Bet van Perke en Fil Facteur

De VISIE van VUREN 181

 

Vaak hoor je de dag van vandaag mensen zuchten “ die Bank gaat nu ook nog dicht , en voor die moet je al naar Meerhout gaan , en voor die andere naar Geel of Tessenderlo “. En vaak hoor je dan iemand antwoorden “ ja , en het gemeentehuis is ook al meestal dicht , daar moet je ook niet meer naartoe gaan zonder dat je eerst een afspraak hebt….” Ik heb compassie met al die mensen die daar problemen mee hebben “.

Ik kan er niet aan doen , maar bijna automatisch komen dan de koppen van twee mensen opdagen uit mijn verre geheugen , maar ze zitten er nog diep  ingegrift of zelfs in gebeiteld. De ene kop is die van Bet van Perke , de andere die van Fil Facteur.

Bet kwam elke maand bij de mensen binnen om “alles” van de ziekenkas in orde te brengen … de ziekenbriefjes mee te nemen , en het geld dat de ziekenkas terugbetaalde aan de mensen te geven….

In de tijd van Fil was de brievenbus niet erg belangrijk. Fil draaide met zijn flets tot bij de achterdeur en gaf je daar je post in je hand, of bij ouderen betaalde Fil zelfs hun pensioen uit.

Het is net of ik hem nog hoor praten . De ondertoon van zijn dialect was niet Veerles. – van Laakdal was toen nog bij verre geen sprake – maar hij klonk een beetje mysterieuzer…Vele jaren later heb ik ontdekt dat het eigenlijk “ hasts” (Heists) was.

Want dat was eigenlijk het voornaamste wat Bet en Fil bij de mensen kwamen doen……praten ….babbelen met de mensen , maar nog meer ….naar hen luisteren… hen het gevoel geven dat ze niet alleen waren op de wereld .

En zo waren er in die tijd … in de zogenaamde Golden Sixties , toen er in dit dorp nog veel meer “gemakken “ waren als W.C.’s , nog mensen waarop velen zaten te wachten!

Hoe vaak hoorde je niet zeggen : “ Deze namiddag durf ik niet weg , want pastoor Druyts was gisteren in onze  buurt voor sint-pieterspenning”.

De pastoor was steeds welkom , niet zozeer omdat hij geld kwam vragen , want dat was een kleinigheid, maar omdat ze dan met hem eens konden praten , omdat ze eens hun gedacht konden zeggen , omdat ze naar hem wilden luisteren….omdat ze om ieder bezoek blij waren….

Je kan dat misschien dienstbetoon noemen , maar het was veel meer….

En het werd allemaal nog beter toen er hier een bank kwam . De eerste . De kredietbank. Wij waren een echt niet te onderschatten dorp geworden . Er was een echte bank.

Niemand kende de familienaam van de eerste baas van die bank . Hij heette simpel “Armand van de bank”.

Heel snel was Armand een notabele in het dorp …en het dienstbetoon van die eerste bank was er eentje om merci tegen te zeggen.

Samen met Bet en Fil is Armand een stukje geschiedenis geworden.

Aan hen kunnen wij ons nog optrekken wanneer wij weer eens hier of daar worden afgesnauwd omdat we ons wat te snel kwaad hebben gemaakt .

En vaak hebben wij heimwee naar het dorp van toen , toen iedereen iedereen kende , en toen er in vele huizen naar de almanak werd gekeken of Bet nog niet bijna terug zou komen , want Fil zagen ze elke dag……

De wereld van Bet en Fil en de bank van Armand komt nooit meer terug , maar vele mensen zijn daardoor uit het peloton gelost en de meesten die het tempo wel kunnen volgen kijken zelden achterom. De meesten…….. gelukkig niet iedereen!

Tot binnenkort ,

Louis Vuren