DE RAMP VAN 1986

17 augustus 1986 –  Een beetje voorbarig misschien, maar er is spoed mee gemoeid. De lezer weet straks waarom …

* Wat een mooie zomerse bezoekdag aan het kamp van Chiromeisjes beloofde te worden, eindigde voortijdig in een gitzwart drama voor vele inwoners van Klein-Vorst.  Bijna 35 jaar geleden vond in Stavelot ‘de busramp’ plaats. Een dramatisch ongeval waarbij verscheidene Vorstse families zwaar getroffen werden.

 

°° Omdat wij dit drama graag herdenken maar de tijd een beetje dringt, interviewde gelegenheidsreporter Stein Voet daarom nu reeds gemeenteraadslid en vriend Bob Nysmans die zelf ook in de getroffen bus zat.

 

Bob, jij zat als klein kereltje mee in de rampbus toen het ongeval zich voordeed. Wat herinner jij je  nog van die ramp ?

Bob : ‘We vertrokken die 17de augustus in Klein-Vorst aan de voormalige Witte School met twee bussen naar Dürler in de Oostkantons. De Chiromeisjes van Klein-Vorst verbleven daar voor hun jaarlijkse zomerkamp en die 17de was bezoekdag. Samen met mijn moeder, Lief Smolders, en grootmoeder, Elza Verdonck, zouden we mijn twee zussen, Griet en Annelies, bezoeken. Wij zaten in de tweede bus op de vierde bank achter de chauffeur. Ik wilde het liefst achter de chauffeur zitten, maar bij het opstappen vond mijn moeder dat toch geen goed idee.’

Bob : ‘Omwille van de ‘rally van Francorchamps’ volgden wij een omleiding. Op een steile helling stak onze bus de eerste bus plots voorbij. Ik herinner me nog dat ik dat harder rijden van onze bus leuk vond. Mijn moeder had echter al snel door dat er meer aan de hand was. Door oververhitting hadden de remmen het begeven. We reden bergaf en de bus ging sneller en sneller. Op een kruispunt kon de bus niet stoppen voor het rode licht. Links reed een brommer tegen de flank van de bus. Uiteindelijk kwam de piepende bus  tot stilstand tegen het ASLK-gebouw in Stavelot. Vijf doden en een pak gewonden was de trieste balans. Het dodental is uiteindelijk nog opgelopen tot 8. (van ereburgemeester Ludo Helsen vernamen we dat er in totaal 42 gewonden waren, waarvan 14 zwaargewond.)

De busramp is binnenkort al 35 jaar geleden. Jij was toen 4 jaar. Nog andere herinneringen ?

Bob : ‘Ik herinner me dat ik wakker werd en dat mijn voet gekneld zat tussen een ineen gedeukte stoel. Ik heb hard op mijn moeder geroepen en die heeft me van onder de stoel getrokken. Ik ben pas beginnen te wenen toen ik uit de bus was… omdat ik mijn nieuwe schoenen kwijt was…’

Na het ongeval was er ongetwijfeld paniek en chaos. Hoe liep het verder af?

Bob : ‘Mijn moeder en ik wilden zo snel mogelijk uit de bus. We zijn door een raam gekropen. Een vrouw van het Rode Kruis heeft zich over ons ontfermd. We zijn dan op eigen kracht naar het nabijgelegen ziekenhuis gestapt. Andere slachtoffers werden weggebracht met ambulances en zelfs de helikopter kwam er aan te pas. Die bracht de zwaarst gewonde slachtoffers naar Luik. Ik hield er een hoofdwonde aan over. Mijn grootmoeder vroeg en kreeg een overbrenging naar het ziekenhuis in Leuven. Later vertelde ze me dat ik niet meer op ‘die bus’, de ambulance in dit geval, wilde stappen. Van ons drieën was mijn mama er het ergst aan toe.  Haar knie werd genaaid en ze hield er een ruggenwervelbreuk aan over. Enkele dagen later stelde men ook vast dat haar neus was gebroken.’

Bob : ‘Deze ramp liet een grote indruk na bij veel families in Klein-Vorst. Ook bij het toenmalige schepencollege. Ludo Helsen was toen burgemeester en mijn grootvader was schepen. Zaal ’t Centrum werd op slag crisiscentrum.’

Het gemeentebestuur wil werk maken van een herdenkingsmonument. Hoe sta je daar tegenover?

Bob : ‘Door het idee van een herdenkingsmonument zullen de lippen weer los komen over de ramp. Eigenlijk heb ook ik thuis nooit over de busramp gesproken. Door mijn moeder  onlangs in te lichten over ‘een mogelijk monument’ zijn we weer beginnen te praten over het drama. Ik hoop dat een monument , van welke aard ook, troost mag bieden aan de familieleden van de personen die het leven lieten bij dit ongeval en de vele betrokkenen bij de busramp’

Aan welke vereisten moet het herdenkingsmonument van deze busramp voldoen, volgens jou?

Bob : ‘De vertrekplaats van de bussen, de vroegere Witte School, krijgt momenteel een nieuwe invulling met het project ‘Capellebeemden’. Ik hoop dat binnen dit project  nog ruimte is voor een herdenkingsplaat(s). En dat het monument ook een link mag leggen naar de Chiro van toen.  Het monument biedt hopelijk troost bij de nabestaanden. Want dit drama heeft sporen nagelaten bij heel wat inwoners van Klein-Vorst en … verdient een blijvende herinnering in het hart van ons dorp.’     ( met dank  aan Stein Voet )