de charme(?) van water

* Weinig nieuws en veel regen vandaag. Elke droge minuut is kostbaar. Gauw gauw de stand van het water opnemen. Dat viel best mee. De grond heeft zijn zuigkracht nog niet verloren. Vergeleken met zaterdag zijn de plassen kleiner geworden. En bovendien: water heeft charme (?). Voor een tijdje toch.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

GEWELDIGE STEPHAN VANFLETEREN

In oktober 2019 vierde Stephan Vanfleteren, een van onze allergrootste fotografen, zijn 50e verjaardag. Hij trakteerde met een overzichtstentoonstelling in het FOMU in Antwerpen én met een lijvig boek: “Present”.

Die expo is nog tot 1 maart 2020 te zien en toont de belangrijkste foto’s uit zijn carrière. Het boek is sowieso een langer leven beschoren. Met deze mix van portretten en andere foto’s maakt u gegarandeerd indruk op uw salontafel. Een viertal om u te verleiden.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

  • Boer Theofiel (foto 4) vindt Stephan een van de bijzonderste mensen die hij ooit gefotografeerd heeft. De man verloor heel jong zijn ouders en moest zich al op zijn 16e alleen beredderen op de boerderij. Hij is nooit getrouwd en leefde in vrij primitieve omstandigheden.

° Theofiel, Pajottenland, België, 2004-2006 stephan vanfleteren

   Ondanks zijn gebrek aan hygiëne, zijn beschadigde huid en zijn kromme rug vond ik hem een mooie man. Meer zelfs, ik vond hem een levend kunstwerk. Zeker als hij zijn haar kamde met een portie brillantine en zijn sigaret aanstak met lucifers van Union Match. Hij was de James Dean van agrarisch Vlaanderen. Die te jong gestorven acteur was overigens ook een boerenzoon. Niet uit het Pajottenland maar uit Indiana, VS.

   Hoe hij schuin en versleten over het weiland strompelde, het was experimentele dans, theater en film in één. Ik was zijn enige aandachtige toeschouwer. Ik keek naar iets zoals je nu naar Novecento van Bertolucci zou kijken. Ik was getuige van een anachronisme. Achter de heuvel bevonden zich computers en verkeersopstoppingen.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

LUDO HELSEN NAM AFSCHEID

Zaterdagmiddag werd Ludo Helsen argeloos naar het congresgebouw van Nike gebracht . Daar stonden een aantal vrienden uit gemeentebesturen en uit de wereld van sociale bouwmaatschappijen hem op te wachten, samen met de alom geprezen Limburgse poppenkastspeler Armand Schreurs.

Armand zou het met zijn commentaar sommige aanwezige bekende personen niet gemakkelijk maken. Vooral burgemeester Tine Gielis en gedeputeerde Kathleen Helsen werden vanuit de poppenkast van Schreurs op een humoristische manier niet gespaard.

Reden van het gebeuren in Nike was het afscheid van Ludo als voorzitter van de sociale woonmaatschappij Zonnige Kempen. Sinds einde 1971 was hij daar bestuurslid en sinds 40 jaar voorzitter. Samen met Ludo nam ook directeur Luc Stijnen afscheid. Niet alleen Ludo en Luc zegden vaarwel, ook een aantal bestuursleden van de maatschappij deden dat.

Hun opvolgers namen het woord : nieuwe voorzitter Walter Horemans, burgemeester van Berlaar en de nieuwe directeur Anneleen Eelen. Net zoals Luc is Anneleen burgerlijk ingenieur architect. Het werd een mooie plechtigheid, schitterend geleid door mevr Els Van Hove van RTV.

Ludo Helsen mag vanaf nu de titel van erevoorzitter dragen. Daarvoor mocht hij een aangepaste sjerp en een persoonlijke werfhelm in ontvangst nemen. Medewerkers van RTV maakten voor de gelegenheid een mooi interview vanop een van zijn geliefde plekjes… Wijngaardbos in Veerle. En die nieuwe, groene helm? Die paste als gegoten.

MET DAVIDSFONDS OP BEVRIJDINGSTOCHT

Knipsel ludoVorige donderdag trok Davidsfonds Laakdal op bevrijdingstocht. Het werd een erg aangename en leerrijke tocht. Het mooie weer deed de rest. Ludo Helsen was de gids met een parate kennis over de bevrijding van onze vier oude gemeenten en ver daarbuiten.

 

Voor de eigenlijke start in Eindhout overliep Ludo immers eerst de situatie in onze en andere voormalige zelfstandige gemeenten ten zuiden van het Albertkanaal, die allemaal zonder slag of stoot op 6 of 7 september weer in geallieerde handen vielen.

 

Knipsel kaart Kempen in 1944 20190912_121101

Na die uitleg reed het gezelschap met de bus tot aan de kerk van St-Jozef – Olen. Daar beschreef  de gids de vooral moeilijke situatie van Tongerlo, Olen en Herentals. Zeker die van de laatste twee, want die dorpen liggen tussen Albertkanaal en Kempisch kanaal.

Aan de noordoever van de lijn, gevormd door die twee kanalen,  hielden de Duitsers stand tot 23 september. De Duitsers lieten de dorpen en gemeenten tussen die twee kanalen niet zo maar achter. Er waren ook zware straatgevechten in Geel en in Mol.

20190912_110142In de omgeving van de Bloemmolens van Ten Aard / ten Aart ( op het ene plaatsnaambord met t ,op het andere met een d) maakte het dertig koppen tellende gezelschap weer een wandeling, en werd de situatie besproken van Geel, Meerhout , Mol, Balen en Olmen. Daar werden de busreizigers opgewacht door een RTV ploeg. Toeval? Wellicht niet. Maar het was fijn .

In de bus schetste Ludo de situatie in Turnhout en omgeving en wees hij op de derde frontlinie : de Vaart naar Schoten. 

De dappere bevrijders gingen op de middag in Merksplas de inwendige mens versterken.  Achteraf  werd gewezen op de moeilijke situatie van de gemeenten die deels ten zuiden van die Vaart lagen, voor een groot stuk ook ten noorden ervan. Daar duurde het immers nog lang voor de hele gemeente werd bevrijd, zelfs tot rond 1 oktober .

In Rijkevorsel , waar ook weken gevochten werd , vertelde de onvermoeibare Ludo de hele slag waarvan ook de kerk het slachtoffer werd,

20190912_155606Tenslotte bereikten ze in het noorden van de Kempen het stadje Hoogstraten , waar de St Catharinakerk grotendeels werd opgeblazen, en de Baarle-dorpen (Hertog en Nassau) die door de Duitsers nog enorm hard verdedigd werden. Die wilden per se beletten dat de bevrijders ook Nederland zouden binnentrekken. Dat uiterste noorden kwam weer in geallieerde handen op 28 oktober.

Enige uitleg bij de foto R, waar Ludo naast ereburgemeester van Baarle en vriend Fons Cornelissen staat …

Ludo : “Baarle -Hertog was onze laatste stopplaats. Daar bezochten wij het monument van de vele Poolse gesneuvelden en nog een tweede monument , dat van mevr J.M. Verhoeven. Deze moeder van acht kinderen werd gefusilleerd op tien september 1944 omdat zij verraden werd voor haar inzet bij de vluchtlijn voor geallieerde piloten.”
“Zoon Fons (foto) , de latere burgemeester van Baarle-Hertog , was met zijn zoon Ad en diens dochtertje ook naar dat monument gekomen om er samen met ons bloemen bij neer te leggen. Was even toch een aangrijpend moment.”


28 dagen in september en 28 in oktober waren nodig om de Kempen helemaal vrij te krijgen…De Duitsers veroverden gans  België in mei 1940 in amper 18 dagen. Om de bezetter uit de Kempen te verdrijven waren er 56 dagen nodig. Ook ons nageslacht moet het weten: “Dit mag zeker geen vergeten slag worden”.

 

‘ ZE ZIJN DAAR ! ‘

Volgende week donderdag 12 september organiseert Davidsfonds Laakdal een tocht door de Kempen. Er wordt halt gehouden bij de grote 4 fronten die in september-oktober 1944 door onze regio werden getrokken. Fronten als onderdeel van de grote ‘Slag van de Kempen’, de grote bevrijding van het Duitse juk, nu 75 jaar geleden.

  • Wie mee wil met de bus op 12 september, moet wel inschrijven voor 7 september (zie  verder).

Knipsel ludoIn 1994, toen de bevrijding van de Kempen al 50 jaar voorbij was, ontdekte Ludo Helsen in de Antwerpse provinciale archieven een aantal onuitgegeven documenten over dat einde van de Tweede Wereldoorlog.

Ludo maakte daarvan het eerste overzicht ooit om  de bevrijding van de hele Kempen, van Veerle tot Meerle of anders gezegd van Varendonk tot Arendonk op een duidelijke manier bij  de geïnteresseerde man/vrouw te brengen.

Op 12 september e.k. is Ludo de gids van Davidsfonds. Op de belangrijkste punten wordt halt gehouden voor commentaar en uitleg.  Zo zullen de deelnemers de bevrijding van de Kempen, die zowat twee maanden duurde, op 1 dag beleven.

Graag mee met de bus op 12 september? Inschrijven voor 7 september !

Prijs € 50  (bus, lunch, koffietafel)   storten op DF-rekening BE 46 7333 4611 6036

Inschrijven/info davidsfonds.laakdal@gmail.com  of  Theo Winters  gsm 0496 26 85 35

De rondrit start in Laakdal. Dan gaat het naar Oevel en Geel ten Aard. Lunch in Merksplas. Verder naar Rijkevorsel, Hoogstraten en Baarle-Hertog. Afsluiten doen we rond 18 met koffietafel in zaal Dennenoord Eindhout.

DE BEVRIJDING

De Kempen is bevrijd in drie schuifjes :

  • In de gemeenten ten zuiden van het Albertkanaal konden de geallieerden, vooral Engelsen, zomaar binnenrijden. De Duitsers waren al weg en er viel nauwelijks een schot.
  • Ten noorden van het Albertkanaal duurde de bevrijding een kleine week langer. De Duitsers zijn brutaler en er vallen slachtoffers. De eigenlijke lijn die het sterkst verdedigd wordt, loopt vanaf Herentals langs het Albertkanaal  verder naar het Kempisch Kanaal voorbij Dessel.
  • De derde lijn loopt in het noorden van het arrondissement dichtbij het kanaal Schoten-Turnhout en daar duurt de bevrijding meer dan een maand. Hier kom je onder de indruk van de felle gevechten en van de vele doden die er vielen in de Kempen. Als je nu met aandacht terugkijkt op de gevechten in Merksem en in de Ardennen wordt de slag om de Kempen een beetje vergeten.

P1110915

 

In de pers van toen wordt ook weinig melding gemaakt over de gevechten in de Kempen. De Kempen heeft niettemin een hoge tol betaald. Zeer veel politieke aanhoudingen, zeer veel politieke gevangenen ook en mensen die nooit meer terugkeerden. De vliegende bommen met Hoogstraten als schild voor Antwerpen … enz.  Kom het meebeleven op 12 september! Met Davidsfonds Laakdal.

NB Uitgerekend op de dag dat dit stuk verscheen, kwam de Provincie Antwerpen met een nieuwe folder op de proppen met als titel ‘Ze zijn daar!‘ (zie foto) De folder is gratis te verkrijgen op het gemeentehuis.

ANTWERPSE ZOO MET GESCHIEDENIS

Niet langer de Antwerpse Zoo, en ook niet dierenpark Planckendael, maar de populairste dierentuin van ons land is Pairi Daiza in Henegouwen.

Wat niet belet dat de Antwerpse Zoo wel veruit de oudste dierentuin van ons land blijft. Gisteren 21 juli werd hij, doorheen de drukte van nationale feestdag, 50 jaar Merckx, 50 jaar maanlanding en Woodstock door, 176 jaar oud. Precies honderd jaar ouder dan ikzelf en mijn klasgenoten van 1943. Zo zie je maar dat ouderdom iets relatief is …

399px-20110616_antwerp45Met die 176 jaar blijft ‘de Zoo’ ook één van de oudste dierentuinen ter wereld. Bovendien is het de dierentuin van onze jeugd. En met ‘onze jeugd’ bedoel in die van de zestigers, zeventigers en nog ouderen van nu. De unieke, jaarlijkse schoolreizen van toen hadden vrijwel allemaal ‘de dierentuin’ op hun programma staan.

In 1843 was het geen sinecure om een dierentuin in het leven te roepen. Bij de opening was er dan ook niet meer te zien dan een collectie opgezette dieren, wat geiten en enkele paarden.

Eén jaar later (1844) was er nog maar één gebouw, met kooien voor roofdieren, een aantal apen, vogels en slangen. Tot 1850 gebeurden er meer dan 240 schenkingen, maar veel van de verzamelde dieren overleefden de lange reizen niet.

390px-Antwerpen_Zoo_Tijger_8-10-2010_13-11-07In augustus 1914 brandde de eerste wereldoorlog los en werd Antwerpen gebombardeerd door Duitse zeppelins. De gevaarlijkste roofdieren werden uit hun buitenverblijven gehaald. Op 7 oktober gaf de provinciegouverneur zelfs het bevel om 32 dieren dood te schieten. Niet alleen de leeuwen, maar ook de tijgers, panters, jaguar, wolf en alle gifslangen. Het ontsnappingsgevaar was immers te groot.

Tegen het einde van WO I werd men zelfs verplicht de buffels, antilopen en andere herkauwers te slachten. Er was voedselschaarste in de stad en het eten voor de dieren was te duur geworden. Bij de bevrijding op 11 november 1918 was geen 20% van de dieren nog in leven.

In 1975 werd ‘ZOO Antwerpen’ bij KB erkend als beschermd landschap. In 1984 zelfs als historisch monument. Dat betekende ook extra geld voor het onderhoud van tuinen en gebouwen.

Een tip voor wie er nog nooit geweest is: neem de trein naar Antwerpen. Bij het buitenkomen van het station meteen rechts (zie foto inkom). Foto onder: Siberische tijger.

Eric Geboers één jaar overleden

De vijfvoudige wereldkampioen Eric Geboers is vandaag 6 mei een jaar dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe onredelijk hard kon het lot toeslaan.

interviewevertsgeboerscover

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van zijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van zijn loopbaan. De GP op de Citadel van Namen winnen en voor de vijfde keer wereldkampioen worden, waren zijn ultieme mikpunten in de motorsport.

Hij kon er nu ‘op een fatsoenlijke manier’ een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Elf jaren aan de top, met vijf wereldtitels als resultaat, hadden hem fysiek en vooral mentaal uitgeput. Tegen veel adviezen in hield hij zijn loopbaan voor bekeken.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 reeds alle deuren open. Eric werd toen niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio.

In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

(foto’s hierboven met Stefan Everts, Roger De Coster, broer Sylvain en mezelf)

AANMATIGEND …

KnipselbartDe Antwerpse burgemeester, Bart De Wever, vindt de houding van de klimaatbetogende pubers ‘aanmatigend’.

‘Zij verwijten de vorige generatie dat ze te weinig heeft gedaan, terwijl die net heel wat heeft opgebouwd’, heeft De Wever gezegd op een bijeenkomst van BVS-UPSI, de beroepsorganisatie van de vastgoedsector.

‘Het is de eerste generatie die denkt dat ze het niet beter zal hebben dan hun ouders. Dat de jeugd betoogt, kan ik begrijpen. Maar dat volwassenen hen in hun houding nog steunen ook, daar kan ik niet bij.”

“Een minister van Onderwijs die zegt dat spijbelen in orde is. Leraren die naar de betoging gaan als schooluitstap, zodat zij die op de schoolbanken blijven zitten, eigenlijk spijbelen. Dat is de Umwertung aller Werte, om Friedrich Nietzsche te citeren. Dit jeugdprotest vraagt een volwassen antwoord’, stelt De Wever.

– Hans Brockmans – Trends – foto Belga –

 

1942 HET JAAR VAN DE STILTE

359c45ec-3121-11e9-82a0-9b84400bdecfRector en historicus Herman Van Goethem heeft een boek geschreven over de Jodenvervolging in Antwerpen. Een uniek boek. Die stilte in de titel verwijst naar een politieke lafheid.

‘Het is flauwekul te geloven dat België van meet af aan in het kamp van de geallieerden zat. Tegen het einde van 1942 werd duidelijk dat er van een “vlugge vrede”, een onderhandeld compromis, geen sprake meer was. Pas vanaf 1943 nam de regering maatregelen die elke vorm van collaboratie strafbaar maakten. Voordien dus niet. Dat is de stilte.’

‘Die ommekeer zagen we ook in de houding van oorlogsburgemeester Leo Delwaide (die een actieve rol speelde in de razzia’s op de Joden in Antwerpen, red.) . Eind 1942 voerden de Duitsers de verplichte tewerkstelling in. Niet alleen Joden werden toen opgepakt, maar ook het eigen volk. Dat triggerde burgemeester Delwaide om zijn kar te keren.’

Het boek 1942. Het jaar van de stilte van Herman Van Goethem vervolmaakt bestaand historisch onderzoek en onderstreept opnieuw de verantwoordelijkheid van oorlogsburgemeester Leo Delwaide (CD&V) bij de diverse jodenrazzia’s in de stad. Hij verplichtte daarbij de politie om mee te werken.

‘Eén verslag vermeldt de “arrestatie” van een Joods kind van tien weken. Een arrestatie! Kunt u zich dat voorstellen?’

Het Antwerpse schepencollege heeft ­vrijdag beslist de naam Delwaidedok te schrappen. Het wacht het advies van een wetenschappelijk comité niet af. De snelle beslissing komt er op vraag van schepen Claude Marinower Open VLD), zelf van joodse afkomst.

‘Die naam is niet houdbaar’, concludeerde burgemeester Bart De Wever (N-VA) na afloop van het college. Het schepencollege wil nog voor de volgende gemeenteraad een nieuwe naam voorstellen aan het Havenbedrijf, de eigenaar van het dok. (foto Fred Debrock-)

Delwaidedok omgedoopt tot ‘Bevrijdingsdok’.

-aanvulling dd 22.02.19-

De Antwerpse oorlogsburgemeester Leo Delwaide en zijn politie speelden een kwalijke rol in de Jodenjacht tijdens de Duitse bezetting. Volgens Van Goethem betrof het een ‘actieve rol’ in de organisatie en uitvoering van de Jodendeportaties vanuit Antwerpen in 1942.

Het schepencollege besliste nu een advies over een naamsverandering over te maken aan het Havenbedrijf: het Delwaidedok wordt het ‘Bevrijdingsdok’. ‘Met alle respect voor de andere suggesties, maar binnen het schepencollege was er een brede consensus over Bevrijdingsdok’, zegt Antwerps burgemeester Bart De Wever. ‘De bevrijding van Antwerpen 75 jaar geleden was een kantelmoment. Het is niet alleen een eerbetoon aan de slachtoffers die toen vielen bij de bevrijding, maar de naam staat ook stil bij waarvan Antwerpen is bevrijd.

ERIC GEBOERS BESTE MOTORCROSSER VAN DE 20STE EEUW

Eric Geboers is meer dan een week dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe hard en onredelijk kan het lot toeslaan. Gisteren dinsdag 15 mei mocht het publiek een laatste groet aan hem brengen. Vandaag woensdag was er de begrafenis in intieme kring.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio. In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

sept-okt 2009 094-1sept-okt 2009 275

5 augustus 2018 zou Eric Geboers 56 worden . Na een mislukt uitstapje in de wereld van helikopters  en co werd “The Kid” van weleer, samen met grote broer Sylvain , teammanager van de Suzuki GP ploeg.  En  zat hij opnieuw waar hij echt thuishoorde, in de motorcross. Een wereld die hij door en door kende.

Hieronder één van de vele interviews die ik met hem mocht maken als voorbereiding van mijn boek “Eric-the Kid-Geboers” dat midden december 1990 werd voorgesteld tijdens de Hardcross in het Sportpaleis van Antwerpen. Het boek is niet meer te koop wegens uitgeput en niet herdrukt .

  • Tien jaar lang scheerde Eric de hoogste toppen, maar gaf hij er op zijn 28ste plots de brui aan. Mentaal helemaal leeg. In de sportwereld op topniveau is er geen plaats voor een stapje opzij. Presteren en nog eens presteren moet er gedaan worden en dat vreet aan een mens. “Ik heb nog steeds geen sikkepit spijt over die beslissing van toen”, bekende  Eric toen en onlangs nog.

De titel “Mister 875”, een simpele optelling van 125+250+500, in zijn tijd de drie soloklassen van de motorcross, kreeg de jongste van de broers Geboers al in 1988 opgespeld. Toen werd hij voor de eerste maal wereldkampioen 500cc. Eerder had hij ook al titels behaald in 125 en 250cc.

Zijn prestigieus record werd pas in het nieuwe millennium door Stefan Everts geëvenaard en ruim verbeterd. Stefan werd niet alleen de tweede “Mister 875” ooit,  maar won ook nog eens 101 GP’s en 10 wereldtitels. Daarmee verpulverde ‘The Legend’ alle bestaande records. Eric Geboers had er geen moeite mee om dat te erkennen. Stefan is de beste, zei hij vaak,de allerbeste.

th.2jpg th3

  • Eric Geboers was de man van de korte, felle carrière. In een minimum van tijd won hij bijna alles wat er te winnen was. Zijn palmares blijft weergaloos.
    In ’79 maakte Eric zijn WK-debuut, in ’90 besloot hij definitief met crossen te stoppen. Exact 28 jaar jong.
    In die periode van elf jaar won Eric twee wereldtitels in 125cc, één in 250cc en nog twee in 500cc. In totaal reed hij 119 GP’s. Daarvan won hij er 39. Eric won ook 74 GP-reeksen.

Training als wetenschap

De jongste van de broers Geboers was niet alleen een begenadigde motorcrosser, Eric gaat ook de geschiedenis in als de man die het crossvolk leerde trainen. Training, gebaseerd op wetenschap.

th-1-223x300Eric: “Toen ik mijn carrière begon, was er van training nauwelijks sprake. Iedereen deed wel wat, daar niet van, maar het was natte vingerwerk. Op tijd en stond een stevig stuk vlees tussen de tanden en dan maar rondjes gaan malen tot je tong over je stuur hing. Meer stelde het niet voor. Ik had al snel door dat het anders kon, anders moest.
Stevig onderbouwde schema’s, controle van de hartslag en lactaat testen zijn nu gelukkig alom aan de orde.”
“In de laatste jaren van mijn carrière heb ik omzeggens altijd zonder motor getraind. Ik moest het hebben van loop- en krachttraining, puur fysiek dus. Pas in het weekend zag ik mijn motor terug. De aanblik ervan zorgde telkens weer voor een forse adrenalinestoot, als een haan die zijn kippen terugziet. Die kicks deden het.”

Een prima voorbereiding is nog steeds de beste garantie om het lichaam gaaf te houden. In totaal liep Geboers “maar” 13 breuken op.

“Kleine breuken dan nog”, relativeerde Eric meteen. “Hand, pols, duim, knie, maar geen been- of armbreuken. Voor de Antwerpse Hardcross ’90, gepland als de laatste wedstrijd uit mijn carrière, heb ik verstek gegeven omdat ik in de supercross van Paris-Bercy een sleutelbeen brak. Zo zie je maar dat je altijd alert moet zijn als je deze sport beoefent, zelfs tot op de absolute slotdag toe.”

  • Wat waren je voornaamste eigenschappen?

Eric:“Ik denk dat ik een flinke hoeveelheid aangeboren talent had. Ook van mijn eerder kleine gestalte had ik meer voordeel dan nadeel. Ik ben tussen motoren opgegroeid. Vader verkocht auto’s, later scooters en brommers. In zijn jonge jaren was hij amateurcrosser. Logisch toch dat zijn zonen dat ook gingen doen. Ik werd 5 augustus ’62 geboren, mijn oudste broer Sylvain won op dat ogenblik een nevenwedstrijd van de Belgische GP in Namen.”
“In het werkhuis van vader stond altijd wel een Mobyletteke ergens verloren in een hoek. En vermits de Keiheuvel vlakbij de deur lag, en er van groene jongens nog geen sprake was… Op dergelijke spullen heb ik mijn technische bagage verworven.”

Harry Everts, die in 1980 in het Suzukiteam van Sylvain reed, volgde van dichtbij het GP-debuut van Eric in het WK.

mx history day (58)Harry:“In Hechtel viel hij net naast het podium, maar Rinaldi, Velkeneers en ik wisten meteen dat we er een klant hadden bij gekregen. Ik had daar geen problemen mee. Ik wist al eerder dat Eric ons op een dag ging overtroeven, want ik zag hem dag na dag progressie maken. Eric werd meteen vierde in zijn eerste internationale Grote Prijs. Een paar weken later won hij zijn eerste GP. In zijn eerste WK werd hij derde in de eindstand. Lang niet slecht voor een debutant die bovendien verstek diende te geven voor de eerste twee GP’s.”

  • Hoezo?

Eric:” In die tijd moest je 18 zijn om te mogen deelnemen aan het WK. Na de GP van Oostenrijk vernam Sylvain echter dat de 17-jarige Guy Van Gijseghem, die goede connecties had met bondsvoorzitter Bruneel, er zijn debuut had gemaakt. Bruneel had weet van de plotse verlaging van de leeftijdsgrens naar 16, terwijl wij door de BMB in het ongewisse werden gelaten. Jammer toch, want ik won dat jaar de GP’s van Frankrijk, Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Er zat toen echt meer in dan de derde plaats ,misschien de eerste wel.”

Eric was ook een echte lefgozer. In het uitdagen van zijn concurrenten balanceerde hij vaak op het randje van het toelaatbare. Zoals tijdens die bewuste paastrofee van ’83.

mx history day (29)Eric:”Het weer was slecht tijdens de tweede dag in Leuven. De mensen stonden nat en verkleumd achter de omheining. Bovendien was de fut uit de trofeekoers, want ik had de eindwinst na de tweede Brabantse reeks al binnen. Voor de laatste reeks kwam ik niet meteen opdagen. Pas toen de jongens al goed anderhalve minuut over de slijkbaan laveerden, begon ik eraan en werd nog tweede in die reeks. De mensen juichten en vergaten hun nat pak. Met zulke acties wou ik de collega’s echt niet belachelijk maken, hoor. De uitdaging om het onmogelijke toch mogelijk te maken was gewoon sterker dan mezelf. Ik heb vaker dergelijke dingen uitgevreten. Ja, ik was een “adrenalinejunk”. Ik had die shots nodig om plezier te blijven hebben van mijn vak.”

In 1984 verkaste Eric van 125 naar 500cc en van Suzuki naar Honda.

Eric:”Suzuki hield er eind ’83 mee op, ik moest dus wel verhuizen. De overstap van 125cc naar 500cc en van de vertrouwde Suzuki naar de totaal andere Honda bleek echter te groot. Het heeft echt veel tijd gekost om me aan te passen. Het motorkarakter van de Honda was helemaal anders dan dat van de Suzuki en ook aan mijn nieuwe rijstijl heb ik jaren moeten werken.”

1984, ’85 en ’86 werden de jaren van Malherbe en Thorpe.

Omdat 500cc in het midden van de jaren 1980 de absolute koningsklasse was, maar Honda ook een doorbraak in 250cc wou forceren, werd Eric Geboers door zijn toenmalige teamboss Steve Whitelock doorverwezen naar de middencategorie. Aanvankelijk zeer tegen zijn zin, maar de argumentatie van de Amerikaan deed het ‘m uiteindelijk toch.

Eric:”Steve, de man die me de nickname Kid bezorgde omdat ik maar 1m68 groot ben, argumenteerde dat het ogenblik bijzonder gunstig was om de kwartlitertitel te pakken. Daarna zou ik meteen mogen terugkeren naar 500cc om opnieuw wereldkampioen te worden. Daarmee zou ik de eerste worden die de drie titels op zijn naam kon schrijven, de eerste “mister 875″. Steve kon me overtuigen om die stap te zetten… 250cc werd echter geen gemakkelijk WK, maar er was geen excuus voorhanden om de titel niet te winnen. Uiteindelijk won ik hem en dat gaf een enorme voldoening. Voor mij en voor Honda.”

  • Meteen bingo

Eric:”Een jaar later won ik ook de 500cc-titel. Uitgerekend in Namen. Zonder er een reeks of de GP te winnen. Dat deed de Zweed Hakan Carlqvist. Na afloop van de eerste reeks had ik evenwel voldoende punten vergaard om de nieuwe wereldkampioen te zijn. Op slag werd ik ook de eerste “Mister 875″. Het feest achteraf was navenant.”

Ook Jobé ging dat jaar voor dezelfde bekroning. Jobé, reeds tweemaal wereldkampioen 250cc en eenmaal 500cc, koos in 1988 voor de 125cc-categorie. De Luikenaar bleek evenwel geen partij voor JM Bayle en Co.Hij ging af als een gieter.

th.1jpg

  • Rise and fall

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 alle deuren open. Eric werd niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

Voor Geboers werd 1989 het jaar van de terugval. De motivatie was weg. Eric had zowat alles gewonnen wat er te winnen viel. Ook persoonlijke problemen en verkeerde technische keuzes lagen toen aan de basis van zijn verlies tegen Dave Thorpe en Jeff Leisk.

mx history day (61)Eric:”Zeg maar dat ik het na tien jaar top cross niet meer kon opbrengen om nog te trainen. Zelfs winnen deed me nog nauwelijks wat. Op het podium kreeg ik geen brok meer in de keel wanneer mijn naam gescandeerd werd. Ik wist toen dat het behoorlijk fout zat, maar ik deed er niks aan. Erger nog, vaak had ik het gevoel dat ik nog teveel kreeg in verhouding tot de geleverde inspanningen. Ook ‘Eric Geboers Events’, mijn bedrijf in sportpromotie, stond toen in de steigers. Ik voelde dat de commercie de motorcross naar de tweede plaats had verdrongen. Begin 1990 werd ‘EG Events’ officieel boven de doopvont gehouden in het Antwerpse Provinciehuis.”

  • Nog één keer

Maar Eric Geboers was er de man niet naar om ongemerkt van het crosstoneel te verdwijnen.

Eric:“Ik wou nog één keer schitteren en dan afscheid nemen op het toppunt van mijn kunnen. Daarvoor had ik nieuwe uitdagingen nodig.”

En die vond hij.

Eric:“De triatlonploeg, die ik vanaf 1990 onder mijn hoede nam, bracht opnieuw orde en regelmaat in mijn leven. Als fanaat van harde duurtrainingen kon ik niet beter aan mijn trekken komen dan bij deze jongens en meisjes. Zij waren nog fanatieker met hun sport bezig dan ik met de mijne. Het werd een enige ervaring.
Tien jaar lang had ik het tempo aangegeven tijdens mijn trainingen, nu moest ik achter deze bende aan. Ik liep, zwom en fietste mij dagelijks haast een beroerte. De sportmedische begeleiding deed de rest. Nog voor het crossseizoen van start ging, wist ik dat niemand mij van een vijfde wereldtitel zou houden. Mijn carrière moest eindigen in schoonheid.”

  • Orgelpunt

En dat gebeurde ook. In zijn laatste jaar won Eric de GP’s van Finland, Italië, Engeland, San Marino, België en de VS.

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, won hij voor het eerst de Belgische GP op de Naamse Citadel  en werd hij ook voor de vijfde keer wereldkampioen. Het laatste hiaat in zijn weergaloos palmares was opgevuld.

Eric:”5 augustus 1990, mijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van mijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van mijn loopbaan. Ik kon er nu op een fatsoenlijke manier een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Ik geloof niet dat iemand me dat op die manier heeft voorgedaan.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Naamse Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

-ludo vervloet-

 

Op de uitvaartplechtigheid van Eric waren geen media en publiek toegelaten. Een bevriende fotograaf maakte tijdens de begrafenis beelden.
32837472_10156365197171100_3723996967894777856_n 32924372_10156365195911100_5818502731169529856_n 32917086_10156365195346100_5224111976463990784_n 32780099_10156365196171100_1562907258638041088_n 32972194_10156365196361100_8156667482409533440_n 32854789_10156365195436100_463062882565750784_n32928287_10156365196996100_1428511169236172800_n 32968133_10156365195576100_422131612306636800_n32535046_10156359316071100_3576295147119312896_n 32873711_10156365196616100_5989935053709246464_n

Dinsdag 15 mei was iedereen welkom voor een laatste groet van 19 uur tot 21 uur in de cafetaria van het motorcrossparcours in de Marie Curiestraat 24 in Lommel. Meer dan 2.000 rouwenden daagden op.