DE MAAND DECEMBER

 

december 2009 (97)December (ook wel: wintermaand, kerstmaand, donkeremaand, sneeuwmaand) is de twaalfde en laatste maand van het jaar op de gregoriaanse kalender en telt 31 dagen.

De naam komt van het Latijnse woord voor ‘tien’, decem,. December was oorspronkelijk de tiende maand van het jaar, omdat tot 153 v.Chr. het Romeinse kalenderjaar in maart begon.

December valt in het noordelijk halfrond voor twee derde in de herfst en voor een derde in de winter.

Vanwege de vele feestdagen in december wordt deze maand ook wel de feestmaand genoemd.

 

Weerspreuken

December zacht en dikwijls regen, geeft weinig hoop op rijke zegen.

December mist, goud in de kist.

Kerstmis donker, wordt de boer een jonker.

Veel sneeuw op oudejaar, veel hooi in ’t nieuwe jaar.

Donder in de decembermaand, belooft veel wind in `t jaar aanstaand.

Gebeurtenissen

Omwille van de vele feestdagen in december wordt deze maand ook wel ‘de feestmaand’ genoemd.

Extremen in België zijn:

  • 1911 – Tijdens deze maand december kwam er geen enkele vorstdag voor in Ukkel.
  • 1933 – De maand december is de koudste december van de eeuw in Ukkel. De gemiddelde temperatuur bedraagt slechts –2,7 °C (normaal: 3,3 °C) en de gemiddelde minimumtemperatuur is zelfs 6,1 °C minder dan normaal.
  • 1933 – Deze maand valt er in Ukkel slechts 10,0 mm neerslag (normaal: 75,7 mm). Dit is de laagste waarde van de eeuw voor december.
  • 1934 – Tijdens de maand december registreerde Ukkel slechts 12 uur zonneschijn (normaal: 52 uur). Dit zal niet alleen de somberste van alle maanden december maar zelfs de somberste maand van de eeuw blijven. Tezelfdertijd is het ook de warmste december van de eeuw, de gemiddelde maandtemperatuur bedraagt 7,5 °C in Ukkel (normaal: 3,3 °C).
  • 1948 – Deze maand telt 96 uur zonneschijn (normaal: 40 uur): het is de zonnigste maand december van de eeuw.
  • 1950 – De maand december valt er veel sneeuw in het hele land. In Ukkel bestaat de waargenomen neerslag gedurende vijftien dagen geheel of gedeeltelijk uit sneeuw. Dit is het hoogste aantal sneeuwdagen van de eeuw voor december.
  • 1963 – In december waren er slechts negen neerslagdagen in Ukkel (normaal: 20 dagen). Dit is het laagste aantal van de eeuw voor de maand december. De totale hoeveelheid gevallen neerslag in Ukkel is ook zeer laag (13,9 mm).
  • 1974 – Zoals in december 1911 tellen we deze laatste maand van het jaar in Ukkel geen enkele vorstdag.
  • 1999 – Er valt tijdens de maand december veel regen: 171,9 mm in Ukkel (normaal: 75,7 mm). Deze maand december is de natste van de eeuw.
  • 2010 – Er waren 21 sneeuwdagen. Gemiddeld is dat 4,6 in december. Dit is de hoogste waarde sinds 1901, het vorige record bedroeg 15 dagen en dateerde uit 1950.
  • 2011 – In Ukkel werd deze maand december geen enkele vorstdag waargenomen, net zoals in december 1911 en 1974.
  • 2012 – De natste december sinds het begin van de metingen in 1833 met 172.7 mm neerslag te Ukkel.

-ludo vervloet –

TORENFEEST REGENT UIT

IMG_3017 Qua gezelligheid kon het torenfeest van gisteren zondag 29.11 lang niet optornen tegen het verkleedfeest van vijf jaar geleden toen 100 jaar kerkbrand werd herdacht. Om de tijd van 500 jaar geleden op te rakelen hadden de organisatoren dit keer aan de vrouwen gevraagd om zich te hullen in een neusdoek terwijl een pet (en een sjaal) volstond voor de mannen.

Niet iedere deelnemer had zich aan die regels gehouden of kunnen houden. Waar vind je immers nog dagelijkse kledij uit de 16de eeuw?

Na de stemmige eucharistieviering, waarin ook de jonge prins Karel en zijn tante Margaretha aanwezig waren, werd het feest buiten onder een dreigende waterlucht verder gezet.

De vele drank-en eetstandjes waren prima voorzien met voedsel van toen. De rijstpap werd een topper en ook de boterhammen met kipkap en de soepjes gingen vlot naar binnen. De zelfgebakken taarten van het Davidsfonds waren ook een succesnummer.

Ook de voor velen nog onbekende Ribaldus, een topcreatie van de jonge Veerlese bierbrouwer Lennert Vissers, ging er vlot in.

Vijf jaar geleden was het barkoud maar zonnig in maart. Nu was een vrij zachte regendag beloofd en die kregen we ook. Zodoende troepte iedereen dicht bijeen in de grote tent. Te dicht om een aangename sfeer te scheppen.

Verwonderlijk was het dus niet dat de mensen afdropen nadat zij hun lievelingskostje / drankje genuttigd hadden. De vlag die wekenlang aan de toren hing om deze dag aan te kondigen, zag het ook niet meer zitten en zou  in de loop van de dag nog helemaal afscheuren.

 

sized_DSC_0649 - kopie Ludo Helsen was ook van de partij. Hij houdt donderdag 3 dec in zaal ‘Druivenrank’ vanaf 20u nog een toelichtende geschiedkundige spreekbeurt over de toren, aangevuld met veel onbekende verhalen die je eerlang ook terugvindt in het “JAARBOEK LAAKDAL 2015”. Op dat jaarboek kan je tot en met 3 dec in voorverkoop intekenen voor € 18.

 

 

– ludo vervloet –

 

IMG_3044 IMG_3047 IMG_3054 IMG_3055

sized_DSC_0629 - kopieIMG_3020IMG_3021

 

sized_DSC_0631 - kopie IMG_3070 sized_DSC_0633 - kopie sized_DSC_0634 - kopie sized_DSC_0635 - kopie sized_DSC_0637 - kopie sized_DSC_0638 - kopie sized_DSC_0639 sized_DSC_0642 sized_DSC_0643 sized_DSC_0644 sized_DSC_0645 - kopie sized_DSC_0647 - kopie sized_DSC_0651 - kopiesized_DSC_0652 - kopie IMG_3069IMG_3065IMG_3077

 foto’s -M. V. en L.V.-

 

‘MEESTER’ FRANS OEYEN VOOR DE 70ste KEER

11 NOVEMBERVIERING IN LAAKDAL

Ook dit jaar kreeg de traditionele 11 novemberviering in Laakdal, dit keer met standplaats Vorst-Meerlaar, andermaal de aandacht van vooral oud maar ook vrij jong. De aanwezigheid van echte en namaakmilitairen was daar niet vreemd aan. Zoals dit al vele jaren het geval is, stonden de overlevers van WO II in de kijker. Die van WO I, waarrond deze herdenkingen draaiden, zijn immers allemaal reeds wijlen.

De man van de dag was voor ons evenwel geen militair, wel een muzikant die erg nauw betrokken is bij deze plechtige herdenkingen.

DSC_0435 ‘Meester’ Frans Oeyen uit Veerle is 88 jaar en was woensdag 11.11 aan zijn 70ste editie toe als spelend lid van fanfare ‘De Wijngaard’ uit Veerle waarvan hij al evenveel jaren de voortrekker is. ‘Ik heb inderdaad geen enkele 11 novemberviering gemist vanaf 1945. Toen werden vooral de gesneuvelden uit WO I herdacht’, gaf hij toe toen zijn merkwaardige prestatie uitlekte, want zelf begon hij er niet over.

‘Daar hoort een beetje geluk bij natuurlijk, want een griepje of een zware verkoudheid kon daar wel een stok voor gestoken hebben’ probeerde hij zijn prestatie te relativeren. ‘Gelukkig is dat nooit gebeurd. Ik ben altijd een fanfareman geweest. Thuis naast het café repeteerde de fanfare wekelijks. Later zijn die repetities verhuisd naar Belleman aan de andere kant van de Vorstseweg.’

Bescheidenheid siert een mens, zegt het spreekwoord, en dat is hier zeker van toepassing. Meester Frans is bovendien nog lang niet aan het einde van zijn muzikaal Latijn, want enkele jaren geleden kocht hij nog een spiksplinternieuwe bassaxofoon. En die hoor je met een licht geoefend oor klinken in de verzameling van de vier fanfares die Laakdal rijk is en deze dag uitkiezen om gezamenlijk deze plechtigheid op te luisteren. Een mooi initiatief. Een fanfare is en blijft een groot stuk van de ziel van een dorp of gemeente.

Dames en heren van het gemeentehuis, hoort hier geen lintje of iets dergelijks bij?

De plechtigheid zelf verliep volgens het bekende stramien. Na de huldiging in Vorst-Meerlaar vertrok een uitgedunde delegatie zonder fanfares, wel met klaroenblazers naar de monumenten in de deeldorpen van Laakdal voor een ingekorte huldiging.

In bijlage een aantal foto’s van Michel Vanmechelen (kerk) en mezelf

sized_IMG_2723 sized_IMG_2729sized_IMG_2725 sized_IMG_2726 sized_IMG_2730sized_IMG_2724 sized_IMG_2735

DSC_0414 IMG_2740DSC_0408 DSC_0409IMG_2746IMG_2747

DSC_0428 DSC_0429DSC_0423 DSC_0433DSC_0437DSC_0427DSC_0420 DSC_0419

 

Bezoekers uit Tönisvorst

Woensdag 11 november hadden we in onze deelgemeente Groot-Vorst 21 vrouwen te gast uit Tönisvorst Duitsland. Ze waren “genezen van kanker”.  Een soort zelfhulpgroep dus. Ze beleefden hier een prima dag, volgens henzelf.IMG_2615

Ze kwamen omstreeks 12 u aan bij ’t Fortun waar ze een stevig middagmaal achter de kiezen werkten, liepen dan met een gids door de Abdij van Averbode en dronken koffie of likten aan een ijsje in Torenhof, in de schaduw van de Tongerlose Abdij.

Om 18 u vertrokken ze terug richting Oosten. Net op 11 november een groep vrienden uit Duitsland over de vloer krijgen, geeft toch een speciaal gevoel. – paul mondelaers –

 

 – ludo vervloet –

 

HET KANON VAN SOOI VAN POL

sized_DSC_0258 Het verhaal was totaal nieuw voor mij tot maandag 2 nov Allerzielen. Op het kerkhof vertelde de 91-jarige Maria (Marie) Terweduwe, weduwe van Jos Moons, metselaar van beroep en groskesslager (grote trom) in de plaatselijke fanfare, mij toen over ‘het kanon’ van haar vader François. In Veerle was François bekend als Sooi of beter nog Soewe van Pol. Paul was zijn vader.

Ik was meteen geïnteresseerd want ik kende Soewe van in mijn jeugd. Dinsdagmorgen lieten Marie en haar dochter Julia me de vergeelde foto’s van 100 jaar geleden zien waarop hun jonge, mooie vader en grootvader in soldatenpak fier stond te pronken. Goed voor een verhaaltje  met de nakende 11 novemberherdenkingen in het verschiet.

 

“Mijn grootvader was pas 19 toen hij zich in Westerlo moest melden voor de nakende oorlog die in 1914 begon”, startte Julia, de dochter van Marie, het verhaal.

“Erg onder de indruk was hij niet want toen zijn vader vroeg of 7 frank genoeg was om zich bij ‘den troep’ te voegen, antwoordde mijn grootvader al lachend dat hij volgende zondag alweer thuis zou zijn.”

Een redenering die ook in de meeste hoofden van de jonge rekruten speelde. De werkelijkheid was jammer genoeg een stuk dramatischer.

IMG_0001 IMG_0002

 (François 4de van r)                                         (François r)

“Pas vier jaar later zagen we hem terug”, vertelt Marie verder. “Vier lange jaren in onzekerheid. Al bij al mocht hij zich nog bij de gelukkigen rekenen want buiten twee kogelgaatjes in zijn capot (lange overjas) hield hij fysiek niets over van de vreselijke oorlog. Mentaal wellicht wel. Zijn vele oorlogsverhalen kennen we zowat uit het hoofd.

François – Sooi of Soewe was een boerenzoon die alles wist over akkers, erf en stallen. Maar de gezonde snaak had meerdere verborgen talenten in huis. “Het kanon” is daar nog steeds het sprekende bewijs van. Het kanon? Had François soms een eigen kanon? Ja, bleek even later.

“Van de legerstaf mocht het niet maar onze vader had vrijwel altijd een zakmes, een vijltje en een handzaagje op zak. Daar kon hij mee toveren”, vertelt Marie.

“Tijdens de dode momenten aan het front was hij altijd met ‘iets’ bezig. Zekere dag lag hij in stelling in Poelkapelle toen een Frans vliegtuig werd neergehaald en neerstortte in het niemandsland tussen de vijandige stroken. Niet tijdens de eerste, dat was te riskant, maar tijdens de tweede nacht is vader daar naartoe gekropen. Piloot en motor waren verdwenen. Ze waren hem voor geweest. Het aluminium dat was achtergebleven, kon hij wel gebruiken, vond hij. Hij smolt het in zijn eetgamel.”

sized_DSC_0252 sized_DSC_0255

“De loop van zijn kanon is een afgezaagd stuk van een Duits geweer, gekregen als souvenir voor een Duitse krijgsgevangene”, verduidelijkt Julia. “De blinkende wielen komen uit afgezaagde obussen, de spaken maakte hij met vijl en zaag. Het kanon kan nog helemaal uit elkaar worden gehaald en … het werkt nog met Duitse kogels.”

“Maar die hebben we niet meer in huis”, verduidelijkt Marie. “Veel te gevaarlijk. Met dit kanon zou je een mens kunnen doden op 200 meter afstand. We laten het kanon dus maar vredig op de kast staan. Kijken en af en toe nog eens in de hand nemen is genoeg.”

Na vier lange oorlogsjaren kwam François/Sooi/Soewe eindelijk terug thuis. Het leven hernam en Sooi/Soewe ging in Aarschot de stiel van timmerman leren door meteen praktijkervaring op te doen.

sized_DSC_0251 sized_DSC_0256

Zijn leraar betaalde hij na drie maanden, toen hij helemaal volleerd op eigen benen stond, met een tweede kanon dat hij ook nog in de loopgrachten had vervaardigd. Thuis begon hij nog aan een derde, maar dat heeft hij nooit afgemaakt. Te weinig tijd wellicht.

Het echte werk als timmerman slurpte hem nu helemaal op. Als snotaap ben ik nog vaak in zijn werkhuis geweest. Hij kwam ook dikwijls bij ons thuis reparaties uitvoeren aan de windmolen. Sooi/Soewe van Pol, een naam die al die jaren tegen mijn schedel is blijven plakken.

20 jaar later

Amper 20 jaar na WO I brak WO II uit. De Duitsers stonden op slag alweer voor de deur. De angst sloeg Sooi/Soewe nu in de benen. “Maken dat we wegkomen”, riep hij een beetje over zijn toeren tegen zijn gezinsleden. Koste wat het kost wou hij zoon Paul, die 18 was, uit de oorlog houden. Het gezinnetje vluchtte op de fiets van Veerle naar Oudergem, waar ze bij een oom introkken.

Zoon Paul kwam toch in het leger terecht en kwam er, net als zijn vader, heelhuids weer uit. Gelukkig waren daar dit keer geen vier lange jaren voor nodig.

 

– ludo vervloet –