1942 HET JAAR VAN DE STILTE

359c45ec-3121-11e9-82a0-9b84400bdecfRector en historicus Herman Van Goethem heeft een boek geschreven over de Jodenvervolging in Antwerpen. Een uniek boek. Die stilte in de titel verwijst naar een politieke lafheid.

‘Het is flauwekul te geloven dat België van meet af aan in het kamp van de geallieerden zat. Tegen het einde van 1942 werd duidelijk dat er van een “vlugge vrede”, een onderhandeld compromis, geen sprake meer was. Pas vanaf 1943 nam de regering maatregelen die elke vorm van collaboratie strafbaar maakten. Voordien dus niet. Dat is de stilte.’

‘Die ommekeer zagen we ook in de houding van oorlogsburgemeester Leo Delwaide (die een actieve rol speelde in de razzia’s op de Joden in Antwerpen, red.) . Eind 1942 voerden de Duitsers de verplichte tewerkstelling in. Niet alleen Joden werden toen opgepakt, maar ook het eigen volk. Dat triggerde burgemeester Delwaide om zijn kar te keren.’

Het boek 1942. Het jaar van de stilte van Herman Van Goethem vervolmaakt bestaand historisch onderzoek en onderstreept opnieuw de verantwoordelijkheid van oorlogsburgemeester Leo Delwaide (CD&V) bij de diverse jodenrazzia’s in de stad. Hij verplichtte daarbij de politie om mee te werken.

‘Eén verslag vermeldt de “arrestatie” van een Joods kind van tien weken. Een arrestatie! Kunt u zich dat voorstellen?’

Het Antwerpse schepencollege heeft ­vrijdag beslist de naam Delwaidedok te schrappen. Het wacht het advies van een wetenschappelijk comité niet af. De snelle beslissing komt er op vraag van schepen Claude Marinower Open VLD), zelf van joodse afkomst.

‘Die naam is niet houdbaar’, concludeerde burgemeester Bart De Wever (N-VA) na afloop van het college. Het schepencollege wil nog voor de volgende gemeenteraad een nieuwe naam voorstellen aan het Havenbedrijf, de eigenaar van het dok. (foto Fred Debrock-)

Delwaidedok omgedoopt tot ‘Bevrijdingsdok’.

-aanvulling dd 22.02.19-

De Antwerpse oorlogsburgemeester Leo Delwaide en zijn politie speelden een kwalijke rol in de Jodenjacht tijdens de Duitse bezetting. Volgens Van Goethem betrof het een ‘actieve rol’ in de organisatie en uitvoering van de Jodendeportaties vanuit Antwerpen in 1942.

Het schepencollege besliste nu een advies over een naamsverandering over te maken aan het Havenbedrijf: het Delwaidedok wordt het ‘Bevrijdingsdok’. ‘Met alle respect voor de andere suggesties, maar binnen het schepencollege was er een brede consensus over Bevrijdingsdok’, zegt Antwerps burgemeester Bart De Wever. ‘De bevrijding van Antwerpen 75 jaar geleden was een kantelmoment. Het is niet alleen een eerbetoon aan de slachtoffers die toen vielen bij de bevrijding, maar de naam staat ook stil bij waarvan Antwerpen is bevrijd.

Eerste asperges geveild

11e12316-2613-11e9-b1a1-7023c03dcc94_web_scale_0.0607639_0.0607639__Foto: JEFFREY GAENS

Het voorjaar staat bijna voor de deur: vandaag vrijdag 1 februari zijn de eerste witte asperges van het jaar verkocht. De opbrengst is voor het goede doel.

Het officiële Belgische aspergeseizoen, met groenten uit volle grond, start pas in april. Vandaag werden de eerste witte asperges uit de serre verkocht. Producent De Molenkouter uit Sint-Katelijne-Waver bood de allereerste kist met acht schalen van 500 gram aan. Horecagroothandel Metro Cash & Carry telde 200 euro neer per schaal.

De opbrengst van het eerste primeurkistje gaat elk jaar naar een goed doel. BelOrta verhoogde het bedrag tot 5.000 euro en schonk het aan het goede doel Beyond the Moon, een organisatie die vakanties aanbiedt aan families met een ernstig ziek kind.  dS bron: BELGA

 

Lichtmis op ‘Ter Speelbergen’

Knipsel.29JPGLichtmis, pannenkoekendag. Een oud volksgebruik op 2 februari. Op ‘Ter Speelbergen’ wordt het stilaan weer traditie. Wie het mooie Ter Speelbergen nog nooit bezocht heeft , krijgt nu de kans.

Even melden op volgend mailadres en je bent zaterdag welkom: <katelijne.weyns@gmail.com>

Knipsel.27JPGLennert Vissers, de intussen bekende Laakdalse brouwer,  zal die avond de pannenkoeketers onderhouden over hoe bier gebrouwen wordt en laten ervaren hoe lekker hij het wel maakt. Rond 20 u zal brouwer Lennert zijn toespraak over bier  houden op de befaamde rode zolder van het huis. Na de presentatie biedt Lennert zijn prima bieren (Ribaldus tripel en Ribaldus Stoutest Porter 33cl) aan tegen de erg democratische prijs van 2,5 euro. Eten en drinken, Kempenser kan nauwelijks.

 

Bokrijk …

Knipsel.28JPGHet landgoed Ter Speelbergen in de Belgische gemeente Beerzel (Putte) geldt als een voorloper van het openluchtmuseum Bokrijk waarvan Jozef Weyns de eerste conservator was.

In 19511952 bouwde Jozef Weyns op dit 1 hectare grote domein een woning met aparte schuur volgens eigen plan en inzichten. Het gaat om een hoeve in Kempense stijl, waarvoor hij uit oude hoeven en gebouwen in heel Vlaanderen bouwmaterialen en meubelen haalde. Hierdoor is het huis haast volledig samengesteld uit authentieke elementen. Door de ervaringen die hij opdeed met de bouw geldt dit domein als de rechtstreekse voorloper van Bokrijk.

In bijlage een filmpje van Herman Vervloet uit 2012 ...

OPENLUCHTMUSEUM BOKRIJK

Elke zaterdag en zondag van 12 januari tot en met 24 februari kan je tussen 14u en 20u een stevige, winterse wandeling komen maken in het Openluchtmuseum Bokrijk. De fonkelende sfeerverlichting zorgt voor een extra tikkeltje gezelligheid. Inkom € 2 , kinderen tot 12 gratis , parkeren gratis.

Vanaf 6 april 2019 stap je in het Openluchtmuseum in ‘De wereld van Bruegel’.

20180730_BB_POSTER NL_STELTEN.inddExact 450 jaar geleden overleed Pieter Bruegel de Oude. Het openluchtmuseum Bokrijk is de perfecte plaats om de kunstenaar te herdenken met een internationale Bruegelexpo. Zowel in Bruegels werken als op het domein van Bokrijk staat ‘de gewone mens’ centraal.

De oprichter van het museum, Jozef Weyns, liet zich zelfs inspireren door de schilderijen van Bruegel. Zo werd het Woonstalhuis uit Vorselaar samengesteld naar het voorbeeld van een 16de-eeuwse hoeve die op de schilderijen van Bruegel voorkomt.

VIER ‘VERLOREN MAANDAG’ TWEEMAAL

   Vooral Antwerpenaren houden nog altijd vast aan de traditie van Verloren Maandag. Dan smullen ze van worstenbroden en appelbollen. Maar wanneer valt die maandag precies dit jaar: vandaag, of toch pas volgende week?
De makkelijkste oplossing: vier Verloren Maandag gewoon twee weken op rij. De bakkers houden daar zelf alvast rekening mee en bieden zowel vandaag als volgende week maandag worstenbroden en appelbollen aan.
763

   De Vlaamse Bakkerijfederatie koos officieel voor vandaag, 7 januari. Een slimme zet, want wie pas volgende maandag als ‘verloren’ beschouwt, zal dan nog altijd zonder problemen aan het lekkers geraken. En nóg beter: je kan ook gewoon twee keer langs gaan bij de warme bakker.

Driekoningen op zondag

   Waar komt de verwarring vandaan? In de volksmond valt Verloren Maandag na het feest van Driekoningen, dat elk jaar gevierd wordt op 6 januari. Dat was gisteren en dus is het vandaag Verloren Maandag. Toch valt Verloren Maandag officieel op 14 januari dit jaar. Dat komt omdat er volgens de traditie in de provincie Antwerpen tussen Driekoningen en Verloren Maandag ook nog een zondag moet zitten.

    Vorig jaar was het op zaterdag Driekoningen en volgde daarop een zondag, waarna het Verloren Maandag was op 8 januari. Maar nu, in 2019, is de eerstvolgende zondag na Driekoningen die van 13 januari en is het – officieel – daarom pas volgende maandag appelbollen- en worstenbrodenfeest.

    Al zegt een ander volksgebruik dan weer dat het wel degelijk gewoon om de eerstvolgende maandag na Driekoningen gaat, vandaag dus. Kortom: de klant is de enige koning en dus kies je zelf maar dit jaar. In 2020 kan dat niet, want dan is het sowieso op 13 januari Verloren Maandag. In 2030 kan de discussie weer helemaal losbarsten.

Dixit Ludo Helsen …

“Verloren maandag is eigenlijk pas volgende maandag , maar de Bakkersfederatie heeft verkeerdelijk de dag van vandaag gekozen om dan eventueel twee maandagen na elkaar worstenbroodjes te verkopen in plaats van op de eigenlijke dag , waar er dan misschien minder mensen aan zouden denken. Ook sommige heemkundige kringen hebben zich wat datum betreft vergist….. Verloren maandag is de maandag NA de zondag NA Driekoningen . Dat is dus volgende maandag! Maar in normale jaren IS dat ook de maandag na Driekoningen. Alleen eens af en toe niet , zoals nu , en in 2030…..Maar de op de verkeerde dag gebakken worstenbroodjes zullen daarom niet minder gesmaakt hebben …. en de fundi’s die er ook moeten zijn om de puntjes op de i te zetten , kunnen er dan volgende maandag nog eentje verorberen.”


			
		

POEL BESTE PLOETERAAR

Mathieu van der Poel toonde zich zondag ook de allerbeste ploeteraar in het slijk van Namen. Poel won de wereldbekerwedstrijd met sprekend gemak. Wout Van Aert werd tweede, Toon Aerts derde. ‘Onze’ Quinten Hermans eindigde 13de en is nu 4de in het tussentijds wereldbekerklassement. In bijlage een kleine weergave van de natte piste op de Citadel.

sized_DSC_0011 sized_DSC_0032sized_DSC_0018 sized_DSC_0024sized_DSC_0037 sized_DSC_0039

KUIEREN TUSSEN SUPERSTERREN

Anton Corbijn is een 63-jarige Nederlandse fotograaf die haast een leven lang iconische beelden van kunstenaars allerhande maakt. Tussen 1972 en 1989 drukte hij constant de voetsporen van muzikanten en bands die hij bewonderde en nog bewondert.

Voor AntwerpPhoto verzamelde Corbijn in zalen 1-2-3-4 van het Loodswezen tussen Tavernierkaai en Schelde (erg nabij buur MAS) ruim 400 foto’s van eigen werk. Goed om je een paar uurtjes thuis te voelen tussen supergroepen als The Rolling Stones, U2, REM, Metallica en vele, vele  andere solosterren.Zoek (onze) Johnny Halliday…

Loop een eindje mee. Wij mochten foto’s nemen van de foto’s. Moeilijker dan gedacht in een spiegelzaal van TL-lampen. De tentoonstelling loopt nog tot eind september.

DSC_0018 DSC_0017 DSC_0023 DSC_0025 DSC_0022 DSC_0041 DSC_0044 DSC_0046 DSC_0052 DSC_0056 DSC_0064DSC_0054DSC_0038

 

 

De Duiven in Arenberg Antwerpen

safe_image.phpKent u De Duiven al? Deze vier heren horen bij het meest gekke, straffe en extreme wat in het Nederlands gemaakt wordt. De combinatie van geraffineerde Nederlandstalige teksten, dreunende beats, meerstemmige zang en hier en daar wat happy pop maakte van hun debuutplaat  “Onoud in Nieuwe Tijden” een binnenkomer van jewelste.

Op 29 mei trekken De Duiven naar de Arenberg in Antwerpen.

1. Straf debuut!

Onoud in Nieuwe Tijden is een straf debuut. Het swingt, het wringt, het dreunt, het jammert, het verleidt. Niets dat hun debuutalbum je niet biedt.

2. Instrumentale Soulwax

De eerste single van De Duiven was de instrumentale song ‘Du’ wat volgens ons zo recht uit ‘Much Against Everyone Advice’ van Soulwax had kunnen komen. De heren brengen dus kwaliteit.

3. En als Wannes Cappelle het al zegt …

Toen Wannes Cappelle te gast was in onze Poolijs-studio mocht hij zijn favoriete Nederlandstalige tracks meebrengen, en De Duiven zaten daarbij. Om zijn keuze nog meer kracht bij te zetten noemde hij frontman Dries Helsen één van de beste singer-songwriters van zijn generatie. Als dat geen reden is om te gaan.

4. Nog een zanger!

Die andere zanger van De Duiven, Pieter-Jan Van De Wyngaert, kan u ook al eens tegengekomen zijn op een theaterpodium. Of hier als begeleiding bij zijn vriendin Sien Wynants op Q-Music. Pieter-Jan komt trouwens in september met een eigen solo-plaat op de proppen onder de naam Pepieyaya. Iets waar wij bij Poolijs heel benieuwd naar zijn.

5. Met beeld erbij is het nog beter!

De experimentele mix van muziek die De Duiven maakt verbleekt bij de zottigheden die De Duiven bedenken voor hun videoclips. Kijk maar eens naar deze van “Nieuw Raar Europa

6. Nieuw materiaal!

U kent De Duiven al? U hebt zelfs hun debuut al grijs gedraaid? Geen nood, zelfs dan is er een gigantische reden om te gaan. De Duiven spelen namelijk nieuw materiaal in De Arenberg. Als voorproefje op het nog te verschijnen tweede album.

7. En als den Humo het al zegt …

U gelooft ons niet? Geen probleem, lees dan even mee wat gerenommeerd weekblad Humo schreef over de debuutplaat van De Duiven:

Het is door hun aanstekelijke lust for lulkoek dat De Duiven zich – indien niet muzikaal, dan toch geestelijk – in de traditie van onder meer Arbeid Adelt!, Evil Superstars en Clement Peerens Explosition nestelen. Combineer dat met een uitgesproken sympathie voor de meest uiteenlopende muziekgenres, en er komt iets bijzonders van. Compleet vakjesloze platen als ‘Onoud in nieuwe tijden’ zijn zeldzaam, en zeker in eigen land.”

8. Namen noemen

Nog wat namedropping om u te overtuigen? Werkten mee aan de plaat: Tom Pintens, Tijs Delbeke, Wannes Cappelle, Sarah Y Zeebroeck, Ellen Schoenaerts, Maya Mertens …

9. ‘Het is niet zingen,’ zegt de boer. ‘het is muziek planten.’

Bent u niet zo een muziek-fan, maar eerder een man/vrouw van het woord? Wel ook daarin hebben De Duiven alles wat wils. Van compleet absurd (“Ik werd geflitst en kreeg drie kussen van het heden.”) tot zeemzoeterige romantiek (“De zon hangt in de lucht met een lach vol smart. Zolang er romantiek nog bestaat in mijn hart: Amelie, kom mij halen.)

10. Ga!

Maar goed, al die redenen ten spijt. Waarom moet u nu gaan kijken? Omdat wij van Poolijs het zeggen.

Tickets zijn hier te koop!

ERIC GEBOERS BESTE MOTORCROSSER VAN DE 20STE EEUW

Eric Geboers is meer dan een week dood. Overleden in het koude water van een voormalige zandwinningsput toen hij zijn hondje van een gewisse verdrinkingsdood wou redden. Hoe hard en onredelijk kan het lot toeslaan. Gisteren dinsdag 15 mei mocht het publiek een laatste groet aan hem brengen. Vandaag woensdag was er de begrafenis in intieme kring.

In de sporttop-52 van de 20ste eeuw kreeg Eric in België de 30ste plaats toegewezen. Net achter zwemfenomeen Fred Deburgghraeve, maar voor meerkamper Dailey Thompson en voor de legendarische autocoureur Manuel Fangio. In bedoeld klassement was Eric Geboers bovendien de enige motorcrosser die voor een klassering in aanmerking kwam tussen de allergrootste sportvedetten van de afgelopen 100 jaar. Zijn vijf wereldtitels en het feit dat hij toen nog steeds de enige rijder was die wereldkampioen werd in alle drie de soloklassen, waren daar zeker niet vreemd aan.

sept-okt 2009 094-1sept-okt 2009 275

5 augustus 2018 zou Eric Geboers 56 worden . Na een mislukt uitstapje in de wereld van helikopters  en co werd “The Kid” van weleer, samen met grote broer Sylvain , teammanager van de Suzuki GP ploeg.  En  zat hij opnieuw waar hij echt thuishoorde, in de motorcross. Een wereld die hij door en door kende.

Hieronder één van de vele interviews die ik met hem mocht maken als voorbereiding van mijn boek “Eric-the Kid-Geboers” dat midden december 1990 werd voorgesteld tijdens de Hardcross in het Sportpaleis van Antwerpen. Het boek is niet meer te koop wegens uitgeput en niet herdrukt .

  • Tien jaar lang scheerde Eric de hoogste toppen, maar gaf hij er op zijn 28ste plots de brui aan. Mentaal helemaal leeg. In de sportwereld op topniveau is er geen plaats voor een stapje opzij. Presteren en nog eens presteren moet er gedaan worden en dat vreet aan een mens. “Ik heb nog steeds geen sikkepit spijt over die beslissing van toen”, bekende  Eric toen en onlangs nog.

De titel “Mister 875”, een simpele optelling van 125+250+500, in zijn tijd de drie soloklassen van de motorcross, kreeg de jongste van de broers Geboers al in 1988 opgespeld. Toen werd hij voor de eerste maal wereldkampioen 500cc. Eerder had hij ook al titels behaald in 125 en 250cc.

Zijn prestigieus record werd pas in het nieuwe millennium door Stefan Everts geëvenaard en ruim verbeterd. Stefan werd niet alleen de tweede “Mister 875” ooit,  maar won ook nog eens 101 GP’s en 10 wereldtitels. Daarmee verpulverde ‘The Legend’ alle bestaande records. Eric Geboers had er geen moeite mee om dat te erkennen. Stefan is de beste, zei hij vaak,de allerbeste.

th.2jpg thth3

  • Eric Geboers was de man van de korte, felle carrière. In een minimum van tijd won hij bijna alles wat er te winnen was. Zijn palmares blijft weergaloos.
    In ’79 maakte Eric zijn WK-debuut, in ’90 besloot hij definitief met crossen te stoppen. Exact 28 jaar jong.
    In die periode van elf jaar won Eric twee wereldtitels in 125cc, één in 250cc en nog twee in 500cc. In totaal reed hij 119 GP’s. Daarvan won hij er 39. Eric won ook 74 GP-reeksen.

Training als wetenschap

De jongste van de broers Geboers was niet alleen een begenadigde motorcrosser, Eric gaat ook de geschiedenis in als de man die het crossvolk leerde trainen. Training, gebaseerd op wetenschap.

Eric: “Toen ik mijn carrière begon, was er van training nauwelijks sprake. Iedereen deed wel wat, daar niet van, maar het was natte vingerwerk. Op tijd en stond een stevig stuk vlees tussen de tanden en dan maar rondjes gaan malen tot je tong over je stuur hing. Meer stelde het niet voor. Ik had al snel door dat het anders kon, anders moest.
Stevig onderbouwde schema’s, controle van de hartslag en lactaat testen zijn nu gelukkig alom aan de orde.”
“In de laatste jaren van mijn carrière heb ik omzeggens altijd zonder motor getraind. Ik moest het hebben van loop- en krachttraining, puur fysiek dus. Pas in het weekend zag ik mijn motor terug. De aanblik ervan zorgde telkens weer voor een forse adrenalinestoot, als een haan die zijn kippen terugziet. Die kicks deden het.”

Een prima voorbereiding is nog steeds de beste garantie om het lichaam gaaf te houden. In totaal liep Geboers “maar” 13 breuken op.

“Kleine breuken dan nog”, relativeerde Eric meteen. “Hand, pols, duim, knie, maar geen been- of armbreuken. Voor de Antwerpse Hardcross ’90, gepland als de laatste wedstrijd uit mijn carrière, heb ik verstek gegeven omdat ik in de supercross van Paris-Bercy een sleutelbeen brak. Zo zie je maar dat je altijd alert moet zijn als je deze sport beoefent, zelfs tot op de absolute slotdag toe.”

  • Wat waren je voornaamste eigenschappen?

Eric:“Ik denk dat ik een flinke hoeveelheid aangeboren talent had. Ook van mijn eerder kleine gestalte had ik meer voordeel dan nadeel. Ik ben tussen motoren opgegroeid. Vader verkocht auto’s, later scooters en brommers. In zijn jonge jaren was hij amateurcrosser. Logisch toch dat zijn zonen dat ook gingen doen. Ik werd 5 augustus ’62 geboren, mijn oudste broer Sylvain won op dat ogenblik een nevenwedstrijd van de Belgische GP in Namen.”
“In het werkhuis van vader stond altijd wel een Mobyletteke ergens verloren in een hoek. En vermits de Keiheuvel vlakbij de deur lag, en er van groene jongens nog geen sprake was… Op dergelijke spullen heb ik mijn technische bagage verworven.”

Harry Everts, die in 1980 in het Suzukiteam van Sylvain reed, volgde van dichtbij het GP-debuut van Eric in het WK.

mx history day (58)Harry:“In Hechtel viel hij net naast het podium, maar Rinaldi, Velkeneers en ik wisten meteen dat we er een klant hadden bij gekregen. Ik had daar geen problemen mee. Ik wist al eerder dat Eric ons op een dag ging overtroeven, want ik zag hem dag na dag progressie maken. Eric werd meteen vierde in zijn eerste internationale Grote Prijs. Een paar weken later won hij zijn eerste GP. In zijn eerste WK werd hij derde in de eindstand. Lang niet slecht voor een debutant die bovendien verstek diende te geven voor de eerste twee GP’s.”

  • Hoezo?

Eric:” In die tijd moest je 18 zijn om te mogen deelnemen aan het WK. Na de GP van Oostenrijk vernam Sylvain echter dat de 17-jarige Guy Van Gijseghem, die goede connecties had met bondsvoorzitter Bruneel, er zijn debuut had gemaakt. Bruneel had weet van de plotse verlaging van de leeftijdsgrens naar 16, terwijl wij door de BMB in het ongewisse werden gelaten. Jammer toch, want ik won dat jaar de GP’s van Frankrijk, Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Er zat toen echt meer in dan de derde plaats ,misschien de eerste wel.”

Eric was ook een echte lefgozer. In het uitdagen van zijn concurrenten balanceerde hij vaak op het randje van het toelaatbare. Zoals tijdens die bewuste paastrofee van ’83.

mx history day (29)Eric:”Het weer was slecht tijdens de tweede dag in Leuven. De mensen stonden nat en verkleumd achter de omheining. Bovendien was de fut uit de trofeekoers, want ik had de eindwinst na de tweede Brabantse reeks al binnen. Voor de laatste reeks kwam ik niet meteen opdagen. Pas toen de jongens al goed anderhalve minuut over de slijkbaan laveerden, begon ik eraan en werd nog tweede in die reeks. De mensen juichten en vergaten hun nat pak. Met zulke acties wou ik de collega’s echt niet belachelijk maken, hoor. De uitdaging om het onmogelijke toch mogelijk te maken was gewoon sterker dan mezelf. Ik heb vaker dergelijke dingen uitgevreten. Ja, ik was een “adrenalinejunk”. Ik had die shots nodig om plezier te blijven hebben van mijn vak.”

In 1984 verkaste Eric van 125 naar 500cc en van Suzuki naar Honda.

Eric:”Suzuki hield er eind ’83 mee op, ik moest dus wel verhuizen. De overstap van 125cc naar 500cc en van de vertrouwde Suzuki naar de totaal andere Honda bleek echter te groot. Het heeft echt veel tijd gekost om me aan te passen. Het motorkarakter van de Honda was helemaal anders dan dat van de Suzuki en ook aan mijn nieuwe rijstijl heb ik jaren moeten werken.”

1984, ’85 en ’86 werden de jaren van Malherbe en Thorpe.

Omdat 500cc in het midden van de jaren 1980 de absolute koningsklasse was, maar Honda ook een doorbraak in 250cc wou forceren, werd Eric Geboers door zijn toenmalige teamboss Steve Whitelock doorverwezen naar de middencategorie. Aanvankelijk zeer tegen zijn zin, maar de argumentatie van de Amerikaan deed het ‘m uiteindelijk toch.

Eric:”Steve, de man die me de nickname Kid bezorgde omdat ik maar 1m68 groot ben, argumenteerde dat het ogenblik bijzonder gunstig was om de kwartlitertitel te pakken. Daarna zou ik meteen mogen terugkeren naar 500cc om opnieuw wereldkampioen te worden. Daarmee zou ik de eerste worden die de drie titels op zijn naam kon schrijven, de eerste “mister 875″. Steve kon me overtuigen om die stap te zetten… 250cc werd echter geen gemakkelijk WK, maar er was geen excuus voorhanden om de titel niet te winnen. Uiteindelijk won ik hem en dat gaf een enorme voldoening. Voor mij en voor Honda.”

  • Meteen bingo

Eric:”Een jaar later won ik ook de 500cc-titel. Uitgerekend in Namen. Zonder er een reeks of de GP te winnen. Dat deed de Zweed Hakan Carlqvist. Na afloop van de eerste reeks had ik evenwel voldoende punten vergaard om de nieuwe wereldkampioen te zijn. Op slag werd ik ook de eerste “Mister 875″. Het feest achteraf was navenant.”

Ook Jobé ging dat jaar voor dezelfde bekroning. Jobé, reeds tweemaal wereldkampioen 250cc en eenmaal 500cc, koos in 1988 voor de 125cc-categorie. De Luikenaar bleek evenwel geen partij voor JM Bayle en Co.Hij ging af als een gieter.

th.1jpg

  • Rise and fall

Voor Eric Geboers gingen vanaf augustus 1988 alle deuren open. Eric werd niet alleen “Sportman van het jaar” gekroond, maar hij kreeg ook de “Trofee voor sportverdienste”. Geen motorcrosser had hem dat ooit voorgedaan.

Voor Geboers werd 1989 het jaar van de terugval. De motivatie was weg. Eric had zowat alles gewonnen wat er te winnen viel. Ook persoonlijke problemen en verkeerde technische keuzes lagen toen aan de basis van zijn verlies tegen Dave Thorpe en Jeff Leisk.

mx history day (61)Eric:”Zeg maar dat ik het na tien jaar top cross niet meer kon opbrengen om nog te trainen. Zelfs winnen deed me nog nauwelijks wat. Op het podium kreeg ik geen brok meer in de keel wanneer mijn naam gescandeerd werd. Ik wist toen dat het behoorlijk fout zat, maar ik deed er niks aan. Erger nog, vaak had ik het gevoel dat ik nog teveel kreeg in verhouding tot de geleverde inspanningen. Ook ‘Eric Geboers Events’, mijn bedrijf in sportpromotie, stond toen in de steigers. Ik voelde dat de commercie de motorcross naar de tweede plaats had verdrongen. Begin 1990 werd ‘EG Events’ officieel boven de doopvont gehouden in het Antwerpse Provinciehuis.”

  • Nog één keer

Maar Eric Geboers was er de man niet naar om ongemerkt van het crosstoneel te verdwijnen.

Eric:“Ik wou nog één keer schitteren en dan afscheid nemen op het toppunt van mijn kunnen. Daarvoor had ik nieuwe uitdagingen nodig.”

En die vond hij.

Eric:“De triatlonploeg, die ik vanaf 1990 onder mijn hoede nam, bracht opnieuw orde en regelmaat in mijn leven. Als fanaat van harde duurtrainingen kon ik niet beter aan mijn trekken komen dan bij deze jongens en meisjes. Zij waren nog fanatieker met hun sport bezig dan ik met de mijne. Het werd een enige ervaring.
Tien jaar lang had ik het tempo aangegeven tijdens mijn trainingen, nu moest ik achter deze bende aan. Ik liep, zwom en fietste mij dagelijks haast een beroerte. De sportmedische begeleiding deed de rest. Nog voor het crossseizoen van start ging, wist ik dat niemand mij van een vijfde wereldtitel zou houden. Mijn carrière moest eindigen in schoonheid.”

  • Orgelpunt

En dat gebeurde ook. In zijn laatste jaar won Eric de GP’s van Finland, Italië, Engeland, San Marino, België en de VS.

5 augustus 1990, zijn 28ste verjaardag, won hij voor het eerst de Belgische GP op de Naamse Citadel  en werd hij ook voor de vijfde keer wereldkampioen. Het laatste hiaat in zijn weergaloos palmares was opgevuld.

Eric:”5 augustus 1990, mijn 28ste verjaardag, werd niet alleen de absolute triomfdag van mijn carrière, maar ook de uiteindelijke bekroning van mijn loopbaan. Ik kon er nu op een fatsoenlijke manier een eindpunt achter zetten, zoals men dat in de Kempen zegt. Ik geloof niet dat iemand me dat op die manier heeft voorgedaan.

“Dat was het dan, nu begin ik een ander leven”, besloot Eric later de avond met een nieuwe flikkering in de ogen, nadat hij op de Naamse Citadel de laatste bakworsten van de barbecuetractatie geserveerd had aan zijn beste vrienden.

Een tijdperk was ten einde. De herinnering aan elf fantastische crossjaren zijn gebleven bij zijn vele duizenden supporters. Rust in vrede, Eric.

-ludo vervloet-

 

Op de uitvaartplechtigheid van Eric waren geen media en publiek toegelaten. Een bevriende fotograaf maakte tijdens de begrafenis beelden.
32837472_10156365197171100_3723996967894777856_n 32924372_10156365195911100_5818502731169529856_n 32917086_10156365195346100_5224111976463990784_n 32780099_10156365196171100_1562907258638041088_n 32972194_10156365196361100_8156667482409533440_n 32854789_10156365195436100_463062882565750784_n32928287_10156365196996100_1428511169236172800_n 32968133_10156365195576100_422131612306636800_n32535046_10156359316071100_3576295147119312896_n 32873711_10156365196616100_5989935053709246464_n

Dinsdag 15 mei was iedereen welkom voor een laatste groet van 19 uur tot 21 uur in de cafetaria van het motorcrossparcours in de Marie Curiestraat 24 in Lommel. Meer dan 2.000 rouwenden daagden op.

1 2 3 8