HET GAAT NOOIT OVER

Morgen vrijdag is het 1 november en Allerheiligen. Drie dagen na elkaar zullen de kerkhoven in gans Europa plaatsen worden van rust en herdenken. Herdenken van de geliefden die ons onlangs en vroeger ontvielen. Begin november krijgen zij hun jaarlijkse bloemenhulde .

“Jeannine, mijn vrouw, stierf 10 oktober 2012. Openhartoperatie in Leuven. Alles leek geslaagd. Maar ze werd niet meer wakker. Mijn wereld stortte in.

Sindsdien komt Frans Peeters meerdere keren daags naar het kerkhof. Even praten met zijn geliefde. Frans is 76, zijn vrouw Jeannine zou nu 75 zijn.

“Het gaat nooit over, echt nooit over”, zegt Frans. “Ik kan er niet aan weerstaan. Dag en nacht ben ik hier te vinden. Winter en zomer. Zonder haar heeft mijn leven weinig zin meer. Gelukkig vind ik nog wat troost in mijn geloof. Elke zondag zit ik in Veerle in de mis. In Averbode volg ik elke zondag de Vespers van 18 u. Ook hier kan ik niet wegblijven. Ik zing wel niet, maar goed luisteren is ook zingen.”

Frans (op het kerkhof bij de muur): “Even over haar foto aaien en praten, veel praten. En luisteren, aandachtig luisteren. We hebben elkaar veel te vertellen, elke dag, elke keer dat ik kom. Je vind me hier ‘s nachts om twee, om vier en om zes uur. Om zeven uur ben ik al terug. Voor de middag nog een keer, na de middag nog eens.”

  • Slaap jij dan nooit? Jij oogt fris en scherp voor een 76-jarige.

“Slapen doe ik ‘s nachts. Ik kruip vroeg onder de wol.”, antwoordt Frans  ernstig. “Zes jaar lang heb ik geen radio of tv meer gehoord of gekeken. Die spullen konden me niet afleiden van de echte zaak, ons leven. Begin dit jaar, in januari, ben ik in de buurt van mijn woning met de fiets uitgegleden op een glad stuk beton. Ik voelde meteen dat er wat loos was. Zes weken lang heb ik met mijn linkervoet in het gips gezeten. Van fietsen kon geen sprake zijn. Zes weken alleen thuis, dag en nacht. Van lieverlee heb ik me weer een tv aangeschaft. Maar die bracht me echt geen troost. Hij stond en staat nog steeds meer uit dan aan. Ik was dolblij toen ik voor het eerst terug naar hier kon komen.”

  • Grote fietstochten doe/deed je ook. Beetje vluchten ?

Frans: “Ik heb vele routes om te rijden: naar Nederland, de hele Limburg, de beide Brabants en het Antwerpse, overal had ik vaste trajecten … Hoe verder en langer, hoe liever. Vluchten is niet het goede woord. Mijn zinnen verzetten klink beter. Zekere keer heb ik overnacht bij de paters Trappisten in Malle. Dat kan natuurlijk niet zomaar. Die orde heeft vrij strenge regels, voor zichzelf en voor eventuele bezoekers. Ik moest me heel omstandig voorstellen en het verhaal van mijn leven doen. Toen mocht ik erin. Op voorwaarde evenwel dat ik me aan hun regels hield. Heel vroeg ik de morgen mee opstaan om te bidden, o.a. Dat was geen probleem voor mij. Ik heb niet veel slaap nodig. Bovendien ben ik religieus van inborst. Bidden is met mijn vrouw spreken. Dat brengt verlichting. Waarom zou ik het niet doen?”

VAARWEL MEESTER OEYEN

“Meester Oeyen is overleden.” 25 oktober overleed mijn schoolhoofd van weleer in het St.-Dimpna Ziekenhuis Geel. 17 november zou hij 92 worden. Vandaag 31 oktober is er om  11 uur de uitvaartliturgie in de parochiekerk, gevolgd door de bijzetting in het columbarium op het kerkhof van Veerle.

Ere-burgemeester Ludo Helsen schreef een persoonlijke afscheidsbrief. Die gaat als volgt …

Vaarwel Meester

“Meester Oeyen is overleden.”

Wij stonden een beetje perplex. Hij zag er immers, ondanks zijn tweeënnegentig jaar, nog zo goed en gezond uit zodat wij er nooit aan twijfelden dat het binnen acht jaar een groot feest zou worden.

En toen hij enkele maanden geleden samen met zijn echtgenote in het nabije rusthuis kwam wonen , waren wij van bovenstaande zekerheid nog meer overtuigd.

De snelheid waarmee hij op het fietspad voor ons huis voorbijfietste bracht de meeste zeventigjarigen erg in verlegenheid… Hij fietste niet , hij flietste, flitsend fietsen deed hij. En toch bleek het anders te zijn ….

Meester Oeyen is gestorven

Ik leerde hem kennen in 1951 toen hij mijn meester was. De nieuwe jongensschool was nog in opbouw en wij zaten met hem in het eerste leerjaar in het laatste lokaal aan de dorpskant van de oude gendarmerie. Het gebouw was ook voor een derde gemeentehuis en voor een ander deel woonhuis van Louis en Gusta.

Tijdens de pauze moesten wij de speelplaats gebruiken van de oude jongensschool , en ook het sanitair , alhoewel….

Ook toen al kon je de jaren die erop volgden de meester van het eerste studiejaar niet vergeten . Hij was in het culturele leven van dit dorp niet alomtegenwoordig , maar het scheelde niet veel. En kwam je hem tegen tijdens fanfarefeesten of andere , dan vertrokken er uit zijn speciaal monkelend glimlachende mond woorden van herkenning en appreciatie .

Amper 20 jaar na dat eerste studiejaar kwam ik Frans Oeyen opnieuw tegen . Als burgemeester was ik hoofd van de inrichtende macht van zijn school. En na enkele jaren was hij er hoofdonderwijzer , nu heet dat directeur. Die jaren mocht ik Frans heel goed leren kennen. Wij zagen elkaar vaak drie keer per week.

Hij was niet alleen in zijn school. Hij was zijn school. Hij bouwde ze mee uit , in het dorp en op de Heide , waar juffrouw Clara ook het beste van zichzelf gaf. Hij gaf de school een nieuwe draai en een nieuwe drive.

Wanneer ik op deze periode terugkijk moet ik even slikken. Wat voor mooie dagen kunnen er in politiek toch zijn wanneer je zulke medewerkers hebt.

En met welke grote inzet. Het was een heerlijke periode , Frans hier , Clara op de Heide , Martin in Eindhout….

Ik was er echt niet goed van toen Frans Oeyen op pensioen ging. Ik heb getracht hem te overtuigen om nog een jaartje langer te blijven , maar ik besefte dat dat tegenover hem ook niet echt eerlijk was.

Maar Frans Oeyen was niet het type van een weggeborgen zetelgepensioneerde.

Al vele jaren was hij zo betrokken bij het rijke culturele leven van dit dorp, hij speelde al jaren mee bij de fanfare , hij was bij de stichters van het Davidsfonds , reeds vanaf de periode toen ik bij hem leerde schrijven en rekenen.

Al die verenigingen hadden baat bij zijn pensionering. Hij was de motor van de fanfare , hij was een steunpilaar van het Davidsfonds.

Ik kwam hem op zovele plaatsen tegen. In de tekenwedstrijden van het Davidsfonds waarvan hij de jury samenstelde en voorzat . Hij was trouwens niet alleen een uitmuntend muzikant maar ook een schitterend tekenaar .

Hij bleef daar overal actief tot nu.

Meester Oeyen kan hier en daar al wel een kleine kwaal hebben gehad , zo kloeg hij vaak over zijn gezichtsvermogen , maar zijn geheugen was scherp en juist. Een jaar geleden heb ik zo met hem een gesprek gehad over het begin van het Davidsfonds in Veerle en Vorst. Hij vertelde toen een aantal ongekende details die wij met grote tevredenheid hebben opgenomen in onze geschiedenis van dat Davidsfonds.

Na elke repetitie van de fanfare vraag ik , nu moet ik zeggen vroeg ik aan mijn kleinzoon: “Was meester Oeyen ook daar?” Het antwoord was steeds: “Jaja , behalve een week geleden….”

De fanfare was een deel van zijn leven . En de mensen van de fanfare weten dat . Toen Frans en zijn vrouw Georgette onlangs hun briljanten huwelijksjubileum vierden , konden wij in onze tuin meegenieten met de schitterende muziek die zijn muzikanten voor hen kwamen spelen. De muzikanten gaven een beetje terug van het vele dat ze van Frans Oeyen hebben gekregen. Het was een beetje symbolisch.

Veerle was en is Frans dankbaar.

Ik zal je ook nooit vergeten , mijn meester van het eerste studiejaar.

Ludo Helsen

LAAGSTAANDE ZON VERBLINDT

In deze tijd van het jaar staat de zon vaak laag boven de horizon, en loop je snel het risico om erdoor verblind te worden. In België gebeuren er zelfs twee ongevallen per dag doordat iemand door de zon verblind raakte.

Zulke ongevallen gebeuren het hele jaar door, maar volgens het Waals agentschap voor de verkeersveiligheid AWSR zijn er duidelijke pieken in september en oktober, en in mindere mate in maart.

In die drie maanden staat de zon namelijk laag tot erg laag boven de horizon tijdens de spitsuren. Een paar tips om je daartegen te wapenen:

– Neem steeds een zonnebril mee in de auto, op de fiets of op de motor.

– Maak de voorruit (of voor motorrijders het helmvizier) schoon en vul de ruitenvloeistof aan. Een vuile voorruit wordt in combinatie met fel licht namelijk ondoorzichtig.

– Stel je autozetel zodanig af dat je de zonneblinden efficiënt gebruikt.

– Pas je snelheid aan: geraak je verblind, rem dan af.

– Let op bij het uitrijden van een tunnel. Je hebt enkele seconden nodig voor de pupillen van je ogen weer zijn aangepast aan het licht. Eén seconde tegen 90 km/u komt al overeen met 25 meter. Kom je bij het einde van de tunnel, gebruik dan je zonneblinden en een zonnebril en matig je snelheid.

– Met de fiets of te voet? Hou er dan rekening mee dat verblinde automobilisten je niet gezien hebben, ook al heb je zelf geen last van de laaghangende zon.

MET ALLERHEILIGEN IN ZICHT

Op alle kerkhoven van het land is het dezer dagen een komen en gaan van jewelste. Grafstenen worden in het sop gezet, verschraalde letters krijgen een nieuwe lik verf, bloemen en gedenkplaatjes worden aangerukt. Niemand ontsnapt aan de laat oktoberdrukte.

Op het pas gerenoveerde kerkhof van Veerle is dat niet anders. De mensen van ‘één keer per jaar’ kunnen hun verbazing niet verbergen. ‘Oh, wat is hier gebeurd. Ik herken het kerkhof niet meer. Wat is het hier veranderd. En ooh, wat schoon toch. Kijk eens aan, al die perkjes, mooi groen… Waar ergens is de waterkraan te vinden?’

° Jan herkent Charel, José maakt een praatje met Annie die ze in geen jaren meer gezien heeft en Fons steekt een handje toe bij het graf van de ouders van André.  Kerkhoftafereeltjes in de overtreffende trap. Mooi om te zien. Ik wou dat het elke week Allerheiligen was.

° Mensen houden elkaar en hun drukke gedoe met een monkelende glimlach in de gaten. Onder hen ook vijf mannen die haast dagelijks (en meer) niet weg te branden zijn van het kerkhof.

Frans is vrijwel nog dag en nacht bij zijn Jeannine. Een tweede Frans treurt om zijn Anna. Nog een Frans brengt zijn Agnes een dagelijks bezoekje. Nand vergeet zijn Roza nooit en bidt elke avond aan haar graf. Gaston tenslotte heeft een vaste wandelweg naar de graven van zijn twee zussen, een broer en vele ooms en tantes. Alle vijf hebben ze een onweerstaanbare drang om zoveel mogelijk bij hun geliefden te komen. Met elkaar bespreken ze daarna het leven van elke dag.

 

* Gaston Van den Brande is een man van sterke gewoontes. Voor zijn gezondheid, na een leven op ‘den travaux’ , moet Gaston zijn suikerwaarden nauwkeurig in het oog houden en veel wandelen. Bij voorkeur naar het kerkhof. Het onafscheidelijk sigaartje kleurt een mondhoek bruin, maar rook inhaleren doet Gaston nooit. “Ik rook alleen om de neus warm te houden”, zegt hij met een grimas. Dagelijks tussen halftwee en twee uur vind je hem op het kerkhof.

Na afloop van zijn bezoek houdt Gaston nog even halt in het kioske in het gemeentepark en kijkt naar de mensen in het al te drukke verkeer. Om vier uur is hij thuis. Vrijdags maakt hij nog een ommetje langs het terrein van VV Laakdal om te checken of alles in orde is voor de weekendwedstrijden van de thuisspelende ploegen.

Gaston is dit jaar al 50 jaar lid van Veerle Sport, nu VV Laakdal. Neen, van een medaille heeft hij geen weet. Ooit speelde hij bij de reserven, maar voor het eerste elftal was hij te weinig Messi of Hazard. Later maakte hij zich verdienstelijk als terreinafgevaardigde. Met zijn maat en buur Fons Hollants verzorgt hij ook al jaren ‘den entree’, inkomkaartjes verkopen dus. Vorig jaar nog deed hij alle uitwedstrijden aan, dit jaar omzeggens geen. ‘Veel te ver en veel te druk op de weg’, weet hij. ‘Voor mij mag VV best weer naar derde zakken. Daar zijn de afstanden niet zo groot.’

 

* Frans Van Gorp en zijn Anna plakten bij leven haast aan elkaar. Waar je Frans zag, was ook Anna en waar Anna heen wou, ging Frans mee. Beiden treurden samen om hun dochter die op zekere dag het huis verliet en zich nooit meer liet zien. Naar een reden zoekt Frans nog steeds. Gelukkig komt kleinzoon Tom met zoon Joran wekelijks op bezoek.

Nu Anna er niet meer is, komt ‘ozzevoa’ (zoals Anna hem altijd aansprak) hier zijn dagelijks praatje doen. Ook het lichtje voor haar nis in de muur op het kerkhof mag nooit doven. Met een diepe zucht die tranen probeert tegen te houden, kruipt Frans dan weer op zijn fiets. Terug naar het lege huis. Onlangs kocht Frans nog een mooie occasie om bezoekjes links en rechts te brengen. Hij wil actief blijven. Eten laat hij aan huis bestellen, al heeft hij lang zelf voor zijn kostje gezorgd. Verstrooiing vindt hij bij de tv en als dat niet lukt, zoekt hij vroeg het bed op. Want morgen wacht er weer een dag om … ongeveer hetzelfde te doen.

ASTERIX EN OBELIX

Op 29 oktober 1959, vandaag 60 jaar geleden, verschenen Asterix en Obelix voor het eerst in het openbaar. De striphelden van Albert Uderzo en René Goscinny waren  te zien in een strip in de Franse krant Pilote.

Niet lang daarna kwam het eerste album van de dappere Galliër en zijn vrienden in een oplage van 6.500 exemplaren op de markt.

De avonturen van de stripheld die steevast wordt bijgestaan door zijn boezemvriend Obelix, hondje Idefix en druïde Panoramix zijn sindsdien uitgegroeid tot een miljoenenbusiness.

Tot 1999, eind vorige eeuw, waren er in totaal al dertig albums uitgegeven in meer dan negentig talen. De totale verkoop lag toen al op bijna 300 miljoen exemplaren.

OPNIEUW FUIVEN IN DE VINEA ?

De Vinea in Veerle is een locatie waar de wat oudere Laakdallers talrijke fuiven bijwoonden. Momenteel ligt de zaal er verlaten bij, te wachten op een nieuwe invulling.

 

Volgens de jonge garde van CD&V is Laakdal klaar voor een nieuw jeugdhuis en is deze locatie daarvoor uiterst geschikt. Laakdal kent sinds enkele jaren immers geen jeugdhuis meer. De Laakdalse jeugd heeft nood aan een nieuwe stek om vriendschappen te smeden en elkaar te ontmoeten. Waarom niet in de Vinea?

Jong CD&V polst deze herfstvakantie naar de mening van de Laakdaller. Leent de voormalige Vinea-site zich voor een nieuw jeugdhuis of niet?

Laat alvast jouw stem horen via de facebookpagina van CD&V Laakdal .

MET 76-JARIGEN AAN TAFEL

Velen waren uitgenodigd op de vierde klasreünie van de mannen/vrouwen uit Veerle met geboortejaar 1943, maar niet allen gingen op de uitnodiging in.

De meeste 76-jarigen die kwamen opdagen waren vorig jaar ook reeds van de partij. Toen verzamelden ze voor het eerst sinds 20 jaar  in Maekelhoef Veerle. Vandaag kozen ze voor Backhuys in Schoot. Een dikke meevaller, want de plannen voor volgend jaar werden reeds gesmeed.

Een kleine impressie in een paar foto’s…

EUROPA AARZELT …

Vorige nacht (zaterdag op zondag) om 3 uur stipt werd de klok een uur teruggedraaid en belanden we voor vijf maanden in de wintertijd. Mogelijk voor de voorlaatste keer.

Zomer- en de wintertijd worden in België sinds 1977 toegepast. Het voornaamste doel ervan was energiebesparing. Daarnaast kon men ook langer van het daglicht genieten.

Op voorstel van de Europese Commissie besliste het Europees Parlement eind maart van dit jaar om de halfjaarlijkse switch tussen zomer- en wintertijd in 2021 af te schaffen.

Over de regeling moet het parlement nog een akkoord vinden met de lidstaten. Wordt het een permanente wintertijd of kiest men toch voor een eeuwige zomertijd? De meningen zijn nog steeds verdeeld. Wat zou jij verkiezen? Meld het op mijn facebookpagina, vroeg ik aan de lezers.

Overrompelend waren de antwoorden niet. Al koos een meerderheid voor een permanente wintertijd. Ik persoonlijk zou het liever houden zoals het nu is : 5 maanden wintertijd en 7 maanden zomertijd. Lijkt mij het meest geschikt om heel het jaar door van veel licht te genieten.

° Van aanpassingen aan beide systemen heb ik nog nooit last gehad. Ik vind het zelfs top als je in de zomer samen met de zon heeeelll vroeg kunt opstaan en je  ‘s avonds lang na negen nog over veel licht kunt beschikken om er een mooi avondje buiten van te maken.

Vrijwel alle volkeren rond de Middellandse Zee kiezen ook voor deze afwisseling, die van het noorden willen het bij een wintertijd houden (de zomers zijn er sowieso al kort).

Omdat Europa echter alles op één lijn wil houden maar de lidstaten erg verschillende ideeën hebben, ziet het er naar uit dat Europa meteen nog geen definitieve keuze maakt en blijft opteren voor wintertijd en zomertijd die elkaar zullen blijven afwisselen zoals nu gebeurt. We wachten het af, een beslissing lijkt echter niet nakend…

OOK DAT NOG …

° Voor het eerst geven Belgen meer dan 1 miljard euro uit aan betaalde seks, zegt de Nationale Bank van België. Die stuurde onderzoekers naar de rosse buurt om klanten te tellen. Net als de arbeid van de bakker en de slager zit ook die van de sekswerker in het bruto binnenlands product, meldt De Tijd vandaag.    (Beeld photo_news)

° De NBB houdt rekening met sekswerkers die actief zijn in bordelen, seksclubs en massagesalons, maar ook met mensen die op straat, bij hen thuis of via een escortedienst seks aanbieden in ruil voor geld.  Niet-fysieke betaalde seks – zoals via webcams – zit niet in de berekening.

° Sinds 2014 verplicht de Europese Unie sekswerk op te nemen in de berekening.

MAAK ER EEN HALF UUR VAN

1 2 3 7