wat ALS …

88 jaar geleden had een jongeman van 18 jaar het lot van de wereld in handen, toen hij in zijn gloednieuwe wagen de baan op ging.

° De toen 18-jarige John Scott-Ellis (foto) wilde Duits leren. In 1931 verhuisde hij naar Munchen. En kwam terecht bij de familie Pappenheim.

De jongeman was nog geen week in de stad en kocht een auto. Een kleine rode Fiat. Samen met de 60-jarige vader van de familie Pappenheim trok Scott met zijn nieuwe Fiat de stad in, om Munchen te verkennen.

° John reed in de Ludwigstrasse. Toen hij de Briennerstrasse wilde indraaien, reed hij een voetganger aan die niet naar links had gekeken voor hij de straat overstak.

John: “Ik reed niet snel, maar raakte de voetganger toch. Ik herinner me een plotse botsing. De voetganger, een veertiger met een smalle snor, zakte door één knie.”

° Het angstzweet brak John uit. Net een nieuwe auto, voor het eerst achter het stuur, voor het eerst in een nieuwe stad, en al meteen een ongeval. “Zou de man dood zijn, zou de man ernstig gewond zijn?”, dacht John.

Al snel krabbelde de man weer recht, en klopte het stof van zijn kleren. De twee schudden elkaar de hand en vervolgden elk weer hun eigen weg.

° Pappenheim vroeg Scott-Ellis of hij de man die hij net had aangereden niet kende. “Neen, natuurlijk ken ik hem niet, wie is hij”, reageerde Ellis. “Wel, dat is een politicus van een nieuwe partij. Hij praat veel. Zijn naam is Adolf Hitler.”

De partij van Hitler, de Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, was toen de tweede grootste politieke partij in Duitsland. Ze waren net verhuisd naar nieuwe kantoren in de Briennerstrasse.

° Drie jaar later, in 1934, zat Adolf Hitler in het Residenztheater. Een paar plaatsen verder zat John Scott-Ellis. “Is dat niet dezelfde man die ik een paar jaar geleden heb aangereden?”, dacht hij.

Vrij snel kon hij Hitler aanspreken. “Of hij zich het ongeval van 3 jaar eerder in de Briennerstrasse nog herinnerde?”  Tot grote verbazing van Scott-Ellis was dat het geval. “Ik vond hem toen zelfs redelijk sympathiek overkomen.” Een paar seconden later begon het concert te spelen. De twee hebben elkaar nooit meer ontmoet.

° Scott-Ellis heeft nog vaak aan dat ongeval van 1931 teruggedacht,  “Als ik iets sneller had gereden, dan was er misschien één leven verloren gegaan, maar dat van miljoenen anderen mogelijk gered. Voor een aantal seconden had ik de geschiedenis van Europa in mijn klamme handen. ”   Kan verkeren…

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

J’accuse (ik beschuldig)

De Franse officier Alfred Dreyfus werd aan het einde van de negentiende eeuw valselijk beschuldigd een spion voor Duitsland te zijn. De schrijver Émile Zola speelde een beslissende rol in de openbaarmaking van dit schandaal.

Alfred Dreyfus werd op 15 oktober 1894 gearresteerd op grond van documenten waaruit zou blijken dat hij verraad zou hebben gepleegd. Deze documenten waren vervalst.

De Jood werd uit zijn rang gezet, zijn insignes werden afgerukt en zijn zwaard werd gebroken.

De Jodenhaat was destijds groot in Frankrijk. “Dood aan de Joden,” brulde de menigte. Dreyfus werd korte tijd later veroordeeld. Hij kreeg levenslang en zou naar het beruchte Duivelseiland voor de kust met Frans-Guyana worden gebracht.

° De veroordeling van Alfred Dreyfus bleek achteraf gebaseerd te zijn op valse verklaringen en documenten die door Ferdinand Walsin-Esterhazy waren gefabriceerd. Deze spion dekte daarmee zijn eigen daden af en liet Dreyfus voor zijn vergrijp opdraaien. Hij kreeg daarbij hulp van de militaire staf, die alles in het werk stelde om de eer van de strijdkrachten te redden.

° De misstand werd ontdekt door het hoofd van de inlichtingendienst, kolonel Georges Picqart, maar de militaire leiding vond Dreyfus een geschikt slachtoffer. Zij deden er alles aan om het onderzoek te frustreren. Picqart werd op dienstreis gestuurd en later ook gevangen gezet. Militairen fabriceerden na de beschuldigingen van Georges Picqart nog meer bewijzen die moesten wijzen op de schuld van Alfred Dreyfus.

J’accuse

°  De schrijver Émile Zola bracht het schandaal in de openbaarheid. Hij schreef op 13 januari 1898, vandaag 122 jaar geleden, een beroemd geworden open brief aan Félix Faure, de president van de Franse Republiek; ‘J’accuse’ (Ik beschuldig). Hij publiceerde deze brief in het literaire tijdschrift L’Aurore.

Zola werd door de minister van Oorlog aangeklaagd wegens laster. Hij werd in februari 1898 veroordeeld tot een boete van 3.000 franc en een jaar gevangenisstraf. De schrijver wachtte de uitspraak in hoger beroep niet af. Zola vluchtte naar Engeland.

° Met het overlijden van president Félix Faure op 16 februari 1899 kwam de omslag in de Dreyfusaffaire. Zijn opvolger, de socialist Émile Loubet, was niet van plan om de militaire leiding uit de wind te houden.

° In juli 1899 vernietigde het Hof van Cassatie het vonnis uit 1895. Alfred Dreyfus werd op 19 september 1899 vrijgelaten. Ook Georges Picqart kwam vrij. Hij werd later zelfs gepromoveerd tot brigadegeneraal en hij zou minister van Oorlog worden in het eerste kabinet van Georges Clemenceau.

Vrijspraak

° Het proces tegen Alfred Dreyfus werd in 1906 hervat. Hij werd op 12 juli 1906 helemaal vrijgesproken. Dreyfus ging terug naar het lager. Hij werd bevorderd tot majoor, maar wegens slechte gezondheid kreeg hij in 1907 eervol ontslag. Tijdens de Eerste Wereldoorlog zou hij nog terugkeren als luitenant-kolonel.

° Honderd jaar na de vrijspraak van Alfred Dreyfus vond een plechtigheid plaats op de binnenplaats van de militaire academie, waar de openbare vernedering van de kapitein had plaatsgevonden. President Jacques Chirac noemde het vonnis tijdens zijn toespraak op 12 juli 2006 een doelbewuste poging om haat tegen de Joden aan te wakkeren.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

WE VLIEGEN NU BOVEN REGENSBURG

Wij vliegen nu boven Regensburg, vertelde het mailtje gisteren. En even later … nu boven Ulm. Verder niets meer. Geen plaats van landing. Geen doel van de vliegreis.

° Vanmorgen trok ik als naar gewoonte een blaadje van de scheurkalender, en wat lees ik onder 8 woensdag ? H.Goedele, patrones van Brussel, gevolgd door H. Severijn, H. Egmont, H.Peggy (hé, toen al die naam) en tenslotte H. Erhard van Regensburg.

Regensburg, o ja, Erhard van die stad van gisteren op het mailtje. Even navlassen op Wikipedia … er valt toch niet veel anders te doen vandaag.

* Erhard (ook Eberhard, Eberhardus, Eerhard, Erard of Herhard) van Regensburg (ook van Beieren, Sax of Scoticus), bisschop, Duitsland; † eind 7e eeuw (671?) met naamfeest op 8 januari. Vandaag dus.

° Over de herkomst van Erhard bestaat onduidelijkheid. Moderne geleerden menen dat hij van Frankische herkomst was. Maar zijn levensbeschrijving uit de 11e eeuw weet te vertellen dat hij ‘Scoticus’ was, dus uit Ierland of Schotland kwam. Sommigen menen zelfs te weten dat hij voor zijn oversteek naar het vasteland bisschop was van de Ierse plaats Ardagh.

° Eenmaal op het vasteland zou hij eerst enige tijd als monnik hebben doorgebracht bij Hidulfus († 707; feest 11 juli) in de Vogezen. Vervolgens trok hij naar de Beierse stad Regensburg waar hij het centrum was van allerlei apostolische activiteiten.

Erhard ligt begraven in klooster Niedermünster in Regensburg. Nadat hij herkend werd als een niet alledaagse broeder door paus Leo IX in 1052 , kwam zijn verering tot grote bloei.

° Er werd een levensbeschrijving van hem opgesteld, waarin hij – zoals gezegd – ‘Scoticus’ genoemd wordt. De biograaf maakt ook melding van zendingsreizen in de Elzas en de Vogezen, waarbij hij zeker zeven kloosters gesticht zou hebben. Het beroemdste is Hohenburg, dat teruggaat op Sint Odilia († ca 720; feest 13 december).

° Erhard geldt als patroon van Regensburg; alsmede van vee (‘Erhardbrot’ tegen veeziekten), van ontginners en bomenrooiers, alsmede van schoenmakers, smeden en bakkers; zijn voorspraak wordt ingeroepen tegen de pest.

Om maar te zeggen tot wat een simpel mailtje allemaal leiden kan.

Paus van de ‘beaujolais nouveau’ overleden

Georges Duboeuf (86), de paus van de beaujolais is overleden. De Fransman had een neus voor wijn en een zakelijk instinct. Hij maakte van een lokale feestdrank een internationaal succes: jaarlijks worden miljoenen flessen beaujolais verkocht.

Wat zou uitgroeien tot dé beaujolais nouveau  was halverwege de vorige eeuw niet meer dan een lokale feestdrank. Frisse, rode wijn gemaakt van heel jonge gamaydruiven om het einde van de oogst te markeren.

Met het bottelen van de jonge beaujolais begon Duboeuf naar eigen zeggen in de jaren vijftig, in opdracht van een klant. Al snel rook hij mogelijkheden en zette hij een wijnbond op met ruim veertig lokale wijnbouwers.

Samen slaagden zij erin hun beaujolais niet half december, zoals indertijd reglementair vastgelegd, maar al in november op de markt te brengen, twee maanden na de oogst. De organisatie viel echter uiteen toen de boeren ruzie met elkaar kregen. Daarop richtte Duboeuf, in 1964, Les Vins Georges Duboeuf op.

Dankzij een scherp zakelijk instinct wist Duboeuf de presentatie van de beaujolais nouveau – altijd op de derde donderdag van november – tot internationaal commercieel succes te maken. Filmsterren, autocoureurs, zangers, restaurateurs met Michelinsterren en politici kwamen in groten getale naar de beaujolaisfestivals, een succes dat hij door zijn vele reizen internationaal wist te exporteren.

Het daverende succes kreeg een keerzijde. Met de jaren groeide de kritiek op de lichte, frivole en vooral commerciële fruitsmaak van de beaujolais, door sommigen minachtend ‘snoepjeswijn’ of ‘bubbelgumwijn’ genoemd. Desondanks proberen allerlei wijnstreken het succes te kopiëren.

Tegenwoordig verdwijnt bijna de helft van de druiven in de Beaujolais in de flessen van de beaujolais nouveau. In 2018 had Les Vins Georges Duboeuf 99 mensen in dienst en exporteerde het bedrijf liefst 54 miljoen flessen. Grote exportmarkten zijn Japan, China en Noord-Amerika, maar ook in West-Europa vindt de beaujolais zijn weg. – Bron: NRC Handelsblad –

Gendarmes bewaken Franse oesters

De Franse oesterstreken zien het aantal diefstallen dit seizoen enorm stijgen. Om de dieven een halt toe te roepen, worden nu zelfs gendarmes en militairen ingezet.

° In het oesterbekken van het Franse Marennes-Oléron zijn ze ten einde raad: sinds het begin van het oesterseizoen verdween er al zo’n 25 ton aan oesters met de noorderzon. Dat is vier keer meer dan in heel 2018. Ook andere Franse oesterstreken worden geviseerd door dieven.

° Wie achter de diefstallen zit, is onduidelijk, maar veel kwekers verdenken malafide collega’s. Oesters stelen vergt namelijk de nodige logistiek en je moet ze ook kwijt kunnen op de parallelmarkt.

° Om de plaag te stoppen, worden nu de grote middelen bovengehaald: patrouilles van gendarmes moeten de oesterbanken, vooral ’s nachts, in de gaten houden. Hier en daar worden zelfs militairen ingezet.  (krs, rvs in dS)

Volgend seizoen willen kwekers zelfs ‘lokoesters’ met gps inzetten, zodat de buit sneller op te sporen is. Enkele verzekeringsmaatschappijen dringen daar nu al op aan.    Foto: afp

BLOEDBAD WOUNDED KNEE

Sinds de koloniale tijd vond een nagenoeg voortdurende reeks van gewapende conflicten plaats tussen de Europese kolonisten en de indianen, de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika. In de 19e eeuw werd het land een bestemming van vele Europese immigranten  en werd het gebied van de indianen steeds kleiner.

° Ondanks het verdrag uit 1851 bleven zich echter kolonisten vestigen in het gebied dat was toegekend aan de Lakota in South Dakota (rood op de kaart) . Conflicten tussen de Lakota en de blanken mondden uit in de Eerste Sioux-oorlog (1854-1856).

In de jaren erna leverden de Lakota samen met andere stammen herhaaldelijk strijd met kolonisten en milities, waarop diverse verdragen met de Amerikaanse overheid werden gesloten. Het laatste grote conflict met de Verenigde Staten zou de Ghost Dance-oorlog worden, als gevolg van de herhaalde schending van deze verdragen door de VS.

° In 1890 hadden de Noord-Amerikaanse indianen feitelijk al het onderspit gedolven tegen de blanken. Een deel van hen leefde onder erbarmelijke omstandigheden in het Pine Ridge-reservaat. Twee mystici predikten de opstand.

Kicking Bear, een Lakota, voorspelde de uitroeiing van de blanken. De Miniconjou-Lakota haalden Sitting Bull over om zich bij hen te voegen, maar voor het zover was, werd Sitting Bull door de indiaanse politie gearresteerd en samen met zeven van zijn krijgers, omgebracht.

° Het 7e cavalerieregiment (7th Cavalry Regiment) ging dan op zoek naar de Miniconjou die het reservaat waren ontvlucht. Op 28 december 1890 werd de groep gevonden, dertig mijl ten oosten van Pine Ridge. De uitgeputte en slecht tegen de winterkou geklede indianen boden geen verzet. Ze kregen de opdracht een kamp op te slaan bij de Wounded Knee-beek, vijf mijl westelijker.

* De volgende ochtend, 29 december 1890vandaag 129 jaar geleden, wilde het leger de indianen ontwapenen. Er ontstond een worsteling waarbij een geweer per ongeluk afging en een soldaat neerviel. Het  begin van een hevige schietpartij.

Van dichtbij vuurden de soldaten in de groep indianen die slechts gewapend waren met knuppels en messen die ze hadden verborgen in dekens. Tientallen indianen, onder wie veel vrouwen en kinderen, werden neergeschoten.

De vluchtende indianen werden kilometers ver buiten het kamp achtervolgd en gedood. In totaal kwamen meer dan 200 indianen om. Er sneuvelden ook 25 militairen.

De volgende lente pas, toen het leger terugkeerde, werden de nog ongeborgen lijken van 144 indianen, waaronder 44 vrouwen en 16 kinderen, begraven in een massagraf.

° Het bloedbad van Wounded Knee was de laatste echte oorlogshandelingen in een serie van gewapende conflicten tussen het Amerikaanse leger en de indianen. Aan de betrokken militairen werd na afloop een medaille toegekend.

1973: bezetting van Wounded Knee

In de jaren zeventig van de 20e eeuw was er in de Verenigde Staten een opleving van indianenactivisme. Eind februari 1973 werd het dorp Wounded Knee bezet door honderden jonge leden van de American Indian Movement (AIM), die er een Oglala Sioux-vrijstaat uitriepen. Ze werden gesteund door traditionele Sioux-leden die wilden dat het verdrag van 1868 werd nagekomen.

° Volgens dit verdrag hadden de Sioux recht op de Black Hills, die voor hen heilige grond waren. De autoriteiten stuurden echter gewapende eenheden naar Wounded Knee en sneden de elektriciteitsvoorziening af. Na 73 dagen werd de bezetting gebroken. Er werden 1200 arrestaties verricht.

° Tijdens de bezetting verdween een groep van 16 personen onder mysterieuze omstandigheden. Na het einde van de bezetting werden nog 64 indianen onder onopgehelderde omstandigheden vermoord en werden nog enige honderden arrestaties verricht. Uiteindelijk werden slechts vijftien indianen daadwerkelijk veroordeeld voor hun aandeel in de bezetting.

  • De popgroep Redbone bracht in 1973 het nummer We Were All Wounded At Wounded Knee uit.

ZINLOZE SLACHTING IN VERDUN

De Slag om Verdun was een van de bloedigste veldslagen uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog. De uitputtingsslag duurde van februari tot even voor Kerstmis 1916. Tot op de dag van vandaag staat hij symbool voor de zinloze slachting van mensenlevens.

Aan Franse zijde telde men na afloop 163 000 doden en 260 000 gewonden. Aan Duitse zijde waren er dat 143 000 resp. 236 000.

Samen met de andere uitputtingsslagen van de Eerste Wereldoorlog heeft de slag om Verdun geleid tot een definitieve ondermijning van het optimistische vooruitgangsgeloof van de 19e eeuw.

Sinds de slag is het denken over de menselijke mogelijkheden ook een flink stuk cynischer en realistischer geworden. Nog steeds staat Verdun symbool voor de verschrikkingen die mensen elkaar kunnen aandoen. Eén grote, maar vergeefse, aanklacht tegen de oorlog.

De Franse overheid heeft na afloop een groot museum gebouwd waar men een heel realistische indruk krijgt van wat er zich tijdens de onzinnige slag heeft afgespeeld.

Glaasje Champagne ?

Vloeibaar goud, zeggen de reclamemakers. Zal wel, maar de prijzen zijn navenant. Toch worden grote sommen betaald voor de edelste onder de wijnen: de champagnes. Veuve Cliquot is zo een merk, met een goed verhaal en prachtige foto’s. Even een kijkje nemen in hun reclameblaadje…

* In 1909 kocht Veuve Clicquot oude krijtsteengroeven onder de Colline Saint-Nicaise in de buurt van Reims. In deze crayères of krijtkelders zijn de omstandigheden ideaal om champagne te laten rijpen. De crayères liggen 20 meter onder de grond en zijn in totaal 42 kilometer lang. In 2015 werden de krijtsteengroeven van de Colline Saint-Nicaise erkend als UNESCO Werelderfgoed.

* In 2010 werden 47 flessen Veuve Clicquot ontdekt in een scheepswrak op de bodem van de Oostzee. Ze waren bijna twee eeuwen oud, maar nog in goede staat. Geïnspireerd door deze ontdekking begon Veuve Clicquot een experiment: de ‘Kelder onderzee’.

° Een selectie van de fijnste wijnen wordt op de zeebodem gestockeerd. De flessen zullen gedurende 40 jaar regelmatig onderzocht worden en vergeleken met flessen die in de crayères bewaard worden. Zo wil Veuve Clicquot meer te weten komen over het verouderingsproces van champagne.

kom zelf je kinderen oppassen!

“Er stond vanmorgen een prettig bericht in ‘die Burger'”, meldt Ludo Helsen vanuit Zuid-Afrika. Ludo is daar voor een reeks belangrijke vergaderingen met de leden van de culturele “Willem-de-Zwijger-Stichting”. Een krantje tussendoor kan er echter wel af. En wij lezen mee.

 

Ludo: “De Westkaapse minister van onderwijs heeft lessen in het lessenrooster gezet over seksuele opvoeding. Maar vele ouders verbieden hun kinderen die lessen te volgen.

De minister heeft er wel iets op gevonden: tijdens die lessen moeten de kinderen met een verbod tijdens het uur van die les de klas verlaten, maar … de ouders of minstens één ervan moet(en) dan naar de school komen om tijdens dat uur zelf hun kind op te passen!!!!

Zie je dat hier al gebeuren? Er zijn nog vindingrijke ministers op de wereld…”

OOK DAT NOG …

Wie een baby krijgt, heeft recht op ouder-, moeder- en/of vaderschapsverlof. Bij de Schotse brouwerij Brewdog krijgen werknemers voortaan ook … puppyverlof. Say what?!

* Je leest het goed: Brewdog biedt sinds kort ‘paw-ternity leave’ aan voor z’n werknemers, oftewel: 1 week betaald verlof om tijd met je nieuwe pup door te brengen.

‘Paw-ternity leave’ is een creatieve variant op ‘paternity/maternity leave’, het beter bekende vaderschaps-/moederschapsverlof.

In dit geval weliswaar geen verlof voor een nieuwgeboren baby dus, wel voor een nieuwe pup. De beste vriend van de mens zit trouwens zo erg in de bedrijfscultuur van de Schotse brouwerij ingebakken dat er op hun hoofdkwartier (in Aberdeenshire) dagelijks zo’n 50 viervoeters rondlopen.

* Elk baasje dat voor een nieuwe hond kiest, heeft bij Brewdog voortaan dus recht op 7 dagen betaald verlof, om extra voor zijn/haar puppy te kunnen zorgen.

1 2 3 13