VAARWEL VOYAGER , laat nog iets horen

5 november, exact een jaar geleden, was een historische dag voor de ruimtevaart. Op 5 november 2018 wisten we dat nog niet, want pas in december vorig jaar liet Nasa weten dat op die dag een tweede ruimtesonde de interstellaire ruimte had bereikt. Voyager 1 vloog al in ­augustus 2012 de heliosfeer uit, maar die kon door een defecte plasmadetector weinig gegevens naar de aarde doorsturen.

Voyager 2 heeft vorig jaar reeds de ‘heliosfeer’, de druppelvormige ‘bel’ waarin de schaarse materie en straling, afkomstig van de zon, voorgoed ingewisseld voor de interstel­laire ruimte.

De scheiding tussen heliosfeer en interstellaire ruimte wordt de heliopauze genoemd. Je zou het eveneens de grens van ons zonnestelsel kunnen noemen, al reikt de zwaartekracht van de zon nog stukken verder – tot aan de Oortwolk die wordt bevolkt met miljarden steen- en ijsklompen.

Hoe weten we dat Voyager 2 de ­heliopauze is gepasseerd? Simpel, hij heeft ons dat meegedeeld. De ruimtesonde heeft immers verschillende instrumenten aan boord die meer dan veertig jaar na de lancering nog prima werken, waaronder ook een plasmadetector.

Voyager 1 vloog al in ­augustus 2012 de heliosfeer uit. Gisteren werd de tweede oversteek ‘gevierd’.

Binnen de heliosfeer heerst het magnetische veld van de zon. Toen de Voyager 1 de heliopauze overstak, brandde de zon bijna op haar maximum. Bij de Voyager 2, gebeurde dat tijdens een zonneminimum.

Beide sondes kunnen nog miljoenen jaren blijven verder vliegen, niet gehinderd door wrijving en met een onveranderlijke snelheid van tienduizenden kilometers per uur. Maar hoe verder ze zich van ons verwijderen, hoe zwakker hun signalen worden. Nasa-ingenieurs gaan ervan uit dat ze de Voyagers nog tot 2030 kunnen volgen.

Daarna volgt permanente radiostilte, waardoor de sondes ons ook niet meer kunnen verwittigen mochten ze in handen zijn gevallen van een andere beschaving in de Melkweg. Vaarwel Voyager 2 en laat nog iets van u horen…   – vrij naar Senne Starckx  in dS

KLAAR VOOR JEUGDHUIS VINEA-SITE

Laakdalse jeugd is klaar voor jeugdhuis op Vinea-site

De voorbije vakantie hield Jong CD&V een facebookpoll. Jong CD&V vroeg in haar poll of de Vinea site in het centrum van Veerle-Laakdal.

De resultaten van de poll zijn duidelijk. 93,5% van de deelnemers is voorstander van een jeugdhuis op deze site. Jong CD&V zal dit voorstel dan ook bepleiten bij de moederpartij.

De huidige gebouwen aan de Vinea-site staan momenteel leeg. Vroeger werd Zaal Vinea als toneelzaal gebruikt. De jongere mensen kennen de zaal als fuifzaal. De laatste invulling van deze gebouwen was een tijdelijk onderkomen voor de Chiro van Veerle.

Nu staan de gebouwen al enkele jaren te verkommeren en is de site een zwarte vlek in het centrum van Veerle.  Jong CD&V pleit niet meteen voor een ganse nieuwbouw, maar wil mee bekijken welke werken nodig zijn om er een tijdelijk jeugdhuis van te maken. Van zodra er sprake is van een deftige werking kan er nagedacht worden over een eventuele nieuwbouw.

Waarom een jeugdhuis?

Laakdal neemt al heel wat initiatieven voor kinderen en jonge tieners met de sportweken, de speelpleinwerking, de buitenschoolse kinderopvang, crea-ateliers,… .   Ook de Laakdalse jeugdverenigingen kennen een prima werking en krijgen de nodige ondersteuning vanuit de gemeente.

Toch is er nog een grote groep tieners/jong-volwassenen die ‘verloren’ loopt in onze gemeente. Het aanbod voor deze groep jongeren is echter beperkt, waardoor er veel jongeren snel de stempel van ‘hangjongeren’ krijgen.  Het huidige bestuur wil investeren in deze leeftijdsgroep, maar er zijn nog geen concrete plannen. Daarom kom Jong CD&V met dit concrete voorstel.

4 november doorheen de geschiedenis

HOWARD CARTER VINDT TOETANCHAMON

Op 4 november 1922, vandaag 97 jaar geleden, ontdekte de Britse archeoloog Howard Carter de vrijwel ongeschonden tombe van de Egyptische farao Toetanchamon. De ontdekking van de tombe door Carter betekende een heel belangrijke doorbraak voor de Egyptologie. In tegenstelling tot vele andere tombes en grafkamers was de rustplaats van Toetanchamon namelijk nog niet geplunderd door grafrovers.

  • Enkele maanden na de ontdekking vonden er echter een aantal vreemde gebeurtenissen plaats. Zo overleed Lord Carnarvon, de Egyptoloog die de expeditie had gefinancierd, onverwachts aan de gevolgen van een muggenbeet. Verder zouden op die dag ook alle lichten in de Egyptische hoofdstad Cairo zijn uitgegaan.
  • In de media verscheen vervolgens het bericht dat er een inscriptie was gevonden in de tombe van Toetanchamon die luidde “Wie deze heilige grafkamer betreedt, zal door de vleugelen des doods getroffen worden”, een duidelijke verwijzing naar de mug die Carnavaron doodde.
  • Korte tijd later overleden ook de twee halfbroers van Carnaveron en stierf de Britse financier George Jay Gould I aan een longontsteking, die hij vermoedelijk opgelopen had na een bezoek aan de tombe.
  • Carter zelf geloofde echter niet in de vloek, die hij publiekelijk afdeed als een verzameling ‘leugenachtige bedenksels’. Hij kreeg gelijk, want de inscripties die in de media vermeld werden, bleken helemaal niet aanwezig te zijn in de tombe van Toetanchamon.
  • Daarnaast was Carnavaron niet overleden aan de muggenbeet maar aan een bloedvergiftiging. Daarnaast kunnen de sterfgevallen die wel gerelateerd waren aan een bezoek aan de tombe verklaard worden door de slechte hygiënische staat van het graf, waar zich de voorgaande drieduizend jaar aardig wat bacteriën en schimmels verzameld hadden.

** OPGELET … Vandaag maandag 19u op Canvas …Toutanchamon, le trésor redécouvert.  Aanbevolen!

 

SPAANSE FURIE IN ANTWERPEN

 In Spanje werd begin september 1575 het bankroet van de staat uitgeroepen; door de vele oorlogen die Filips II, zoon van Keizer Karel,  over de hele wereld voerde had de Spaanse regering enorme schulden opgelopen en kon ze de troepen niet meer betalen.

De meeste Spaanse soldaten in de Nederlanden hadden al 2,5 jaar geen soldij ontvangen en namen ze het recht in eigen handen. Op 20 oktober 1576 brandden zij Maastricht plat , een voorafspiegeling van wat zich in Antwerpen ging afspelen.

De Spaanse Furie, de plundering en het in brand steken van Antwerpen door muitende Spaanse soldaten, vond plaats op 4 november 1576, vandaag 443 jaar geleden, tijdens de Tachtigjarige Oorlog tussen Spanje en de Bourgondische  Nederlanden van weleer. De Noordelijke Nederlanden (ongeveer het huidige Nederland) onttrokken zich al vanaf 1572 aan het Spaanse gezag.

Grote aantallen burgers uit Antwerpen in onze Zuidelijke Nederlanden namen de wijk naar de Noordelijke Nederlanden, velen voorgoed. Het aantal slachtoffers is niet exact bekend, maar ooggetuigen hielden het bij zeker zevenduizend doden. De furie hield een tijd aan, waarbij de muiters veel rijke burgers gijzelden om hen geld af te persen. Vele soldaten lieten het goud en de juwelen zelfs in hun wapenuitrusting verwerken en beschilderden ze, zodat het niet opviel.

HUBERTUS, de bekeerde jager

Vandaag 3 november is het Sint-Hubertus, de patroon van de jagers.

Zijn er nog veel jagers? Neen, vermoed ik. Ik ken alleen Fons van de Pang Bang (foto R), maar die telt wel voor tien. Over het leven van Hubertus bestaan zeven beschrijvingen. Hubertus was een zoon van de hertog van Aquitanië en leidde een werelds leven.

Op Goede Vrijdag van het jaar 683 ging hij op jacht, hoewel dat een zeer oneerbiedige activiteit was op die dag. Hubertus bespeurde een groot hert, en joeg er achteraan met zijn honden. Toen hij het hert bijna te pakken had en het dier zich naar hem toekeerde, wou hij het neerschieten. Op dat moment verscheen er een lichtend kruis tussen het gewei.

En wat gebeurde er? Hubertus de jager schoot niet, het hert verdween. Groener kan een groene jager niet zijn. Als beloning werd Hubertus toch de patroonheilige van de jacht.

Voor die heilige eer moest Hubertus wel eerst in de leer bij bisschop Lambertus van Maastricht. Later werd hij zijn opvolger. Beiden werden heilig verklaard. In sommige (vooral Waalse) streken lijken er sindsdien nog steeds maar twee heiligen te zijn: Hubertus en Lambertus.

Nadat Hubertus in 727 overleed, volgde zijn zoon Floribertus hem op (in die tijd konden gehuwden nog geestelijke worden, al scheidden ze in dat geval wel vaak van tafel en bed: de vrouw werd meestal zuster). Biografen vermelden ook een plek genaamd “Fura” als plaats waar hij overleed. Een plek die wel eens de Vlaams-Brabantse gemeente Tervuren kan zijn.

In 825 werd zijn stoffelijk overschot van Luik overgebracht naar de abdij van Andage. Andage werd een bedevaartsoord en de plaatsnaam veranderde in Saint-Hubert.

Omdat Hubertus ook ooit een man van hondsdolheid genas, wordt hij ook speciaal aangeroepen tegen deze ziekte. Gezegend hubertusbrood eten garandeert een spoedige genezing. Gedaan met blaffen en bijten!

Vandaag ook is het ‘jachthoorn blazen’ op vele plaatsen in vooral Wallonië.

EEN FAMILIE – TWEE WERELDKAMPIOENen

De Catalaanse motorbroers Marc en Alex Marquez zijn sinds vannacht allebei wereldkampioen in hun klasse.

Marc won de titel al in de MOTOGP van Japan, broer Alex had vannacht onze tijd aan een tweede plaats in Maleisië genoeg om wereldkampioen te worden in de MOTO2. Vader Marquez (L) kon zijn vreugde niet op. Beide broers rijden 17 november e.k. als wereldkampioenen voor eigen Spaans volk in de seizoensafsluiter in Valencia.

Alex won in 2014 ook reeds het WK in de MOTO3. Zijn illustere broer Marc blijft evenwel de kroon spannen met reeds zes MotoGP-titels en twee in de opstapklassen.

 

De jongere Alex Marquez stond dit jaar al 10 keer op het podium, waarvan 5 keer op het hoogste schavotje. “Een droom die uitkomt”, pufte de uitgeputte nieuwe wereldkampioen na afloop van de race waarin hij tweede werd achter de Zuid-Afrikaan Brad Binder.

Alex droeg zijn race meteen op als eerbetoon aan de jonge Indonesiër Afridza Munandar, die gisteren jammerlijk verongelukte in een wedstrijd om de Asia Talent Cup, eveneens op het circuit van Sepang.

REVEIL van 1 NOVEMBER in Veerle

REVEIL is een non-profitproject dat mensen samenbrengt om jaarlijks op 1 november de begraafplaatsen te verwarmen in een gloed van muziek en woord.

Voor Gerda Broeckx, de Laakdalse schepen van kerkhoven, was 1 november 2019 dé ideale gelegenheid om het pas met succes gerestaureerde kerkhof in de Makelstraat in Veerle officieel voor geopend te verklaren.

* In feite was dat al gebeurd door de vele familieleden en hun dierbaren die hier begraven liggen. Begin november lijkt het immers wel feest op de kerkhoven. Die baden nu in een zee van bloemen. In de week voor 1 november was het hier een komen en gaan van mensen met zeemvel en emmer, met bloemen en ornamenten van allerlei pluimage.

* Ook fanfare ‘de Wijngaard’ was vrijdagavond 18u van de partij. Net zoals ze één dag vroeger, donderdag 31 oktober, aanwezig was in de dorpskerk waar meester Oeyen, leraar en bezieler van het lokale muziekcorps, een mooie uitgeleide kreeg.

* In de nieuwbouw afscheidshal op het kerkhof was meester Oeyen donderdag de eerste persoon die hier afscheid nam van familie en vrienden in de nieuwe accommodatie. Zijn urne rust nu in een nis van het columbarium.

Met vreugde heeft Frans beslist geluisterd naar de deuntjes waarmee ‘zijn’ fanfare enkele maanden eerder ook de briljanten bruiloft van hem en zijn Georgette opluisterde. Spontaan, in de tuin voor het raam van hun verzorgingsflat Op Haanven. 65 jaar huwelijk is niet iedereen gegeven.

* Tot zo ver de muziek. Voor het woord op deze reveil koos Gerda met haar team voor de levensloop van een vijftal markante figuren dat hier begraven liggen.

Stans Loret wordt herinnerd als een zeer kranige vrouw, met geen gemakkelijk leven, maar ondanks dat toch te vinden in een groot aantal verenigingen als een erg creatieve kracht.

Mil Robrechts en zijn zussen kennen de dorpelingen beter onder de naam Mil en de vrelle van Haabeek. Het woonhuis in Haanven, intussen omgedoopt tot afspanning SurPlace, werd tot het eind van zijn leven bewoond door Mil. Hij was onder de jeugd bekend voor de jaarlijks erwtenpluk, bij de ouderen voor zijn mooi fruit. De zussen baatten naast de oude school een kledingwinkel uit en waren werkend lid in vele organisatie.

Ludo Stijnen was een vriend van mij. Samen stichtten we AMC Veerle en organiseerden we een kleinkunstavond. Die avond mocht hij echter niet beleven. 29 september 1967 stortte hij als 20-jarige pas gebrevetteerde piloot neer met zijn Fouga Magister (rood toestel van het Red Devils-stuntteam) in de tuin van Sander Van Nijlen, nog een vriend.

Pros Rens was niet alleen duivel-doet-al in de NV Voedingswaren Rens, hij was ook 16 jaar lang hoofd van het Davidsfonds en kreeg daarvoor de cultuurprijs van de gemeente.

Jef Mertens kende iedereen beter als ‘Jefke Pertret’. De man die niet alleen Veerle en omliggende voor het groot publiek bekend maakte, maar ook haast elke inwoner ooit voor zijn lens kreeg. Klein van gestalte, dat wel, maar een reus in zijn vak!

  • andere foto’s op Facebook Ludo Vervloet
1 4 5 6