks of de GP te winnen. Dat deed de Zweed Hakan Carlqvist. Na afloop van de eerste reeks had ik evenwel voldoende punten vergaard om de nieuwe wereldkampioen te zijn. Op slag werd ik ook de eerste “Mister 875″. Het feest achteraf was navenant.”

Ook Jobé ging dat jaar voor dezelfde bekroning. Jobé, reeds tweemaal wereldkampioen 250cc en eenmaal 500cc, koos in 1988 voor de 125cc-categorie. De Luikenaar bleek evenwel geen partij voor JM Bayle en Co.Hij ging af als een gieter.

th.1jpg

  • Rise and fall

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 alle deuren open. Eric werd niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

Voor Geboers werd 1989 het jaar van de terugval. De motivatie was weg. Eric had zowat alles gewonnen wat er te winnen viel. Ook persoonlijke problemen en verkeerde technische keuzes lagen toen aan de basis van zijn verlies tegen Dave Thorpe en Jeff Leisk.

mx history day (61)Eric:”Zeg maar dat ik het na tien jaar top cross niet meer kon opbrengen om nog te trainen. Zelfs winnen deed me nog nauwelijks wat. Op het podium kreeg ik geen brok meer in de keel wanneer mijn naam gescandeerd werd. Ik wist toen dat het behoorlijk fout zat, maar ik deed er niks aan. Erger nog, vaak had ik het gevoel dat ik nog teveel kreeg in verhouding tot de geleverde inspanningen. Ook ‘Eric Geboers Events’, mijn bedrijf in sportpromotie, stond toen in de steigers. Ik voelde dat de commercie de motorcross naar de tweede plaats had verdrongen. Begin 1990 werd ‘EG Events’ officieel boven de doopvont gehouden in het Antwerpse Provinciehuis.”

  • Nog één keer

Maar Eric Geboers was er de man niet naar om ongemerkt van het crosstoneel te verdwijnen.

Eric:“Ik wou nog één keer schitteren en dan afscheid nemen op het toppunt van mijn kunnen. Daarvoor had ik nieuwe uitdagingen nodig.”

En die vond hij.

Eric:“De triatlonploeg, die ik vanaf 1990 onder mijn hoede nam, bracht opnieuw orde en regelmaat in mijn leven. Als fanaat van harde duurtrainingen kon ik niet beter aan mijn trekken komen dan bij deze jongens en meisjes. Zij waren nog fanatieker met hun sport bezig dan ik met de mijne. Het werd een enige ervaring.
Tien jaar lang had ik het tempo aangegeven tijdens mijn trainingen, nu moest ik achter deze bende aan. Ik liep, zwom en fietste mij dagelijks haast een beroerte. De sportmedische begeleiding deed de rest. Nog voor het crossseizoen van start ging, wist ik dat niemand mij van een vijfde wereldtitel zou houden. Mijn carrière moest eindigen in schoonheid.”

  • Orgelpunt

En dat gebeurde ook. In zijn laatste jaar won Eric de GP’s van Finland, Italië, Engeland, San Marino, België en de VS.

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, won hij voor het eerst de Belgische GP op de Naamse Citadel  en werd hij ook voor de vijfde keer wereldkampioen. Het laatste hiaat in zijn weergaloos palmares was opgevuld.

Eric:”5 augustus 1990, mijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van mijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van mijn loopbaan. Ik kon er nu op een fatsoenlijke manier een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Ik geloof niet dat iemand me dat op die manier heeft voorgedaan.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Naamse Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

-ludo vervloet-

 

Op de uitvaartplechtigheid van Eric waren geen media en publiek toegelaten. Een bevriende fotograaf maakte tijdens de begrafenis beelden.
32837472_10156365197171100_3723996967894777856_n 32924372_10156365195911100_5818502731169529856_n 32917086_10156365195346100_5224111976463990784_n 32780099_10156365196171100_1562907258638041088_n 32972194_10156365196361100_8156667482409533440_n 32854789_10156365195436100_463062882565750784_n32928287_10156365196996100_1428511169236172800_n 32968133_10156365195576100_422131612306636800_n32535046_10156359316071100_3576295147119312896_n 32873711_10156365196616100_5989935053709246464_n

Dinsdag 15 mei was iedereen welkom voor een laatste groet van 19 uur tot 21 uur in de cafetaria van het motorcrossparcours in de Marie Curiestraat 24 in Lommel. Meer dan 2.000 rouwenden daagden op.

1 89 90 91