Liboton beter dan Van der Poel ?

Mathieu Van der Poel is een fenomeen in het veld. Dat bewees hij vandaag nog maar eens op het zware zandparcours van Koksijde. Daar maakte hij in no time een achterstand ongedaan na een geaccidenteerde start,  en snelde dan in kampioenenstijl naar een 7 op 7.

Mathieu is een supercrack, maar Roland Liboton (foto) was dat in zijn tijd ook.

‘Beter nog dan Van der Poel’, zegt sportkenner Jacques Sys in Knack. ‘In het seizoen 83/84 won Liboton 32 van de 33 wedstrijden. Ook de 33ste zou hij gewonnen hebben, maar op vraag van zijn sponsor liet hij die winnen door de Italiaan Di Tano.’  De stille geheimen van de sport wellicht.

CECI N’EST PAS RENE MAGRITTE

Toen René Magritte in 1912 dertien jaar oud was, werd zijn moeder dood uit de rivier Samber gehaald. Zij had zich met een doek voor haar voorhoofd in het water gestort. In zijn werk verwijst hij meermaals naar dit drama met illustraties van een vrouw van wie het aangezicht bedekt is.

René Magritte werkte in eerste instantie als ontwerper bij Victor Servranckx in de behangpapierfabriek Peters-Lacroix. Het debuut van Magritte in de schilderkunst was kubistisch, futuristische en abstract.

Na de kennismaking met het werk van Giorgio de Chirico in 1925, begon het werk van Magritte surrealistische elementen te assimileren. De Chirico beeldt voorwerpen zeer realistisch uit maar in totaal verschillende contexten. Zo beklemtoont De Chirico de raadselachtigheid van de objectenwereld.

Tussen 1927 en 1930 werd in Parijs zijn surrealistische visie bekroond met de vriendschap van van André Breto, schrijver van Het Surrealistisch Manifest.

De zwarte humor van Magritte leidde hem ook vaak tot een morbide figuratie, daarbij nog meer gesurrealiseerd door de soms onmogelijk onwaarschijnlijke benamingen die hij zijn werk toebedeelde.

Na 1945 werd Matisse lid van de Communistische Partij van België. In 1953 creëerde Magritte de wandschilderingen in het Casino van Knokke. Die zijn ondertussen beschermd.

In 1960 werd Magritte bekroond voor al zijn werk met de Belgische Staatsprijs. Het was de eerste keer dat de Staatsprijs aan een kunstschilder werd toegekend.

In de jaren 50 van de twintigste eeuw was Magrittes werk erg in trek bij New Yorkse verzamelaars. Magrittes werk zit voornamelijk in Amerikaanse collecties. Ook zijn bekendste icoon “La Trahison des Images” is daarbij.

Magritte overleed op 21 november in 1967, vandaag 52 jaar geleden. Samen met zijn vrouw werd hij begraven op het gemeentelijke kerkhof van Schaarbeek.

Schilderstijl

Het grootste deel van het oeuvre van Magritte behoort qua stijl tot het surrealisme, een van de belangrijke kunststromingen van de 20e eeuw.

* Het bekendste werk van Magritte is zonder enige twijfel “La Trahision des Images” (1928-29) of “Het verraad van de voorstelling” met de geschilderde tekst: “Ceci n’est pas une pipe” onder de zeer realistische afbeelding van een pijp.

In dit werk schildert René Magritte een pijp met vlak daaronder de boodschap: “Dit hier is geen pijp” (Ceci n’est pas une pipe). Hij wil zichzelf en de toeschouwer herinneren aan het feit dat het hier gaat om een met olieverf beschilderd doek, en niet om een echte pijp.

* René Magritte vond dat het de taak is van de kunstschilder om de realiteit in een ander kader te plaatsen. Zijn kunst roept altijd meer vragen op dan zij kan beantwoorden.

* Veel van het werk van Magritte laat ook een verandering van het ene voorwerp in het andere zien. Bijvoorbeeld de serie woonhuizen in de nacht, met een heldere hemel in daglicht erboven. Of een maan die voor de bladeren van een boom hangt. Uilen of andere vogels die als planten uit de grond komen.

15 NOVEMBER ‘KONINGSDAG’

Vandaag 15 november is het Koningsdag. Oorspronkelijk het ‘Naamfeest van Zijne Majesteit de Koning’ genoemd.

Koningsdag werd oorspronkelijk gevierd met kerkelijke overheden. In 2001 werd deze in wezen religieuze plechtigheid vervangen door een burgerlijke.

In de voormiddag is er, op initiatief van de kerkelijke overheid, nog steeds het Te Deum in de kathedraal van St. Michiel & St.Goedele. Op deze plechtigheid zijn de leden van de koninklijke familie aanwezig. Hunne Majesteiten Koning Albert en Koningin Paola en Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Lorenz woonden vandaag het Te Deum bij.

De plechtige zitting vond ‘s middags plaats in het parlement, eveneens in aanwezigheid van leden van de koninklijke familie en van prominente genodigden, en bestaat uit toespraken, getuigenissen en de huldiging van verdienstelijke landgenoten.

* Het koningspaar zelf is echter niet aanwezig op de plechtigheden.

Op Koningsdag worden –  net als op 8 april (mijn(hihi) geboortedag en die van koning Albert I), onderscheidingen in de nationale orden uitgereikt.

In federale overheidsdiensten en sommige andere openbare diensten hebben de ambtenaren een vrije dag. Ook in het leger is deze dag een feestdag , net als voor de universiteit Gent.

Koningsdag is ook de officiële feestdag van de Duitse Gemeenschap van België.

HEILIGE GROND … EN TOERISME

Al snel nadat op 11 november 1918 de wapenstilstand werd ondertekend, kwam het oorlogstoerisme (of vredestoerisme) in Vlaanderen en Frankrijk op gang. En dat werd meteen ook vrij massaal, alleen al in de zomer van 1919 bezochten naar schatting 60.000 personen de slagvelden in ons land. 

In VRT NWS verscheen vandaag een bijdrage van Dominiek Dendooven,  doctor in de geschiedenis en wetenschappelijk medewerker aan de stedelijke musea van Ieper (waaronder het In Flanders Fields Museum). Daaruit een paar foto’s …

Wie 100 jaar geleden de Westhoek bezocht, kwam in een zeer vreemd oord terecht. Te midden van het oorlogspuin leefden de weinig teruggekeerde bewoners in haastig getimmerde barakjes. Britse militairen en Duitse krijgsgevangenen zorgden voor het opruimen van de slagvelden, het recupereren van het achtergebleven oorlogsmateriaal en het begraven van de doden, en werden daarin bijgestaan door Chinese en Indiase arbeiders. Zij vormden een bijkomende attractie voor de honderden toeristen die al onmiddellijk na de oorlog de frontstreek met eigen ogen wilden zien.

Vanuit de Britse wens om Ieper als ruïne te behouden reageerde de town major Beckles Willson fel tegen de vele barakjes die overal in de stad als paddestoelen uit de grond schoten en die als hotel, café of restaurant dienst deden…

Naast de Verwoeste Gewesten profiteerde ook de Belgische kust in grote mate van het oorlogstoerisme. Door de oorlog was het traditionele gegoede cliënteel dat zich kwam amuseren in het Kursaal, met zeebaden of met paardenraces weggevallen. De nabijheid van de ‘Vlaamse velden’ én de vele oorlogsrelicten aan de kust zelf, zoals Duitse artilleriebatterijen, boden een uitkomst.

Omdat de spoorweginfrastructuur dikwijls nog niet hersteld werd, moest men op zoek naar nieuwe manieren om tegemoet te komen aan deze nieuwe vraag naar gezamenlijke uitstappen. Daarom begonnen enkele Britse ondernemers met het organiseren van autobusexcursies vanuit de kustcentra.

Zo kon men al in 1919-1920 al met een Britse bus van de firma Frames Tours op zesdaagse tour gaan langs de slagvelden van Frankrijk en Vlaanderen. Niet veel later zouden hoteluitbaters en garagisten uit de voornaamste havensteden Oostende, Blankenberge en Zeebrugge het idee kopiëren en op hun beurt dergelijke excursies aanbieden, niet zelden als daguitstap.

WAPENSTILSTAND 11 NOVEMBER 1918

11 NOVEMBER 1918 – Vandaag 101 jaar geleden, kwam er een einde aan de bloedige  en mensen verwoestende Eerste Wereldoorlog. Nooit eerder in de geschiedenis waren landen zo fel tegen elkaar tekeer gegaan. Duitsland tegen de rest van de wereld, leek het wel. De aanvallers werden ook de verliezers van dit zinsverbijsterende wapengekletter dat miljoenen jonge mensen het leven kostte.

Om 05 u, in de vroegte van 11 november, werd in een bos bij het Franse stadje Compiègne ( 80 km van Parijs) de capitulatie of overgave van Duitsland getekend. In een treinwagon nog wel. De wapenstilstand tussen de vechtende partijen ging evenwel pas om 11 u in. 11.11.11 werd een feit.

Tijdens de laatste zes uur van de oorlog werd nog fel gevochten èn vielen er nog heel wat dodelijke slachtoffers. Het officiële einde van WO I kwam er echter pas in 1919 met de ondertekening van de ‘Vrede van Versailles’.

En zelfs die vrede was niet het echte einde van die oorlog. Dat kwam er pas helemaal begin oktober 2010 (lees stuk hieronder) nadat Duitsland het allerlaatste deel van zijn herstelbetaling volledig had betaald. In feite duurde de eerste wereldoorlog dus liefst 92 jaar …

In België, Frankrijk en Servië werd Wapenstilstand een nationale feestdag, een vakantiedag voor iedereen. Sinds 1922 wordt elk jaar op deze dag ook, in aanwezigheid van de koning, een wapenstilstandsceremonie gehouden aan het graf van de onbekende soldaat in Brussel. Eerst gebeurde dat louter om alle slachtoffers van WO I te gedenken, maar nadien ook die van WO II en van alle oorlogen in de wereld.

Op bevel van Hitler werd de treinwagon van Compiègne op 24 juni 1940 naar Berlijn overgebracht en aan de Branderburger Poort te kijk gezet voor het publiek. Later werd de wagon letterlijk elders op een zijspoor gezet.

In april 1945 werd de treinwagon op bevel van Hitler door de SS in brand gestoken en totaal vernield. De herinnering aan die eerste Duitse nederlaag woog blijkbaar te zwaar met een tweede groot verlies in het verschiet. Een replica van de wagon staat nu in Rethondes bij Compiègne (foto).

DUITSLAND VRIJ VAN OORLOGSSCHULDEN

Op 3 oktober 2010, amper 9 jaar geleden, betaalde Duitsland de laatste tranche terug van de herstelbetaling die het kreeg opgelegd na het einde van de eerste wereldoorlog (WO I). Eigenlijk eindigde WO I (1914-1918) toen pas definitief. 92 jaar eerder, op 11 november 1918, had Duitsland de wapenstilstand ondertekend.

Met het Verdrag van Versailles (1919), 100 jaar geleden, moest Duitsland zijn verantwoordelijkheid erkennen voor deze gruwelijke oorlog.

De straffen waren navenant. Alle koloniën, een deel van de handelsvloot en alle spoorwegmateriaal moest worden afgestaan, evenals een aantal gebieden, w.o. Opper-Silezië, Elzas-Lotharingen,West-Pruisen en Eupen/Malmédy dat aan België werd toegevoegd.

Een oorlog ontketenen is geen lachertje, want daarnaast moest Duitsland ook nog voor zo’n 269 miljard goudfrank herstelbetalingen doen aan Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië en België om die landen schadeloos te stellen. Deze landen hadden dit geld voor een deel nodig om hun oorlogskredieten aan de Verenigde Staten terug te betalen. Alles heeft immers zijn prijs.

Dat allemaal zorgde wel voor enorm zware problemen in het na-oorlogse Duitsland. Na de beurskrach van 1929 staakte Duitsland de betalingen. Vier jaar later (1933) greep Hitler de macht.

De vernedering van het Verdrag van Versailles was waarschijnlijk mede-oorzaak van de snelle opkomst van het nationaalsocialisme (NaZi). De eerste Duitse democratie werd er politiek en economisch helemaal instabiel door. Met een nieuwe oorlog als gevolg.

Pas in 1953 werden de herstelbetalingen voor WO I hervat. WO II was toen al acht jaar ten einde. De Duitse schuld voor WO II werd trouwens reeds in 1988 afgelost.

Ook op een 9 november …

De nacht van 9 op 10 november 1938 zal voor altijd in de geschiedenis herinnerd worden als de Kristallnacht. En met kristall werden dan de ruiten van de joodse winkels en huizen bedoeld die het onderwerp van vernieling werden.

Ook de eerste ernstige aanval van het regime Hitler tegen de joden in Duitsland. Tenminste 7.500 winkels, 29 warenhuizen en 171 woningen werden die nacht verwoest, 191 synagogen verbrand en nog eens 76 synagogen op een andere manier vernield.

Ook joodse gemeenschapscentra, dodenkapellen, begraafplaatsen en vergelijkbare gebouwen werden in brand gestoken. De straten lagen meteen vol puin en glasscherven. Overal waren joden het slachtoffer van geweld. De aanvallers maakten daarbij geen onderscheid tussen vrouwen, mannen, kinderen en ouderen.

Er vielen vermoedelijk zo’n 600 ernstig gewonden. Schattingen na de Tweede Wereldoorlog reppen van 236 doden. Tijdens de Kristallnacht zouden ook meerdere joden zelfmoord gepleegd hebben.

  • De Kristallnacht was de eerste echte grote geweldpleging tegen de joden in Duitsland sinds de machtsovername door de nazi’s in 1933. De geweldsexplosie (pogrom) was de apotheose na jaren van toegenomen spanningen, pesterijen en verbodsbepalingen tegen de joodse gemeenschap in Duitsland.
  • Om het programma van 2020 uit te werken natuurlijk en om de jarenlange vriendschapsbanden nog wat aan te halen was de  jumelagevereniging Laakdal-Tonisvorst gisteren in Duitsland.  Ook in Duitsland is 9 november een speciale dag. De Duitsers herdenken die dag niet alleen de val van de muur maar ook Kristallnacht, de Bierkellerputsch van Hitler in München en het uitroepen van de Weimarrepubliek.
  • In onze partnergemeente viert men op 9 november bovendien ook uitgebreid Sankt Martin met veel vuur, lampionnetjes, paarden en muziekoptredens. Maar dit terzijde.

 

*** Een jongere 9 novembergebeurtenis dateert al van in de helft van de jaren ’80 van vorige eeuw en is nog steeds niet opgelost… ***

 

Op 9 november 1985 bereikte de terreur van de Bende van Nijvel een absoluut hoogtepunt met de overval op een Delhaize-warenhuis in Aalst. Het was de bloedigste en meteen ook de laatste aanslag die officieel aan de Bende van Nijvel werd toegeschreven.

De Bende dankt haar naam aan de bloedige schietpartij voor de Colruyt van Nijvel op 17 september 1983, toen bij een overval een echtpaar en een rijkswachter omkwamen.

Officieel vielen er in het Bendedossier liefst 28 dodelijke slachtoffers die één ding gemeen hadden: ze werden vermoord met dezelfde wapens. Maar in feite vielen er dubbel zoveel slachtoffers.

Het hele Bendeverhaal beslaat zo’n 400.000 pagina’s en is uitgegroeid tot een begrip, zelfs tot een mythe. Het is in feite een dossier met weinig echte en heel veel valse sporen. Een uitgebreid dossier vol misdaden dat het Belgische publiek jarenlang in zijn greep hield.

  • Het dossier ‘zou’ in 2021moeten kunnen afgesloten worden, maar … de vraag blijft of justitie dit dossier zal kunnen of … willen ontsluiten. Of  komt de uiteindelijk waarheid er pas nadat onafhankelijk wetenschappers en historici er hun tanden hebben ingezet?
  • Dat laatste gebeurde ook voor de moorden op Lahaut en Lumumba, met conclusies die al decennia eerder door onderzoeksjournalisten werden geopperd … maar ‘als zeer speculatief’ werden opzijgezet.

MAAK ER EEN HALF UUR VAN

DE WITTE MARS

Zondag 20 oktober … 1996, vandaag exact 23 jaar geleden, trokken meer dan 300 000 mensen door Brussel tijdens de Witte Mars. Een vreedzame demonstratie van het volk dat zijn solidariteit wou betuigen met de kinderen die door de pervert Marc Dutroux en zijn trawanten werden ontvoerd.

De ouderen onder ons herkennen hun namen nog alsof het gisteren was: An Marchal, Eefje Lambrechs, Julie Lejeune en Mélissa Russo … Alle vier werden dood teruggevonden. Sabine Dardenne en Laetitia Delhez werden op 15 augustus levend uit de horrorkelder van Dutroux bevrijd.

Marc Dutroux zelf werd reeds twee dagen eerder, op 13 augustus aangehouden. De ontsteltenis en woede van het publiek waren immens groot toen de pervert geboeid werd weggeleid.

Al snel werd duidelijk dat politie, rijkswacht en gerecht te weinig hadden gedaan om alle slachtoffertjes levend terug te vinden. Ook in het onderzoek waren ze schromelijk tekort geschoten.

Maar … de spreekwoordelijke druppel voor het publiek was het zgn. verfoeide spaghetti-arrest.

Wat was er gebeurd?  Terwijl het land nog in shock was door wat Dutroux en Co hadden aangericht, besloot het Hof van Cassatie dat onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte van het onderzoek moest worden gehaald.

Waarom?  Gewoon omdat hij een schijn van partijdigheid zou kunnen gewekt hebben door naar een spaghetti-avond te gaan waar ook Laetitia Delhez (één van de geredde meisjes) aanwezig was.

Het land was razend. De ouders van de verdwenen kinderen steunden meteen de oproep van de moeder van Elisabeth Brichet, nog een ander verdwenen en vermoord meisje, tot een nationale mars in een wijd en zijd, alom verspreid persbericht, met volgende tekst:

“We willen dat deze Witte Mars zonder spandoeken en politieke slogans plaatsvindt. Wit is ons symbool, het symbool van onze beschadigde en vermoorde kinderen, van de verraden onschuld, maar ook van de geweldloosheid. Sluit u bij ons aan met een witte bloem of een witte ballon als teken van herkenning. Wij willen dat deze mars een vreedzame demonstratie van het volk zal worden passend bij onze solidariteit met alle kinderen.”

Meer dan 300 000 mensen gaven gevolg aan de oproep.

23 jaar later … is de vrouw van Dutroux al jaren ergens incognito op vrije voeten. Mededader Lelièvre werd onlangs vrij gelaten. Ook Dutroux, die beweert een heel ander mens te zijn, hoopt zijn vrijheid terug te krijgen. Tot grote woede en blijvend onbegrip van de ouders van de vermoorde meisjes  . zie ook hoger ‘Zwarte Mars’

1 2 3 8