15 NOVEMBER ‘KONINGSDAG’

Vandaag 15 november is het Koningsdag. Oorspronkelijk het ‘Naamfeest van Zijne Majesteit de Koning’ genoemd.

Koningsdag werd oorspronkelijk gevierd met kerkelijke overheden. In 2001 werd deze in wezen religieuze plechtigheid vervangen door een burgerlijke.

In de voormiddag is er, op initiatief van de kerkelijke overheid, nog steeds het Te Deum in de kathedraal van St. Michiel & St.Goedele. Op deze plechtigheid zijn de leden van de koninklijke familie aanwezig. Hunne Majesteiten Koning Albert en Koningin Paola en Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Lorenz woonden vandaag het Te Deum bij.

De plechtige zitting vond ‘s middags plaats in het parlement, eveneens in aanwezigheid van leden van de koninklijke familie en van prominente genodigden, en bestaat uit toespraken, getuigenissen en de huldiging van verdienstelijke landgenoten.

* Het koningspaar zelf is echter niet aanwezig op de plechtigheden.

Op Koningsdag worden –  net als op 8 april (mijn(hihi) geboortedag en die van koning Albert I), onderscheidingen in de nationale orden uitgereikt.

In federale overheidsdiensten en sommige andere openbare diensten hebben de ambtenaren een vrije dag. Ook in het leger is deze dag een feestdag , net als voor de universiteit Gent.

Koningsdag is ook de officiële feestdag van de Duitse Gemeenschap van België.

DE CRISIS VAN 1894 …

Grappig! Of hoe een mens zichzelf toch herkent! Ook leuk in tijden van climate change en milieuzorg: klikken en lezen

https://isgeschiedenis.nl/nieuws/grote-paardenmestcrisis-van-1894

Of hoe de auto ooit het stedelijk milieu moest redden van wel van iets meer dan fijn stof. Dat geldt trouwens ook voor fossiele brandstoffen. Ik maak me sterk dat zonder het vinden en aanwenden van kolen, olie en gas er geen boom meer zou staan op ons continent. Wie of wat redt wie of wat?  Tijden veranderen en wij misschien ook.

zegt Clem

WAPENSTILSTAND 11 NOVEMBER 1918

11 NOVEMBER 1918 – Vandaag 101 jaar geleden, kwam er een einde aan de bloedige  en mensen verwoestende Eerste Wereldoorlog. Nooit eerder in de geschiedenis waren landen zo fel tegen elkaar tekeer gegaan. Duitsland tegen de rest van de wereld, leek het wel. De aanvallers werden ook de verliezers van dit zinsverbijsterende wapengekletter dat miljoenen jonge mensen het leven kostte.

Om 05 u, in de vroegte van 11 november, werd in een bos bij het Franse stadje Compiègne ( 80 km van Parijs) de capitulatie of overgave van Duitsland getekend. In een treinwagon nog wel. De wapenstilstand tussen de vechtende partijen ging evenwel pas om 11 u in. 11.11.11 werd een feit.

Tijdens de laatste zes uur van de oorlog werd nog fel gevochten èn vielen er nog heel wat dodelijke slachtoffers. Het officiële einde van WO I kwam er echter pas in 1919 met de ondertekening van de ‘Vrede van Versailles’.

En zelfs die vrede was niet het echte einde van die oorlog. Dat kwam er pas helemaal begin oktober 2010 (lees stuk hieronder) nadat Duitsland het allerlaatste deel van zijn herstelbetaling volledig had betaald. In feite duurde de eerste wereldoorlog dus liefst 92 jaar …

In België, Frankrijk en Servië werd Wapenstilstand een nationale feestdag, een vakantiedag voor iedereen. Sinds 1922 wordt elk jaar op deze dag ook, in aanwezigheid van de koning, een wapenstilstandsceremonie gehouden aan het graf van de onbekende soldaat in Brussel. Eerst gebeurde dat louter om alle slachtoffers van WO I te gedenken, maar nadien ook die van WO II en van alle oorlogen in de wereld.

Op bevel van Hitler werd de treinwagon van Compiègne op 24 juni 1940 naar Berlijn overgebracht en aan de Branderburger Poort te kijk gezet voor het publiek. Later werd de wagon letterlijk elders op een zijspoor gezet.

In april 1945 werd de treinwagon op bevel van Hitler door de SS in brand gestoken en totaal vernield. De herinnering aan die eerste Duitse nederlaag woog blijkbaar te zwaar met een tweede groot verlies in het verschiet. Een replica van de wagon staat nu in Rethondes bij Compiègne (foto).

DUITSLAND VRIJ VAN OORLOGSSCHULDEN

Op 3 oktober 2010, amper 9 jaar geleden, betaalde Duitsland de laatste tranche terug van de herstelbetaling die het kreeg opgelegd na het einde van de eerste wereldoorlog (WO I). Eigenlijk eindigde WO I (1914-1918) toen pas definitief. 92 jaar eerder, op 11 november 1918, had Duitsland de wapenstilstand ondertekend.

Met het Verdrag van Versailles (1919), 100 jaar geleden, moest Duitsland zijn verantwoordelijkheid erkennen voor deze gruwelijke oorlog.

De straffen waren navenant. Alle koloniën, een deel van de handelsvloot en alle spoorwegmateriaal moest worden afgestaan, evenals een aantal gebieden, w.o. Opper-Silezië, Elzas-Lotharingen,West-Pruisen en Eupen/Malmédy dat aan België werd toegevoegd.

Een oorlog ontketenen is geen lachertje, want daarnaast moest Duitsland ook nog voor zo’n 269 miljard goudfrank herstelbetalingen doen aan Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië en België om die landen schadeloos te stellen. Deze landen hadden dit geld voor een deel nodig om hun oorlogskredieten aan de Verenigde Staten terug te betalen. Alles heeft immers zijn prijs.

Dat allemaal zorgde wel voor enorm zware problemen in het na-oorlogse Duitsland. Na de beurskrach van 1929 staakte Duitsland de betalingen. Vier jaar later (1933) greep Hitler de macht.

De vernedering van het Verdrag van Versailles was waarschijnlijk mede-oorzaak van de snelle opkomst van het nationaalsocialisme (NaZi). De eerste Duitse democratie werd er politiek en economisch helemaal instabiel door. Met een nieuwe oorlog als gevolg.

Pas in 1953 werden de herstelbetalingen voor WO I hervat. WO II was toen al acht jaar ten einde. De Duitse schuld voor WO II werd trouwens reeds in 1988 afgelost.

de muur … 9 november 1989

De Berlijnse Muur, het belangrijkste symbool van de Koude Oorlog, werd in augustus 1961 gebouwd om te beletten dat Oost-Duitsers uit de toenmalige communistische DDR zouden vluchten naar het kapitalistische Westen. Tientallen mensen kwamen in de volgende jaren om bij pogingen om de zwaarbewaakte grens over te steken. 

‘De val van de Muur’ in de avond van 9 november 1989 was een gevolg van de hervormingspolitiek die de toenmalige Sovjetleider Michail Gorbatsjov voerde. De communistische landen in het oosten van Europa, die toen nog binnen de invloedssfeer van Moskou bestonden, kregen van hervormer Gorbie de mogelijkheid om hun eigen weg te gaan. Polen en Hongarije speelden daar meteen op in.

Hongarije bleef begin september 1989 al blind voor een gat dat in de grens met Oostenrijk werd geslagen. De eerste grote opening in het IJzeren Gordijn was een feit.

In Oost-Duitsland stond de DDR (Duitse Demokratische Republiek) ook al enige tijd op zeebenen door het maandenlange protest van tienduizenden Oost-Duitsers tegen het regime. De beslissing om partijleider Erich Honecker te vervangen door Egon Krenz bleek een flop: de protesten bleven aanhouden. Bovendien weken toen al tienduizenden DDR-burgers via Hongarije naar het westen uit, waardoor ‘de Muur’ al deels zijn functie van grens en grensovergang verloor.

Toch kwam de definitieve val nog sneller dan verwacht. Per vergissing zelfs. Om tegemoet te komen aan de heviger wordende protesten besliste de DDR een toegeving te doen en de visaregels te versoepelen: de uitreizen op korte termijn zouden voortaan niet meer aan voorwaarden gebonden zijn.

Tijdens de daaropvolgende persconferentie werd partijwoordvoerder Günter Schabowski gevraagd wanneer precies die veranderingen er zouden komen. Schabowski zocht in zijn papieren, vond niet wat hij zocht en antwoordde dan maar “voor zover ik weet onmiddellijk”. 

Het hek was meteen van de dam. Duizenden Oost-Berlijners kwamen in de volgende uren in dichte drommen naar de Muur. De grensposten werden spoedig, onder druk van de massa opengezet. De eerste DDR-burgers maakten rond 23 uur de oversteek naar het westen. De Muur was gevallen. Voor de meeste Oost-Berlijners een eerste bezoek aan familie en vrienden in West-Berlijn. Het begin ook van een erg lange feestnacht.

* En wat nog mooier was… Mijn vrouw Treske werd uitgerekend op die dag 44. Vandaag is ze opnieuw jarig, maar een beetje ouder ook.

Ook op een 9 november …

De nacht van 9 op 10 november 1938 zal voor altijd in de geschiedenis herinnerd worden als de Kristallnacht. En met kristall werden dan de ruiten van de joodse winkels en huizen bedoeld die het onderwerp van vernieling werden.

Ook de eerste ernstige aanval van het regime Hitler tegen de joden in Duitsland. Tenminste 7.500 winkels, 29 warenhuizen en 171 woningen werden die nacht verwoest, 191 synagogen verbrand en nog eens 76 synagogen op een andere manier vernield.

Ook joodse gemeenschapscentra, dodenkapellen, begraafplaatsen en vergelijkbare gebouwen werden in brand gestoken. De straten lagen meteen vol puin en glasscherven. Overal waren joden het slachtoffer van geweld. De aanvallers maakten daarbij geen onderscheid tussen vrouwen, mannen, kinderen en ouderen.

Er vielen vermoedelijk zo’n 600 ernstig gewonden. Schattingen na de Tweede Wereldoorlog reppen van 236 doden. Tijdens de Kristallnacht zouden ook meerdere joden zelfmoord gepleegd hebben.

  • De Kristallnacht was de eerste echte grote geweldpleging tegen de joden in Duitsland sinds de machtsovername door de nazi’s in 1933. De geweldsexplosie (pogrom) was de apotheose na jaren van toegenomen spanningen, pesterijen en verbodsbepalingen tegen de joodse gemeenschap in Duitsland.
  • Om het programma van 2020 uit te werken natuurlijk en om de jarenlange vriendschapsbanden nog wat aan te halen was de  jumelagevereniging Laakdal-Tonisvorst gisteren in Duitsland.  Ook in Duitsland is 9 november een speciale dag. De Duitsers herdenken die dag niet alleen de val van de muur maar ook Kristallnacht, de Bierkellerputsch van Hitler in München en het uitroepen van de Weimarrepubliek.
  • In onze partnergemeente viert men op 9 november bovendien ook uitgebreid Sankt Martin met veel vuur, lampionnetjes, paarden en muziekoptredens. Maar dit terzijde.

 

*** Een jongere 9 novembergebeurtenis dateert al van in de helft van de jaren ’80 van vorige eeuw en is nog steeds niet opgelost… ***

 

Op 9 november 1985 bereikte de terreur van de Bende van Nijvel een absoluut hoogtepunt met de overval op een Delhaize-warenhuis in Aalst. Het was de bloedigste en meteen ook de laatste aanslag die officieel aan de Bende van Nijvel werd toegeschreven.

De Bende dankt haar naam aan de bloedige schietpartij voor de Colruyt van Nijvel op 17 september 1983, toen bij een overval een echtpaar en een rijkswachter omkwamen.

Officieel vielen er in het Bendedossier liefst 28 dodelijke slachtoffers die één ding gemeen hadden: ze werden vermoord met dezelfde wapens. Maar in feite vielen er dubbel zoveel slachtoffers.

Het hele Bendeverhaal beslaat zo’n 400.000 pagina’s en is uitgegroeid tot een begrip, zelfs tot een mythe. Het is in feite een dossier met weinig echte en heel veel valse sporen. Een uitgebreid dossier vol misdaden dat het Belgische publiek jarenlang in zijn greep hield.

  • Het dossier ‘zou’ in 2021moeten kunnen afgesloten worden, maar … de vraag blijft of justitie dit dossier zal kunnen of … willen ontsluiten. Of  komt de uiteindelijk waarheid er pas nadat onafhankelijk wetenschappers en historici er hun tanden hebben ingezet?
  • Dat laatste gebeurde ook voor de moorden op Lahaut en Lumumba, met conclusies die al decennia eerder door onderzoeksjournalisten werden geopperd … maar ‘als zeer speculatief’ werden opzijgezet.

Heen en terug naar Engeland

*  Trekvogels kennen we allemaal, maar door recent onderzoek weten we dat er ook trekkende vleermuizen zijn. Er zijn vleermuizen die een trektocht van maar liefst 3.000 km afleggen. De onderzoekers weten dat dankzij zogenoemde vleermuisdetectoren.

  •  Die detectoren zijn geplaatst op windturbines in de Noordzee. Ze registreren het geluid dat vleermuizen maken wanneer ze vliegen. Daardoor weet men dat er soorten zijn die van ons land naar het Verenigd Koninkrijk vliegen en terug
  • Er zijn echter niet alleen vogels maar ook vleermuizen die sterven omdat ze tegen de wieken van turbines vliegen. Een optie is dat de windmolens stilgelegd worden in periodes dat er veel vleermuizen en vogels trekken.

VAARWEL VOYAGER , laat nog iets horen

5 november, exact een jaar geleden, was een historische dag voor de ruimtevaart. Op 5 november 2018 wisten we dat nog niet, want pas in december vorig jaar liet Nasa weten dat op die dag een tweede ruimtesonde de interstellaire ruimte had bereikt. Voyager 1 vloog al in ­augustus 2012 de heliosfeer uit, maar die kon door een defecte plasmadetector weinig gegevens naar de aarde doorsturen.

Voyager 2 heeft vorig jaar reeds de ‘heliosfeer’, de druppelvormige ‘bel’ waarin de schaarse materie en straling, afkomstig van de zon, voorgoed ingewisseld voor de interstel­laire ruimte.

De scheiding tussen heliosfeer en interstellaire ruimte wordt de heliopauze genoemd. Je zou het eveneens de grens van ons zonnestelsel kunnen noemen, al reikt de zwaartekracht van de zon nog stukken verder – tot aan de Oortwolk die wordt bevolkt met miljarden steen- en ijsklompen.

Hoe weten we dat Voyager 2 de ­heliopauze is gepasseerd? Simpel, hij heeft ons dat meegedeeld. De ruimtesonde heeft immers verschillende instrumenten aan boord die meer dan veertig jaar na de lancering nog prima werken, waaronder ook een plasmadetector.

Voyager 1 vloog al in ­augustus 2012 de heliosfeer uit. Gisteren werd de tweede oversteek ‘gevierd’.

Binnen de heliosfeer heerst het magnetische veld van de zon. Toen de Voyager 1 de heliopauze overstak, brandde de zon bijna op haar maximum. Bij de Voyager 2, gebeurde dat tijdens een zonneminimum.

Beide sondes kunnen nog miljoenen jaren blijven verder vliegen, niet gehinderd door wrijving en met een onveranderlijke snelheid van tienduizenden kilometers per uur. Maar hoe verder ze zich van ons verwijderen, hoe zwakker hun signalen worden. Nasa-ingenieurs gaan ervan uit dat ze de Voyagers nog tot 2030 kunnen volgen.

Daarna volgt permanente radiostilte, waardoor de sondes ons ook niet meer kunnen verwittigen mochten ze in handen zijn gevallen van een andere beschaving in de Melkweg. Vaarwel Voyager 2 en laat nog iets van u horen…   – vrij naar Senne Starckx  in dS

HUBERTUS, de bekeerde jager

Vandaag 3 november is het Sint-Hubertus, de patroon van de jagers.

Zijn er nog veel jagers? Neen, vermoed ik. Ik ken alleen Fons van de Pang Bang (foto R), maar die telt wel voor tien. Over het leven van Hubertus bestaan zeven beschrijvingen. Hubertus was een zoon van de hertog van Aquitanië en leidde een werelds leven.

Op Goede Vrijdag van het jaar 683 ging hij op jacht, hoewel dat een zeer oneerbiedige activiteit was op die dag. Hubertus bespeurde een groot hert, en joeg er achteraan met zijn honden. Toen hij het hert bijna te pakken had en het dier zich naar hem toekeerde, wou hij het neerschieten. Op dat moment verscheen er een lichtend kruis tussen het gewei.

En wat gebeurde er? Hubertus de jager schoot niet, het hert verdween. Groener kan een groene jager niet zijn. Als beloning werd Hubertus toch de patroonheilige van de jacht.

Voor die heilige eer moest Hubertus wel eerst in de leer bij bisschop Lambertus van Maastricht. Later werd hij zijn opvolger. Beiden werden heilig verklaard. In sommige (vooral Waalse) streken lijken er sindsdien nog steeds maar twee heiligen te zijn: Hubertus en Lambertus.

Nadat Hubertus in 727 overleed, volgde zijn zoon Floribertus hem op (in die tijd konden gehuwden nog geestelijke worden, al scheidden ze in dat geval wel vaak van tafel en bed: de vrouw werd meestal zuster). Biografen vermelden ook een plek genaamd “Fura” als plaats waar hij overleed. Een plek die wel eens de Vlaams-Brabantse gemeente Tervuren kan zijn.

In 825 werd zijn stoffelijk overschot van Luik overgebracht naar de abdij van Andage. Andage werd een bedevaartsoord en de plaatsnaam veranderde in Saint-Hubert.

Omdat Hubertus ook ooit een man van hondsdolheid genas, wordt hij ook speciaal aangeroepen tegen deze ziekte. Gezegend hubertusbrood eten garandeert een spoedige genezing. Gedaan met blaffen en bijten!

Vandaag ook is het ‘jachthoorn blazen’ op vele plaatsen in vooral Wallonië.

REVEIL van 1 NOVEMBER in Veerle

REVEIL is een non-profitproject dat mensen samenbrengt om jaarlijks op 1 november de begraafplaatsen te verwarmen in een gloed van muziek en woord.

Voor Gerda Broeckx, de Laakdalse schepen van kerkhoven, was 1 november 2019 dé ideale gelegenheid om het pas met succes gerestaureerde kerkhof in de Makelstraat in Veerle officieel voor geopend te verklaren.

* In feite was dat al gebeurd door de vele familieleden en hun dierbaren die hier begraven liggen. Begin november lijkt het immers wel feest op de kerkhoven. Die baden nu in een zee van bloemen. In de week voor 1 november was het hier een komen en gaan van mensen met zeemvel en emmer, met bloemen en ornamenten van allerlei pluimage.

* Ook fanfare ‘de Wijngaard’ was vrijdagavond 18u van de partij. Net zoals ze één dag vroeger, donderdag 31 oktober, aanwezig was in de dorpskerk waar meester Oeyen, leraar en bezieler van het lokale muziekcorps, een mooie uitgeleide kreeg.

* In de nieuwbouw afscheidshal op het kerkhof was meester Oeyen donderdag de eerste persoon die hier afscheid nam van familie en vrienden in de nieuwe accommodatie. Zijn urne rust nu in een nis van het columbarium.

Met vreugde heeft Frans beslist geluisterd naar de deuntjes waarmee ‘zijn’ fanfare enkele maanden eerder ook de briljanten bruiloft van hem en zijn Georgette opluisterde. Spontaan, in de tuin voor het raam van hun verzorgingsflat Op Haanven. 65 jaar huwelijk is niet iedereen gegeven.

* Tot zo ver de muziek. Voor het woord op deze reveil koos Gerda met haar team voor de levensloop van een vijftal markante figuren dat hier begraven liggen.

Stans Loret wordt herinnerd als een zeer kranige vrouw, met geen gemakkelijk leven, maar ondanks dat toch te vinden in een groot aantal verenigingen als een erg creatieve kracht.

Mil Robrechts en zijn zussen kennen de dorpelingen beter onder de naam Mil en de vrelle van Haabeek. Het woonhuis in Haanven, intussen omgedoopt tot afspanning SurPlace, werd tot het eind van zijn leven bewoond door Mil. Hij was onder de jeugd bekend voor de jaarlijks erwtenpluk, bij de ouderen voor zijn mooi fruit. De zussen baatten naast de oude school een kledingwinkel uit en waren werkend lid in vele organisatie.

Ludo Stijnen was een vriend van mij. Samen stichtten we AMC Veerle en organiseerden we een kleinkunstavond. Die avond mocht hij echter niet beleven. 29 september 1967 stortte hij als 20-jarige pas gebrevetteerde piloot neer met zijn Fouga Magister (rood toestel van het Red Devils-stuntteam) in de tuin van Sander Van Nijlen, nog een vriend.

Pros Rens was niet alleen duivel-doet-al in de NV Voedingswaren Rens, hij was ook 16 jaar lang hoofd van het Davidsfonds en kreeg daarvoor de cultuurprijs van de gemeente.

Jef Mertens kende iedereen beter als ‘Jefke Pertret’. De man die niet alleen Veerle en omliggende voor het groot publiek bekend maakte, maar ook haast elke inwoner ooit voor zijn lens kreeg. Klein van gestalte, dat wel, maar een reus in zijn vak!

  • andere foto’s op Facebook Ludo Vervloet
1 2