De jaarlijkse reünie van de 83-jarigen uit Klein-Vorst

Feest in ‘t Backhuys’

1935 is hun geboortejaar. Dit jaar werden/worden ze 83. ‘Jong’ durven we stellen, want in het bonte gezelschap mannen en vrouwen hebben we nog niet één echte ouderling opgemerkt. Vrijdag 07 september, op de eerste vrijdag van september, hielden ze andermaal hun jaarlijkse reünie, want elk gemist jaar is een verloren jaar. Ze laten niets aan het toeval over.

“In 1980 kwamen we een eerste keer samen, we waren toen 45”, vertelt Eugeen Nysmans. Zonder gestipte ij. Zijn broer is nochtans een Nijsmans, met gestipte ij. “Wellicht een fantasietje of een onoplettendheid van de toenmalige gemeentesecretaris”, lacht Eugeen met een knipoog deze story weg. “Het bijzonderste is dat wij weten dat we wel degelijk broers zijn. Maar dit ter zake.”

“De eerste reünie hielden we in zaal Rilli, achter de St.Niklaaskerk van Klein-Vorst. Dat klikte zo goed tussen de aanwezigen dat wij voor het naar huis gaan al een volgende datum hadden afgesproken, vijf jaar later.

Die tussenpauze van 5 jaar hielden we aan tot we 65 werden. Toen werd besloten om de termijn te verkleinen. Vier maal na elkaar kwamen we om de 2,5 jaar bijeen.

Na onze 75ste verjaardag  kwamen we jaarlijks samen, zoals vandaag. Ook de plaatsen van bijeenkomst wijzigden. Van zaal Rilli trokken we eerst naar de parochiezaal, later naar ‘de Kolvenier’ om uiteindelijk hier in Schoot-Gerhagen te belanden in ‘’t Backhuys’. Hier gaan we wellicht nooit meer weg.”

– Wat is hier dan zo fantastisch?

Eugeen: “In die andere zaken moesten we ons aan één en hetzelfde menu houden. Hier kunnen we eten en drinken wat we willen. Iedereen krijgt vooraf een kaartje met zijn nummer erop en aan de hand van wat je bestelt, wordt je individuele rekening gemaakt.  Eten en drinken à la carte stemt iedereen tevreden. Uiteraard betaalt ook iedereen zijn eigen rekening. Samen uit, dat wel, samen thuis daarentegen … is een rekbaar begrip. Er zijn mensen die graag vroeg vertrekken, andere blijven liever nog een tijdje plakken. Toch nooit ruzie gemaakt, iedereen steeds tevreden.”

– Voor 3 jaar werden jullie tachtig. Een mijlpaal?

sized_DSC_0013sized_DSC_0017

 

Op bovenstaande foto  L  met 22 M en V samen een goedgevulde feesttafel   R  de 14 overlevenden van het jaar 1935 – 5 M en 9 V.

Eugeen: “Ik zou niet weten waarom. We kregen toen wel een glas cava aangeboden door het gemeentebestuur. Meer hoefde voor ons niet. We doen gewoon verder. Voor twee jaar mochten we zelfs weer twee oude bekenden heropnemen in ons gezelschap. Plezierig toch. Spijtig genoeg hebben we geen foto’s van vorig jaar. Toen was jij in het ziekenhuis.

sized_DSC_0021 sized_DSC_0028

netjes gescheiden : L de 9 vrouwen – R de 5 vrouwen – samen 14 overlevers

Van de jongens blijven er nog vijf over, dit jaar kenden we één sterfgeval. De vrouwen daarentegen zijn met negen nog bijna helemaal intact. Blij dat jij er ook weer bent. ”

En weg was hij, om deel te nemen aan de tatergesprekken tussen de mannen en vrouwen van destijds. Lekker binnen, want het herfstzonnetje werd gestoord door een dwaze wind.

sized_DSC_0030 sized_DSC_0035

foto’s : mannen en vrouwen van de hoofdrolspelers

De waardin van ‘’t Backhuys’ had intussen al de kaartjes met nummer uitgedeeld en nam de bestellingen op. De gekoelde drankjes gingen er vlot in. En hoe ze ook aandrongen, fotografen drinken niet in dienst, hihi. Plezierige mensen alvast, die dames en heren uit Klaa Veust met geboortejaar 1935. (lu)

DE PROCESSIE GING WEER UIT

Het al of niet uittrekken van de processie in Veerle op 15 augustus hangt helemaal af van de weersomstandigheden. Vorige week nog werd gevreesd voor een mogelijke hitte, dit keer voor mogelijk slecht weer.

Het was vandaag gelukkig niet echt heet en het bleef droog, alleen een beetje donker, maar men waagde het erop.

Wat meteen opviel bij de samenstelling van de stoet aan de kerk was de kleine bezetting. Merkelijk minder dan vorige jaren toen de halfoogstprocessie nog eens uittrok. Ook op Wijngaardbos waren minder gelovigen dan gewoonlijk komen opdagen.

Laat ons later uitzoeken wat de oorzaken waren en een beetje genieten van wat er wel was.

(sized foto’s) – kijk ook naar de originelen op Facebook ludo vervloet –

sized_DSC_0234 sized_DSC_0236 sized_DSC_0238 sized_DSC_0247 sized_DSC_0249 sized_DSC_0250 sized_DSC_0251 sized_DSC_0252 sized_DSC_0253 sized_DSC_0255 sized_DSC_0260 sized_DSC_0261 sized_DSC_0262 sized_DSC_0270 sized_DSC_0275 sized_DSC_0283 sized_DSC_0286 sized_DSC_0289 sized_DSC_0294 sized_DSC_0297 sized_DSC_0308 sized_DSC_0311

Zon al zien zakken?

De dagen worden almaar korter. De zon gaat vroeger onder. Goed te merken op mijn stek in de Veerlese Peirenstraat. Vandaag was de gratis show om 21u13 al afgelopen. Per dag gaan er gemiddeld 2 min. af. Wie ook nog eens wil komen kijken, komt best vroeg genoeg.

Kijk ook op Facebook Ludo Vervloet voor meer.

sized_DSC_0007 sized_DSC_0009 sized_DSC_0018 sized_DSC_0025 sized_DSC_0026 sized_DSC_0027 sized_DSC_0029 sized_DSC_0030 sized_DSC_0031 sized_DSC_0033

Schieten voor een keizer in Veerle

Zondag vindt de driejaarlijkse koningsschieting van de Veerlese Kolveniersgilde plaats aan de schuttersboom op Schandooi in Veerle . Een evenement dat nog steeds veel te weinig toeschouwers lokt .

DSC_0294 Spijtig en droevig ook in deze tijden die ons overstelpen met informatica allerhande . Blijkbaar niemand die de moeite doet om eigenhandig de herkomst van dergelijke evenementen op te sporen . Nu het eindelijk haast moeiteloos kan , laat men het liggen . Veel is minder .

Oudste van Laakdal

De kolveniersgilde is met voorsprong de oudste vereniging van Laakdal. Ze bestaat reeds van 1640 als een afsplitsing van de Sint-Sebastiaansgilde die al voor 1600 bestond in Veerle.

Het woord kolveniers komt van kolve, buks, bus en geweer. Kolveniers schoten dus met de moderne wapentuigen van die tijd terwijl Sint-Sebastiaan bleef verder doen met de edele handboog. De kolveniersgilde van Veerle wordt dit jaar 378 jaar oud .

De huidige leden zijn er zich gelukkig wel van bewust dat er dringend jong bloed in de vereniging moet gepompt worden om te kunnen overleven. Een deel van de jeugd voelt zich aangesproken, maar weinigen wagen de stap naar het gildeleven, dat zeker nog steeds zijn charmes heeft. Het zou zonde zijn mocht ze toch verdwijnen in de nevelen van de tijd.

Voor de sympathisanten van den ouden tijd is de gebeurtenis van zondag haast een must . Het heden begrijpen door het verleden beter te leren kennen . Een enige kans bij de oudste vereniging van onze gemeente .

Klikken , luisteren en kijken

http://youtu.be/WQS9s3WcDFU

  • dit filmpje werd gemaakt door Herman Vervloet tijdens de koningsschieting van de  “O.L.V.- Kolveniersgilde Veerle” op zondag 10 juni 2012 .

Er was ook een schieting op 6 juni 2015 .

Drie jaar later … nu zondag 10 juni 2018 is er andermaal een koningsschieting.

De schietingen (met geweer) van 2012 en 2015 werden gewonnen door Chris Mertens , al zes jaar lang de onbetwiste koning van de kolveniers .

Als Chris zondag opnieuw wint , wordt hij gildekeizer voor het leven .

Kom dit unieke moment zondag om 15u meebeleven aan de schuttersboom .

Spanning – sensatie en vooral … nostalgie .

ONTDEKKING OP OPEN KERKENDAG

sized_P1080283Zondag was het ‘Open kerkendag’. Ook in Veerle Centrum . Op de zolder van de O.L.V. in de Wijngaardkerk ontdekten toevallige speurders 14 prenten van een kruiswegstatie die nooit eerder werden opgemerkt. Dat wekte natuurlijk de nieuwsgierigheid op van een aantal geïnteresseerde belangstellenden. Onder hen ook Ludo Helsen, ereburgemeester en auteur van een aantal jaarboeken van Laakdal.

Ludo : “14 staties van een kruisweg. Het kan bijna niet anders of ze werden gebruikt kort na 1910 in de bedderen kerk . Die kerk van “ berden “ (planken ) werd opgetimmerd op de plaats waar de oude Vinea nu staat. De parochiekerk was in 1910 deels afgebrand en onbruikbaar. Deze beeldplaten  van de kruisweg werden ontworpen door een uitgeverij in Parijs , de uitgeverij Desgodets , en gedrukt door Frick frères ,rue de la Vieille Estrapade , eveneens in Parijs.

-Nog meer gegevens?

Ludo : “De uitgeverij Desgodets et Gerard gaf einde 19e eeuw  ( 1890 – ..) heel wat gekleurde religieuze platen uit , zelfs missalen met illustraties , en werkte op dat einde van die 19e eeuw samen met de genoemde drukkerij , die ook gekleurde platen drukte van steden en landschappen , onder andere van Genève en Pau.”

De tijd van uitgave van de kruiswegplaten en het in gebruik nemen van de Veerlese noodkerk liggen dicht bij elkaar en maken het gebruik van die kruisweg  in de noodkerk meer dan waarschijnlijk.

Ludo : “De gedrukte kruisweg was massaproductie en werd in die tijd erg veel verkocht aan Franse kerken. Het drukwerk gebeurde op zacht papier, de gezichten werden vaak bijgewerkt en bijgekleurd , iets wat je op de “ bedderen “ kruisweg goed kunt zien. Normaal werd de kruisweg door de verkoper geleverd als polychrome gravure , beschermd door glas , gehecht op een houten achtergrond en ingelijst.”

De vinders van de kerkfabriek onder leiding van Rene Bloemmen zegden dat de kruisweg gevonden werd onder heel wat stukken glas , wat de verkoopmethode ook bevestigt. Boven elke Statie was ook een kruis aangebracht.

Ludo : “Een gelijkaardige kruisweg heb ik gevonden in het kerkje Sainte-Geneviève van Aisne in Picardie. Hij is in nog slechtere staat als die van Veerle , maar moet van het Franse cultuurministerie wel  bewaard worden.”

sized_P10802472 sized_P1080263 sized_P1080259 sized_P1080257 sized_P1080250 sized_P1080261

 

ERIC GEBOERS BESTE MOTORCROSSER VAN DE 20STE EEUW

Eric Geboers is meer dan een week dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe hard en onredelijk kan het lot toeslaan. Gisteren dinsdag 15 mei mocht het publiek een laatste groet aan hem brengen. Vandaag woensdag was er de begrafenis in intieme kring.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio. In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

sept-okt 2009 094-1sept-okt 2009 275

5 augustus 2018 zou Eric Geboers 56 worden . Na een mislukt uitstapje in de wereld van helikopters  en co werd “The Kid” van weleer, samen met grote broer Sylvain , teammanager van de Suzuki GP ploeg.  En  zat hij opnieuw waar hij echt thuishoorde, in de motorcross. Een wereld die hij door en door kende.

Hieronder één van de vele interviews die ik met hem mocht maken als voorbereiding van mijn boek “Eric-the Kid-Geboers” dat midden december 1990 werd voorgesteld tijdens de Hardcross in het Sportpaleis van Antwerpen. Het boek is niet meer te koop wegens uitgeput en niet herdrukt .

  • Tien jaar lang scheerde Eric de hoogste toppen, maar gaf hij er op zijn 28ste plots de brui aan. Mentaal helemaal leeg. In de sportwereld op topniveau is er geen plaats voor een stapje opzij. Presteren en nog eens presteren moet er gedaan worden en dat vreet aan een mens. “Ik heb nog steeds geen sikkepit spijt over die beslissing van toen”, bekende  Eric toen en onlangs nog.

De titel “Mister 875”, een simpele optelling van 125+250+500, in zijn tijd de drie soloklassen van de motorcross, kreeg de jongste van de broers Geboers al in 1988 opgespeld. Toen werd hij voor de eerste maal wereldkampioen 500cc. Eerder had hij ook al titels behaald in 125 en 250cc.

Zijn prestigieus record werd pas in het nieuwe millennium door Stefan Everts geëvenaard en ruim verbeterd. Stefan werd niet alleen de tweede “Mister 875” ooit,  maar won ook nog eens 101 GP’s en 10 wereldtitels. Daarmee verpulverde ‘The Legend’ alle bestaande records. Eric Geboers had er geen moeite mee om dat te erkennen. Stefan is de beste, zei hij vaak,de allerbeste.

th.2jpg th3

  • Eric Geboers was de man van de korte, felle carrière. In een minimum van tijd won hij bijna alles wat er te winnen was. Zijn palmares blijft weergaloos.
    In ’79 maakte Eric zijn WK-debuut, in ’90 besloot hij definitief met crossen te stoppen. Exact 28 jaar jong.
    In die periode van elf jaar won Eric twee wereldtitels in 125cc, één in 250cc en nog twee in 500cc. In totaal reed hij 119 GP’s. Daarvan won hij er 39. Eric won ook 74 GP-reeksen.

Training als wetenschap

De jongste van de broers Geboers was niet alleen een begenadigde motorcrosser, Eric gaat ook de geschiedenis in als de man die het crossvolk leerde trainen. Training, gebaseerd op wetenschap.

th-1-223x300Eric: “Toen ik mijn carrière begon, was er van training nauwelijks sprake. Iedereen deed wel wat, daar niet van, maar het was natte vingerwerk. Op tijd en stond een stevig stuk vlees tussen de tanden en dan maar rondjes gaan malen tot je tong over je stuur hing. Meer stelde het niet voor. Ik had al snel door dat het anders kon, anders moest.
Stevig onderbouwde schema’s, controle van de hartslag en lactaat testen zijn nu gelukkig alom aan de orde.”
“In de laatste jaren van mijn carrière heb ik omzeggens altijd zonder motor getraind. Ik moest het hebben van loop- en krachttraining, puur fysiek dus. Pas in het weekend zag ik mijn motor terug. De aanblik ervan zorgde telkens weer voor een forse adrenalinestoot, als een haan die zijn kippen terugziet. Die kicks deden het.”

Een prima voorbereiding is nog steeds de beste garantie om het lichaam gaaf te houden. In totaal liep Geboers “maar” 13 breuken op.

“Kleine breuken dan nog”, relativeerde Eric meteen. “Hand, pols, duim, knie, maar geen been- of armbreuken. Voor de Antwerpse Hardcross ’90, gepland als de laatste wedstrijd uit mijn carrière, heb ik verstek gegeven omdat ik in de supercross van Paris-Bercy een sleutelbeen brak. Zo zie je maar dat je altijd alert moet zijn als je deze sport beoefent, zelfs tot op de absolute slotdag toe.”

  • Wat waren je voornaamste eigenschappen?

Eric:“Ik denk dat ik een flinke hoeveelheid aangeboren talent had. Ook van mijn eerder kleine gestalte had ik meer voordeel dan nadeel. Ik ben tussen motoren opgegroeid. Vader verkocht auto’s, later scooters en brommers. In zijn jonge jaren was hij amateurcrosser. Logisch toch dat zijn zonen dat ook gingen doen. Ik werd 5 augustus ’62 geboren, mijn oudste broer Sylvain won op dat ogenblik een nevenwedstrijd van de Belgische GP in Namen.”
“In het werkhuis van vader stond altijd wel een Mobyletteke ergens verloren in een hoek. En vermits de Keiheuvel vlakbij de deur lag, en er van groene jongens nog geen sprake was… Op dergelijke spullen heb ik mijn technische bagage verworven.”

Harry Everts, die in 1980 in het Suzukiteam van Sylvain reed, volgde van dichtbij het GP-debuut van Eric in het WK.

mx history day (58)Harry:“In Hechtel viel hij net naast het podium, maar Rinaldi, Velkeneers en ik wisten meteen dat we er een klant hadden bij gekregen. Ik had daar geen problemen mee. Ik wist al eerder dat Eric ons op een dag ging overtroeven, want ik zag hem dag na dag progressie maken. Eric werd meteen vierde in zijn eerste internationale Grote Prijs. Een paar weken later won hij zijn eerste GP. In zijn eerste WK werd hij derde in de eindstand. Lang niet slecht voor een debutant die bovendien verstek diende te geven voor de eerste twee GP’s.”

  • Hoezo?

Eric:” In die tijd moest je 18 zijn om te mogen deelnemen aan het WK. Na de GP van Oostenrijk vernam Sylvain echter dat de 17-jarige Guy Van Gijseghem, die goede connecties had met bondsvoorzitter Bruneel, er zijn debuut had gemaakt. Bruneel had weet van de plotse verlaging van de leeftijdsgrens naar 16, terwijl wij door de BMB in het ongewisse werden gelaten. Jammer toch, want ik won dat jaar de GP’s van Frankrijk, Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Er zat toen echt meer in dan de derde plaats ,misschien de eerste wel.”

Eric was ook een echte lefgozer. In het uitdagen van zijn concurrenten balanceerde hij vaak op het randje van het toelaatbare. Zoals tijdens die bewuste paastrofee van ’83.

mx history day (29)Eric:”Het weer was slecht tijdens de tweede dag in Leuven. De mensen stonden nat en verkleumd achter de omheining. Bovendien was de fut uit de trofeekoers, want ik had de eindwinst na de tweede Brabantse reeks al binnen. Voor de laatste reeks kwam ik niet meteen opdagen. Pas toen de jongens al goed anderhalve minuut over de slijkbaan laveerden, begon ik eraan en werd nog tweede in die reeks. De mensen juichten en vergaten hun nat pak. Met zulke acties wou ik de collega’s echt niet belachelijk maken, hoor. De uitdaging om het onmogelijke toch mogelijk te maken was gewoon sterker dan mezelf. Ik heb vaker dergelijke dingen uitgevreten. Ja, ik was een “adrenalinejunk”. Ik had die shots nodig om plezier te blijven hebben van mijn vak.”

In 1984 verkaste Eric van 125 naar 500cc en van Suzuki naar Honda.

Eric:”Suzuki hield er eind ’83 mee op, ik moest dus wel verhuizen. De overstap van 125cc naar 500cc en van de vertrouwde Suzuki naar de totaal andere Honda bleek echter te groot. Het heeft echt veel tijd gekost om me aan te passen. Het motorkarakter van de Honda was helemaal anders dan dat van de Suzuki en ook aan mijn nieuwe rijstijl heb ik jaren moeten werken.”

1984, ’85 en ’86 werden de jaren van Malherbe en Thorpe.

Omdat 500cc in het midden van de jaren 1980 de absolute koningsklasse was, maar Honda ook een doorbraak in 250cc wou forceren, werd Eric Geboers door zijn toenmalige teamboss Steve Whitelock doorverwezen naar de middencategorie. Aanvankelijk zeer tegen zijn zin, maar de argumentatie van de Amerikaan deed het ‘m uiteindelijk toch.

Eric:”Steve, de man die me de nickname Kid bezorgde omdat ik maar 1m68 groot ben, argumenteerde dat het ogenblik bijzonder gunstig was om de kwartlitertitel te pakken. Daarna zou ik meteen mogen terugkeren naar 500cc om opnieuw wereldkampioen te worden. Daarmee zou ik de eerste worden die de drie titels op zijn naam kon schrijven, de eerste “mister 875″. Steve kon me overtuigen om die stap te zetten… 250cc werd echter geen gemakkelijk WK, maar er was geen excuus voorhanden om de titel niet te winnen. Uiteindelijk won ik hem en dat gaf een enorme voldoening. Voor mij en voor Honda.”

  • Meteen bingo

Eric:”Een jaar later won ik ook de 500cc-titel. Uitgerekend in Namen. Zonder er een reeks of de GP te winnen. Dat deed de Zweed Hakan Carlqvist. Na afloop van de eerste reeks had ik evenwel voldoende punten vergaard om de nieuwe wereldkampioen te zijn. Op slag werd ik ook de eerste “Mister 875″. Het feest achteraf was navenant.”

Ook Jobé ging dat jaar voor dezelfde bekroning. Jobé, reeds tweemaal wereldkampioen 250cc en eenmaal 500cc, koos in 1988 voor de 125cc-categorie. De Luikenaar bleek evenwel geen partij voor JM Bayle en Co.Hij ging af als een gieter.

th.1jpg

  • Rise and fall

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 alle deuren open. Eric werd niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

Voor Geboers werd 1989 het jaar van de terugval. De motivatie was weg. Eric had zowat alles gewonnen wat er te winnen viel. Ook persoonlijke problemen en verkeerde technische keuzes lagen toen aan de basis van zijn verlies tegen Dave Thorpe en Jeff Leisk.

mx history day (61)Eric:”Zeg maar dat ik het na tien jaar top cross niet meer kon opbrengen om nog te trainen. Zelfs winnen deed me nog nauwelijks wat. Op het podium kreeg ik geen brok meer in de keel wanneer mijn naam gescandeerd werd. Ik wist toen dat het behoorlijk fout zat, maar ik deed er niks aan. Erger nog, vaak had ik het gevoel dat ik nog teveel kreeg in verhouding tot de geleverde inspanningen. Ook ‘Eric Geboers Events’, mijn bedrijf in sportpromotie, stond toen in de steigers. Ik voelde dat de commercie de motorcross naar de tweede plaats had verdrongen. Begin 1990 werd ‘EG Events’ officieel boven de doopvont gehouden in het Antwerpse Provinciehuis.”

  • Nog één keer

Maar Eric Geboers was er de man niet naar om ongemerkt van het crosstoneel te verdwijnen.

Eric:“Ik wou nog één keer schitteren en dan afscheid nemen op het toppunt van mijn kunnen. Daarvoor had ik nieuwe uitdagingen nodig.”

En die vond hij.

Eric:“De triatlonploeg, die ik vanaf 1990 onder mijn hoede nam, bracht opnieuw orde en regelmaat in mijn leven. Als fanaat van harde duurtrainingen kon ik niet beter aan mijn trekken komen dan bij deze jongens en meisjes. Zij waren nog fanatieker met hun sport bezig dan ik met de mijne. Het werd een enige ervaring.
Tien jaar lang had ik het tempo aangegeven tijdens mijn trainingen, nu moest ik achter deze bende aan. Ik liep, zwom en fietste mij dagelijks haast een beroerte. De sportmedische begeleiding deed de rest. Nog voor het crossseizoen van start ging, wist ik dat niemand mij van een vijfde wereldtitel zou houden. Mijn carrière moest eindigen in schoonheid.”

  • Orgelpunt

En dat gebeurde ook. In zijn laatste jaar won Eric de GP’s van Finland, Italië, Engeland, San Marino, België en de VS.

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, won hij voor het eerst de Belgische GP op de Naamse Citadel  en werd hij ook voor de vijfde keer wereldkampioen. Het laatste hiaat in zijn weergaloos palmares was opgevuld.

Eric:”5 augustus 1990, mijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van mijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van mijn loopbaan. Ik kon er nu op een fatsoenlijke manier een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Ik geloof niet dat iemand me dat op die manier heeft voorgedaan.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Naamse Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

-ludo vervloet-

 

Op de uitvaartplechtigheid van Eric waren geen media en publiek toegelaten. Een bevriende fotograaf maakte tijdens de begrafenis beelden.
32837472_10156365197171100_3723996967894777856_n 32924372_10156365195911100_5818502731169529856_n 32917086_10156365195346100_5224111976463990784_n 32780099_10156365196171100_1562907258638041088_n 32972194_10156365196361100_8156667482409533440_n 32854789_10156365195436100_463062882565750784_n32928287_10156365196996100_1428511169236172800_n 32968133_10156365195576100_422131612306636800_n32535046_10156359316071100_3576295147119312896_n 32873711_10156365196616100_5989935053709246464_n

Dinsdag 15 mei was iedereen welkom voor een laatste groet van 19 uur tot 21 uur in de cafetaria van het motorcrossparcours in de Marie Curiestraat 24 in Lommel. Meer dan 2.000 rouwenden daagden op.

1 76 77 78