DE WITTE MARS

Zondag 20 oktober … 1996, vandaag exact 23 jaar geleden, trokken meer dan 300 000 mensen door Brussel tijdens de Witte Mars. Een vreedzame demonstratie van het volk dat zijn solidariteit wou betuigen met de kinderen die door de pervert Marc Dutroux en zijn trawanten werden ontvoerd.

De ouderen onder ons herkennen hun namen nog alsof het gisteren was: An Marchal, Eefje Lambrechs, Julie Lejeune en Mélissa Russo … Alle vier werden dood teruggevonden. Sabine Dardenne en Laetitia Delhez werden op 15 augustus levend uit de horrorkelder van Dutroux bevrijd.

Marc Dutroux zelf werd reeds twee dagen eerder, op 13 augustus aangehouden. De ontsteltenis en woede van het publiek waren immens groot toen de pervert geboeid werd weggeleid.

Al snel werd duidelijk dat politie, rijkswacht en gerecht te weinig hadden gedaan om alle slachtoffertjes levend terug te vinden. Ook in het onderzoek waren ze schromelijk tekort geschoten.

Maar … de spreekwoordelijke druppel voor het publiek was het zgn. verfoeide spaghetti-arrest.

Wat was er gebeurd?  Terwijl het land nog in shock was door wat Dutroux en Co hadden aangericht, besloot het Hof van Cassatie dat onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte van het onderzoek moest worden gehaald.

Waarom?  Gewoon omdat hij een schijn van partijdigheid zou kunnen gewekt hebben door naar een spaghetti-avond te gaan waar ook Laetitia Delhez (één van de geredde meisjes) aanwezig was.

Het land was razend. De ouders van de verdwenen kinderen steunden meteen de oproep van de moeder van Elisabeth Brichet, nog een ander verdwenen en vermoord meisje, tot een nationale mars in een wijd en zijd, alom verspreid persbericht, met volgende tekst:

“We willen dat deze Witte Mars zonder spandoeken en politieke slogans plaatsvindt. Wit is ons symbool, het symbool van onze beschadigde en vermoorde kinderen, van de verraden onschuld, maar ook van de geweldloosheid. Sluit u bij ons aan met een witte bloem of een witte ballon als teken van herkenning. Wij willen dat deze mars een vreedzame demonstratie van het volk zal worden passend bij onze solidariteit met alle kinderen.”

Meer dan 300 000 mensen gaven gevolg aan de oproep.

23 jaar later … is de vrouw van Dutroux al jaren ergens incognito op vrije voeten. Mededader Lelièvre werd onlangs vrij gelaten. Ook Dutroux, die beweert een heel ander mens te zijn, hoopt zijn vrijheid terug te krijgen. Tot grote woede en blijvend onbegrip van de ouders van de vermoorde meisjes  . zie ook hoger ‘Zwarte Mars’

Kwaliteit Belgische wegen = die van Thailand

De kwaliteit van het Belgische wegennet krijgt er weer van langs in het jaarlijkse klassement van het Wereldeconomisch Forum. Ons land is afgezakt naar de 56ste plaats op 141, net achter Thailand. Nederland en Zwitserland staan op de tweede en de derde plek.

Elk jaar publiceert het Wereldeconomisch Forum een competitiviteitsrapport tussen de verschillende landen van de wereld op basis van een hele reeks criteria.

Wij kijken daarbij vooral naar het onderdeel over de kwaliteit van de wegen, en dat ziet er niet goed uit voor ons land. België stond in 2017 op de 46ste plaats, zakte in 2018 naar de 52ste en kruipt nu zelfs naar plaats 56 in de lijst van 141 landen.

Ter vergelijking: ons land staat daarmee tussen Thailand en Polen. Onze buren doen het veel beter. Vooral dan Nederland, dat een eerbare tweede plaats bezet, achter Singapore en net voor Zwitserland. Luxemburg staat op 15, Frankrijk op 18 en Duitsland op 22.

BELGische studenten WINNEN ‘SOLAR CHALLENGE’

  • De Australische Bridgestone World Solar Challenge is een race van 3 021 km lang voor zonnewagens. 46 teams uit 23 verschillende landen kwamen dit jaar aan de start. De race startte op 13 oktober en eindigde vanmorgen (Australische tijd) donderdag 17 oktober.

* Heet van de naald kunnen we melden dat het Belgische ‘Agoria Solar Team’ van de ingenieursstudenten van de KU Leuven voor de allereerste keer de Solar Challenge won in het hete Australiä. De bekende racer Bert Longin bestuurde de op zonne-energie aangedreven wagen.

* Bij deze editie was het opmerkelijk hoe lang de topteams in elkaars buurt bleven. Andere jaren was de afstand tussen de teams na de tweede racedag al erg groot. Dat het WK zo spannend was, komt doordat de verschillende zonnewagens zeer sterk op elkaar lijken en de strategie van de teams gelijkaardig was. De bestuurders moesten hun wagen tot de limiet drijven. Een kolfje naar de hand van driver Bert Longin (foto). Enkele teams gingen over hun limiet, de gevolgen waren navenant.

* Het team werkte 15 maanden aan de BluePoint zonnewagen. Mede door de vele testkilometers met de zonneracer bleven de Belgische studenten onderweg van pech gespaard en bereikte hun Agoria Solar Team als eerste de finishlijn in Darwin.

* ‘Het is echt een ongelooflijk gevoel om hier nu te staan als wereldkampioen!’ vertelt teamleider Willem-Jan Claes. ‘Gisteren werd al duidelijk dat het een nek-aan-nek race zou worden. Tijdens de voorlaatste racedag konden de Belgen dankzij een slimme racestrategie hun tijdsverschil van 43 minuten zo goed als wegwerken.’

* Met slechts 2 minuten en 27 seconden achterstand begonnen de studenten aan de laatste racedag. Het team kwam ongeveer 250 kilometer voor de finish op de eerste plaats terecht en behield die tot op de meet. ‘We hebben deze keer gefocust op de betrouwbaarheid door de prima afwerking van de wagen, en dat loonde in deze race’ , weet Willem-Jan nog.

* Twee rivaliserende teams vlogen eerder in de race van de baan door een grote windvlaag. Deze ochtend nog werd ook Tim van Leeuwen, de voormalige Nederlandse wereldkampioen, door een brand in zijn wagen voortijdig aan de kant gezet. Tim bleef gelukkig ongedeerd.

Beelden kan je meteen vinden op www.worldsolarchallenge.tv . Video’s en foto’s vindt u hier. Zeker even klikken en genieten!

ONTSTAAN VAN DE TAALGRENS

België bestaat uit Franssprekende Walen en Nederlands sprekende Vlamingen. Die talen verdelen ons klein, maar moeilijk België in twee taalgebieden. Het Duitse dateert pas van na WO I. Hoe het zo ver kwam, leert ons … de geschiedenis.

Knipsel5587De Franken, een federatie van stammen uit de oostkant van het huidige Nederland en het Duitse Ruhrgebied, stak vanaf de jaren vijftig van de derde eeuw regelmatig de Rijn over. Naar het westen toe, toen nog bezet Romeins gebied. Oost en west, beide doormidden gesneden door de machtige Rijn.

De Romeinse keizer Postumus besliste daarom  (rond 265 na Chr) een lijn versterkingen aan te leggen om de grote weg door Belgica te beveiligen. Die versterkingen vormden een kwarteeuw lang de noordgrens van het Romeinse Rijk.

  • De weg door Belgica begon in Boulogne en leidde via Amiens, Bavay, Tongeren, Heerlen en Jülich naar Keulen en was weldra bekend als de Via Belgica .

Een belangrijke weg die verdedigd moest worden. Want ten zuiden van deze via lagen immers de grote landgoederen van de vruchtbare lössgronden waarop graan werd verbouwd voor steden als Keulen en voor de forten langs de Rijn.

In de jaren vijftig van de vierde eeuw staken de Franken en Chamanen de Rijn nog eens over. Dit keer wachtte de Romeinse generaal Julianus ze op. Die stond de Franken en Chamaven na enige tijd toe om zich te vestigen in Toxandrië (Kempen),  de verre voorganger van het latere hertogdom Brabant. In dit gebied kregen de Franken boerderijtjes op de marginale zandgronden. De landhuizen op de löss bleven in handen van de oude bevolking.

  • De fortenreeks langs de Via Belgica ging dus gestaag de grens vormen tussen de Frankische immigranten en de autochtonen. Tussen het noorden en het zuiden van wat nu het unitaire België heet.

De Frankische landverhuizers brachten ook hun taal mee, een voorloper van het Nederlands. In het zuiden evolueerde bv. het Latijnse woord castra tot château, maar in het noorden bleven de harde k voor een klinker en de s tussen een klinker en een t gehandhaafd, zoals in de plaatsnaam Kester. En natuurlijk ook in kasteel.

  • In het noorden werd het Latijn verdrongen door het Frankisch, dat er de dominante taal werd. In het zuiden lag het Latijn mee aan de basis van het latere Frans.

Kortom, de versterkingen langs de via Belgica waren niet alleen een grens tussen löss en zand, tussen welvarende graanvilla’s en keuterboeren, maar ook tussen Latijn(Frans) en Frankisch(Nederlands). De taalgrens was een feit.

LES FLA, LES FLA, LES FLAMANDES …

JACQUES  BREL was bij leven een gecontesteerd figuur. Iemand die tegen de benen durfde te schoppen van de kerk, de bourgeoisie, de Vlaamse nationalisten, kortom  tegen die van alles en iedereen.

Brel was Brel, met niemand te vergelijken. Hij had de poëzie van Bob Dylan, de introspectie van John Lennon en de viriliteit van Bruce Springsteen (of hadden alle drie de sterren hét van hem ?). Zijn intense beleving op het podium herinnerde aan Edith Piaf, de kleine, energieke straatmus van Parijs.

Jacques Brel (8 april 1929) kwam uit een gegoede familie van kartonfabrikanten. Brel schreef echter  liever liedjes  en gedichten dan fabrieksdirecteur te worden.

In 1953 trok hij voor het eerst naar Parijs. Daar zat men nog niet op hem te wachten. Hij kwam terug, werd opgemerkt door radio-omroep Limburg en door chef Jef Claessen diverse uitzendingen lang live voor de micro gegooid.

In 1955, op de vooravond van zijn doorbraak, verzorgde  hij een week lang in de Brusselse ‘Ancienne Belgique’ het voorprogramma van … Bobbejaan Schoepen, toen een gevestigde waarde.

In 1957 was het hek helemaal van de dam met ‘Quand on n’a que l’amour. Meteen werd hij in Frankrijk gelanceerd, even later volgde heel Europa. Brel was een ster met liedjes als ‘Ne me quitte pas’, ‘Marieke’, ‘Les Bourgeois’,’ Le Plat Pays’, ‘Amsterdam’ en andere ‘Chanson des vieux amants’.

In 1968 zei hij het podium vaarwel. De tabak en de alcohol beletten hem om nog avonden door te gaan. Hij schakelde over op films, maar die werden een flop. De musical ‘l’Homme de la Mancha’ werd wel een succes. Het laatste, zou blijken.

In 1973 trok Jacques Brel zich terug op de Markiezeneilanden. Vijf jaar later kwam hij terug naar Parijs. 9 oktober 1978 , vandaag 41 jaar geleden, stierf hij aan longkanker. Hij werd slechts 49.

Tot slot, een uitspraak van de artiest: “Ik ben een deugdzaam mens, en dat spijt me.”

640 947 euro extra voor Laakdal

De Vlaamse gemeentebesturen krijgen de komende jaren in totaal 1,33 miljard euro extra middelen om te investeren in hun gemeente. Voor Laakdal betekent dat concreet 2.370.259 euro. Dat is het gevolg van het nieuw Vlaams regeerakkoord.

De Vlaamse overheid neemt de helft van de zogenaamde ‘responsabiliseringsbijdrage’ €640.947 voor de betaling van de ambtenarenpensioenen over én geeft de gemeenten extra budget omwille van hun open ruimte € 1.729.312.

Dat vernam N-VA-gemeenteraadslid & fractieleider Niels Vermeulen van de N-VA-ministers uit de Regering van Minister-President Jan Jambon.

Naast deze bijkomende financiering blijft ook het gemeentefonds, de belangrijkste inkomstenbron voor onze steden en gemeenten, de komende jaren elk jaar met 3,5% groeien.

De nieuwe Vlaamse regering wil de gemeenten meer financiële ademruimte geven zodat ze de komende jaren sterk blijven investeren. Financieel staan veel steden en gemeenten er niet goed voor.

De Vlaamse Regering komt hen nu te hulp met 1,33 miljard aan extra middelen.  “Dat komt niet alleen de inwoners ten goede, maar is vooral ook een troef voor onze economie en het aantal jobs in Vlaanderen”, verduidelijkt N-VA-gemeenteraadslid & fractieleider Niels Vermeulen.

“Met dit geld kunnen we onze gemeente écht beter maken. N-VA Laakdal wil dat de gemeente met de bijkomende Vlaamse financiering bij voorkeur investeert in (fietspaden, veilige wegen, groenere omgeving, … of het bestuur kan de centen gebruiken om de opcentiemen op de onroerende voorheffing te verlagen)”, vult Niels aan.

DUITSLAND VRIJ VAN OORLOGSSCHULDEN

Op 3 oktober 2010, vandaag pas 9 jaar geleden, betaalde Duitsland de laatste tranche terug van de herstelbetaling die het kreeg opgelegd na het einde van de eerste wereldoorlog (WO I).

Eigenlijk eindigde WO I (1914-1918) toen pas definitief. 92 jaar eerder, op 11 november 1918, had Duitsland de wapenstilstand ondertekend.

Met het Verdrag van Versailles (1919), 100 jaar geleden, moest Duitsland zijn verantwoordelijkheid erkennen voor deze gruwelijke oorlog.

De straffen waren navenant. Alle koloniën, een deel van de handelsvloot en alle spoorwegmateriaal moest worden afgestaan, evenals een aantal gebieden, w.o. Opper-Silezië, Elzas-Lotharingen,West-Pruisen en Eupen/Malmédy dat aan België werd toegevoegd.

Een oorlog ontketenen is geen lachertje, want daarnaast moest Duitsland ook nog voor zo’n 269 miljard goudfrank herstelbetalingen doen aan Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië en België om die landen schadeloos te stellen. Deze landen hadden dit geld voor een deel nodig om hun oorlogskredieten aan de Verenigde Staten terug te betalen. Alles heeft immers zijn prijs.

Dat allemaal zorgde wel voor enorm zware problemen in het na-oorlogse Duitsland. Na de beurskrach van 1929 staakte Duitsland de betalingen. Vier jaar later (1933) greep Hitler de macht.

De vernedering van het Verdrag van Versailles was waarschijnlijk mede-oorzaak van de snelle opkomst van het nationaalsocialisme (NaZi). De eerste Duitse democratie werd er politiek en economisch helemaal instabiel door. Met een nieuwe oorlog als gevolg.

Pas in 1953 werden de herstelbetalingen voor WO I hervat. WO II was toen al acht jaar ten einde. De Duitse schuld voor WO II werd trouwens reeds in 1988 afgelost.

TOERIST THOMAS COOK

De Britse reisorganisatie Thomas Cook kondigde op 22 september 2019 een faillissement aan. Het bedrijf staakte per direct al haar activiteiten, waardoor duizenden reizigers wereldwijd vast kwamen te zitten op hun vakantiebestemming.

Knipsel Cook2Het reisbureau draagt nog altijd de naam van haar oprichter, die in de negentiende eeuw aan de wieg stond van het massatoerisme.
Thomas Cook, geboren in het dorpje Melbourne / Derbyshire, werd een devoot baptist en geheelonthouder, gecombineerd met missiewerk voor de kerk.

– Eerste reis –

Thomas Cook regelde bij Midland Counties Railway Company een speciale trein voor de ‘Matigingsbeweging’ in Loughborough. De trip werd door heel Engeland aangekondigd. Keurig volgens schema reed de trein van Leicester naar de bijeenkomst. Een ongezien succes in die tijd.
De 570 passagiers betaalden een shilling voor een retourtje. Het nieuws van het succes verspreidde zich snel en Cook kreeg vanuit heel Engeland aanvragen voor andere genootschappen.

– Begin massatoerisme –

Thomas Cook organiseerde met Midlands Counties Railway Company meer excursies per trein. Die tripjes werden een waar fenomeen in Engeland. Tussen 1845 en 1851 organiseerde hij trips vanuit de Engelse industriesteden naar Schotland. In 1855 kon hij zelfs tochten van Leicester naar Calais organiseren, in het kader van de wereldtentoonstelling in Parijs.

Een jaar later volgde een Grand Tour of Europe. Tegen 1870 opereerde het bedrijf wereldwijd, met reizen naar Egypte en de Verenigde Staten. Dat legde Cook geen windeieren. In Leicester groeide hij uit tot een gerespecteerd burger, en ook daarbuiten werden zijn naam en faam steeds groter.

Ook zijn zoons en later zijn kleinzoons stapten in het bedrijf. Terwijl vader de hele wereld over reisde en bestemmingen bezocht en in kaart bracht, werkte zijn zoon in Leicester op het kantoor om alles in goede banen te leiden.

Toen het bedrijf verhuisde van Leicester naar het dure Londen klikte het niet langer tussen vader en zoon. In 1878 zette John Mason het bedrijf alleen voort.

Na de Grote Depressie van 1929 bleef de organisatie binnen de familie Cook. Het bedrijf werd later overgenomen, maar in 1972 werd het bedrijf weer hernoemd naar oprichter Thomas Cook en groeide het uit tot een van de grootste reisbureaus ter wereld.

Thomas Cook zelf bleef wel reizen, maar zijn gezondheid liet hem snel in de steek. In 1892 overleed hij. Zijn naam was echter definitief gevestigd. ‘Zijn’ reisorganisatie zou nog meer dan een eeuw een hoofdrol blijven spelen in het wereldwijde massatoerisme. In september 2019 was het evenwel over and out. Voorgoed? De toekomst wijst het uit.

België bij de slechtste leerlingen

Het percentage immigranten met een job in de Oeso-landen is in 2018 gestegen tot 68,3 procent. Daarmee zijn onder de immigranten bijna zoveel mensen aan de slag als bij zij die geboren zijn in het land in kwestie.

Knipsel564Dat bleek gisteren woensdag uit een rapport van de Oeso. ‘De professionele vooruitzichten voor immigranten zijn er in 2018 verder op vooruit gegaan’, klinkt het bij de organisatie, die wijst op een positieve evolutie de voorbije vijf jaar.

Tussen de Oeso-landen onderling zijn er evenwel grote verschillen, en België is bij de slechtste leerlingen uit de klas.

In ons land is 58,3 procent van de immigranten aan het werk. Enkel Turkije, Mexico en Griekenland scoren nog slechter.

IJsland scoort het best, met 82,5 procent van de immigranten die aan het werk zijn, gevolgd door Tsjechië (79,4 procent), Israël (78,8 procent) en Nieuw-Zeeland (77,2 procent). -foto Belga-

‘Het Arnolfini-echtpaar’

Portrait_of_a_Man_by_Jan_van_Eyck‘Hier licht Mr. Joannes de Eijcke den allerconstichsten meester van schilderije die in deze Nederlanden gheweest heeft’,

stond er op de grafsteen van Jan Van Eyck, overleden op 23 juni 1441. Leeftijd ongeveer 50 jaar.

Iemand noteerde dat in 1603. Gelukkig maar, want in 1799 werd de kerk gesloopt. De beroemdste schilder uit de Bourgondische periode werd in 1441 begraven in de necropolis van de Brugse Sint-Donaaskerk, naast andere beroemdheden uit die tijd. Een blijk van grote eer.

Van Jan Van Eyck, misschien wel de grootste schilder ooit, is vooral het ‘Lam Gods’ bekend, het overweldigende werk dat in 1432 werd ingehuldigd in St Baafs-Gent door groothertog Filips de Goede himself.

De opdrachtgever die het bestelde bij Jans’ oudere broer Hubert Van Eyck was Joos Vijd, een grootgrondbezitter met aristocratische allures. Met de 70 in zicht en kinderloos, wou Vijd met een kunstwerk zijn naam voor eeuwig levend houden. Hij slaagde in zijn opzet. Jan, de jongere broer van Hubert, perfectioneerde de schets van zijn broer en schilderde het enorme meesterwerk.

414d242d-c4e5-11e9-abcc-02b7b76bf47fMaar ‘De weg van het meesterwerk, deel 3’ nu woensdag 18.09 op Canvas (21u20) gaat niet over het Lam Gods, wel over ‘Het Arnolfini-echtpaar’, een ander meesterwerk van grootmeester Jan Van Eyck.

Ook Arnolfini, een gefortuneerde textielhandelaar, wou zich herinnerd worden door generaties achter zich. Ook hij slaagde daar volledig in.

‘Het Arnolfini- echtpaar’ hangt tegenwoordig aan een muur van de National Gallery in Londen. Hoe het daar terechtkwam, vertelt Thomas Vanderveken, die ook reeds de wegen van Bruegel en Rubens natrok. Zeker kijken!

Jan Van Eyck was in 1434 op het toppunt van zijn meesterschap én bruggenbouwer tussen de elites van zijn tijd.

399px-Van_Eyck_-_Arnolfini_Portrait 390px-Jan_van_Eyck_-_Portrait_of_Giovanni_Arnolfini_and_his_Wife_(detail)_-_WGA7695

Bij de afwerking van Arnolfini noteerde hij bovendien, pal in het midden van het schilderij ‘Johannes de eyck fuit hic’ (Johan van Eyck maakte het). In de spiegel onder die woorden, lijken we op de koop toe zijn silhouet te ontwaren.

Boven ‘De man met de rode tulband’ (uit 1433), zijn zogeheten zelfportret, noteerde van Eyck reeds ‘als ic can’ (zo goed ik kan) als een zelfbewuste kwinkslag naar de kijker. Onderaan de lijst liet hij ook zijn naam achter.

In totaal bezitten we 9 door Van Eyck gesigneerde werken, goed voor ongeveer de helft van de bewaarde schilderijen. Wellicht allemaal privéopdrachten.

De meeste van zijn opdrachten als hofschilder voor Filips de Goede waren eerder van vergankelijke aard (decors, muurschilderingen, kleine portretten, zelfs een wereldkaart die hij gaandeweg aanpaste -Amerika was nog niet ontdekt-).

Naar alle waarschijnlijkheid zijn de meeste werken van de grootmeester in de vreselijke brand van het Brusselse Paleis op de Koudenberg in 1731 gebleven.

‘Zoveel moois heeft die brand ons allemaal ontnomen’, kermt Bart Van Loo terecht in zijn topwerk ‘De Bourgondiërs’.

1 2 3 7