Eerbetoon aan een pelgrim van toen …

Camino Frances  01 jan 2021 – 10 okt 2021

donderdag 07 oktober 2021, Teo, Spanje

Het spookte al dagenlang door het hoofd van pelgrim Michel Mondelaers , het verhaal van zijn vader zaliger die in 2001 overleed. Hier gaat het …

Ons vader, Benedict Mondelaers, Dik van Fons van Naad op zijn Vuisters, werd in 1928 geboren in een klompenmakersfamilie. Een bloeiend bedrijf dat hij samen met zijn broer Sam uitoefende. Ons vader kreeg “kinderverlamming”, “polio ”in zijn prille jeugd. Een  medicijn bestond nog niet.

Omwille van een holle voet droeg hij zijn hele leven lang speciale schoenen. Hij bleef echter moeilijk te been en mankte.

Stappen bleef een heel leven lang moeilijk. Met de fiets rijden deed hij des te meer. Enige coureursambities had hij zeker niet, maar de Vlaamse wegen kende hij als zijn broekzak.

Als er bv. een duif niet thuis kwam na een lange vlucht ( in die tijd speelde het half dorp nog met de duiven...) en ergens in het Antwerpse was terecht gekomen, werd “den Dik” aangesproken. Die sprong meteen op zijn fiets met een keef onder de snelbinder om ze op te halen en terug te bezorgen aan de rechtmatige duivenbezitter..

In de winter van 1954 ontstond het plan om met de fiets op bedevaart naar Lourdes te trekken. Voor die tijd een ongeziene uitdaging in Vorst en omstreken. Hij vond nog 3 mannen uit Lommel en Jos Corvers (“Jos van Kuirfke “op zijn Vorsters) bereid om mee te doen.In juli 1955 was het zo ver en met zijn vijven vertrokken ze richting zuiden , uitgewuifd door het half dorp. De gazetten waren al langs geweest voor een interview en een foto.

In die tijden lagen lang niet alle wegen in beton of asfalt. Amper 10 jaar na de oorlog was men in België en Frankrijk nog aan het heropbouwen. De mensen hadden weinig geld, de meesten maar juist genoeg om te eten. De gouden jaren 60 waren nog niet in zicht.

Ons vader heeft tijdens deze fietstocht dagelijks “de fietsreis” zeer kort genoteerd in een zakboekje en in potlood geschreven (een bic bestond nog niet). Het boekje lag jarenlang bij ons moeder op de kast. Ik keek er vaak in.

Eerste probleem waarmee ze geconfronteerd werden was “de tent.” Daar kon je maar met vieren in slapen… maar ze waren met vijf. Tot in Lourdes sliepen ze gewoon niet in de tent. Wel bij boeren in het hooi. Op de terugrit lukte het wel omdat de oudste van den hoop, de man uit Lommel, volledig uitgeput was en met de trein naar huis kwam.

De staat van de wegen en de kwaliteit van de toenmalige fietsen zorgden er ook voor dat de mannen bijna dagelijks geconfronteerd werden met fietspech..Derde probleem waren de financiën. Die waren zeeeeeer beperkt. Ons vader had het geluk om van “iets betere huize” te zijn. Fons van Naad was de grootste klompenmaker van het dorp en werd zelfs burgemeester van Vorst tot aan zijn dood in 1959. Hij heeft zich echter nooit boven de anderen geplaatst, bescheiden bleef hij zijn hele leven lang..Enkele uittreksels uit zijn dagboekje …

– dag 1: 195 km gereden, laatste 70 km veel bergen, Fons plat gereden, Jeff zijn wiel los, 8,45h gereden.

– dag 2: 141 km gereden, geweldig onweer, geslapen in een boerderij bij het paard. Pastoor is een Vlaming.- dag 6: 159 km gereden, 3 Hollanders ontmoet, veel duiven zien vliegen (kanten van Poitiers), slapen op een voetbalplein

– dag 7: 101 km gereden, as van mijn voorste kampwiel afgebroken, 700 + 100 fr. kosten, 3 uur vertraging opgelopen, slechte weg – in Bordeaux, over breed water gereden, na de middag altijd door de bossen, slapen neven gendarmerie ( in het “cachot”).

– dag 10: Geslapen in een stal bij de koeien ( in Lourdes), heel de nacht geregend. ‘s Morgens naar de mis en grot geweest, na de middag velo gekuist en gesmeert, naar de kaarskensprocessie geweest.

– dag 11: om 06h opgestaan, naar de mis en de grot geweest, foto’s genomen en inkopen gedaan, om 15h vertrokken, buiten Lourdes versnelling kapot, Jos plat, moet andere buitenband leggen. Bij boer gaan slapen en hebben wijn en fruit gekregen, 84 km gereden.

– dag 18: Nog altijd bergen, Fons plat gereden, 155 km gefietst, bergen en windop.

– dag 19: In Boulogne vertrokken, aan de grens alles moeten uitladen, 162 km gefietst tot 10 km voor Gent.

dag 20: Gent 6h45, Antwerpen 11h30, Vorst 15h25,

*** Ze hadden tijdens de heenrit 1 182 km gefietst, terugrit 1 446 km in totaal 2 680 km.

Wat in het boekje van ons vader niet staat geschreven, maar hij mij wel ooit verteld heeft, nog het volgende…

Toen ze op de terugrit in Diksmuide aankwamen (voorlaatste dag) was er op het marktplein een frituur die juist opende. Het was blijkbaar één van de eerste frituren uit die tijd. Onze 4 kompanen waren zo uitgehongerd dat de man in de frituur gedurende 2 uur niets anders heeft moeten doen dan frietjes bakken… Ons vader was 17 kg !!! afgevallen bij thuiskomst.

Vader, beste “Bou”, zonder het waarschijnlijk te beseffen waren jij en je mannen Lourdespelgrims van vóór onze tijd. Eigenlijk verdien jij een standbeeld voor geloof, bescheidenheid en braafheid. Een standbeeld geven is moeilijk, maar ik hoop met mijn zopas gerealiseerde pelgrimstocht en dit schrijven toch een eerbetoon aan jou gemaakt te hebben.

(met dank aan www.gazetvanlaakdal.be)

 

– De pelgrims zijn intussen weer thuis – Johan Appelen daarentegen vond het nog wat vroeg en wandelt intussen alleen verder naar het einde van de wereld (Finisterra) , rechtstreeks de oceaan in. Dat vertelde zijn moeder/weduwe Rosa ons. De kranige 81-jarige ex-buurvrouw van mij is zelf ook een verwoede wandelaarster. ‘Beste recept om je leven te verlengen” , weet ze.

Ja , klopt , zegt Michel, en Jan heeft vandaag zijn eindpunt Muxia bereikt.
Voor mij was noch Finesterre, noch Muxia een doel. Ik kon me daar niet
meer voor motiveren. De mannen hadden prachtig weer en hebben weer zeer mooie foto’s gemaakt!