MILLEKE BOS

DSC_0010Milleke Bos is al een kleine eeuw met pensioen, maar heeft sindsdien nog geen dag stilgezeten. In het weekend loopt hij steevast een 4 km-koers of fluit hij een wedstrijd van de Ware Vrienden op Veerle-Heide.

Gisteren ontmoetten we hem als seingever en begeleider van ‘De Winde’-bejaarden op rolstoeluitstap. En zeggen dat Milleke met zijn 86 ouder is dan vele mensen die hij veilig over Veerles wegen loodst. Zo word je vast 100.

De jaarlijkse reünie van de 83-jarigen uit Klein-Vorst

Feest in ‘t Backhuys’

1935 is hun geboortejaar. Dit jaar werden/worden ze 83. ‘Jong’ durven we stellen, want in het bonte gezelschap mannen en vrouwen hebben we nog niet één echte ouderling opgemerkt. Vrijdag 07 september, op de eerste vrijdag van september, hielden ze andermaal hun jaarlijkse reünie, want elk gemist jaar is een verloren jaar. Ze laten niets aan het toeval over.

“In 1980 kwamen we een eerste keer samen, we waren toen 45”, vertelt Eugeen Nysmans. Zonder gestipte ij. Zijn broer is nochtans een Nijsmans, met gestipte ij. “Wellicht een fantasietje of een onoplettendheid van de toenmalige gemeentesecretaris”, lacht Eugeen met een knipoog deze story weg. “Het bijzonderste is dat wij weten dat we wel degelijk broers zijn. Maar dit ter zake.”

“De eerste reünie hielden we in zaal Rilli, achter de St.Niklaaskerk van Klein-Vorst. Dat klikte zo goed tussen de aanwezigen dat wij voor het naar huis gaan al een volgende datum hadden afgesproken, vijf jaar later.

Die tussenpauze van 5 jaar hielden we aan tot we 65 werden. Toen werd besloten om de termijn te verkleinen. Vier maal na elkaar kwamen we om de 2,5 jaar bijeen.

Na onze 75ste verjaardag  kwamen we jaarlijks samen, zoals vandaag. Ook de plaatsen van bijeenkomst wijzigden. Van zaal Rilli trokken we eerst naar de parochiezaal, later naar ‘de Kolvenier’ om uiteindelijk hier in Schoot-Gerhagen te belanden in ‘’t Backhuys’. Hier gaan we wellicht nooit meer weg.”

– Wat is hier dan zo fantastisch?

Eugeen: “In die andere zaken moesten we ons aan één en hetzelfde menu houden. Hier kunnen we eten en drinken wat we willen. Iedereen krijgt vooraf een kaartje met zijn nummer erop en aan de hand van wat je bestelt, wordt je individuele rekening gemaakt.  Eten en drinken à la carte stemt iedereen tevreden. Uiteraard betaalt ook iedereen zijn eigen rekening. Samen uit, dat wel, samen thuis daarentegen … is een rekbaar begrip. Er zijn mensen die graag vroeg vertrekken, andere blijven liever nog een tijdje plakken. Toch nooit ruzie gemaakt, iedereen steeds tevreden.”

– Voor 3 jaar werden jullie tachtig. Een mijlpaal?

sized_DSC_0013sized_DSC_0017

 

Op bovenstaande foto  L  met 22 M en V samen een goedgevulde feesttafel   R  de 14 overlevenden van het jaar 1935 – 5 M en 9 V.

Eugeen: “Ik zou niet weten waarom. We kregen toen wel een glas cava aangeboden door het gemeentebestuur. Meer hoefde voor ons niet. We doen gewoon verder. Voor twee jaar mochten we zelfs weer twee oude bekenden heropnemen in ons gezelschap. Plezierig toch. Spijtig genoeg hebben we geen foto’s van vorig jaar. Toen was jij in het ziekenhuis.

sized_DSC_0021 sized_DSC_0028

netjes gescheiden : L de 9 vrouwen – R de 5 vrouwen – samen 14 overlevers

Van de jongens blijven er nog vijf over, dit jaar kenden we één sterfgeval. De vrouwen daarentegen zijn met negen nog bijna helemaal intact. Blij dat jij er ook weer bent. ”

En weg was hij, om deel te nemen aan de tatergesprekken tussen de mannen en vrouwen van destijds. Lekker binnen, want het herfstzonnetje werd gestoord door een dwaze wind.

sized_DSC_0030 sized_DSC_0035

foto’s : mannen en vrouwen van de hoofdrolspelers

De waardin van ‘’t Backhuys’ had intussen al de kaartjes met nummer uitgedeeld en nam de bestellingen op. De gekoelde drankjes gingen er vlot in. En hoe ze ook aandrongen, fotografen drinken niet in dienst, hihi. Plezierige mensen alvast, die dames en heren uit Klaa Veust met geboortejaar 1935. (lu)