Brug Eindhout vandaag zondag naar definitieve plaats

De nieuwe stalen boogbrug van Eindhout werd de afgelopen maanden samengesteld op een montageterrein langs het Albertkanaal. Volgend weekend (2 en 3 feb) wordt deze gemonteerde brug van het montageterrein naar haar nieuwe vaste plaats gevaren.

image006De Vlaamse Waterweg nv verhoogde de brug van Eindhout. Het verhogen van de brug en het plaatselijk verbreden van het Albertkanaal kadert binnen de opwaardering van het Albertkanaal. Dit groter project omvat het wegwerken van capaciteitsbeperkende knelpunten op het Albertkanaal.

De brug werd op dezelfde locatie gebouwd als de huidige brug. Eind vorig jaar werd de oude brug al afgebroken om plaats te maken voor de nieuwe stalen boogbrug.

De staalstructuur voor de nieuwe brug werd voorbereid in een atelier en daarna geassembleerd op een montageterrein op rechteroever op de terreinen van Frangema staal, net stroomafwaarts van de brug. Volgend weekend wordt deze geassembleerde brug ingevaren en verder afgewerkt. Zaterdagmorgen wordt de brug van het montageterrein op een ponton gereden.

Zondagmorgen vaart het ponton van omstreeks 7.30 uur richting de nieuwe locatie. Daar aangekomen (+- 12 uur) wordt de brug op het ponton gedraaid en over de tijdelijke landhoofden getild. Als alles volgens timing verloopt is deze operatie omstreeks 18u afgelopen.

Veilige kijklocatie voor toeschouwers

Wie veilig de afbraak wil volgen, kan dat doen vanaf een veilige kijklocatie ter hoogte van De Vesten. Daar is een strook afgezet voor toeschouwers.

POEZIE IN NAAM LAAKDAL VER TE ZOEKEN

Net als in de jaren 1970 gonst het weer van nieuwe fusieplannen tussen dorpen en gemeenten die Vlaanderen en Wallonië nog een stukje overzichtelijker en eenvoudiger moeten maken. Voor de administratie is een nog grotere samenvoeging van deelgemeenten wellicht een goede zaak, voor het dorpsleven alleszins niet. Of is het misschien ook de bedoeling van de overheid om met dat dorpsleven uit vroegere tijden definitief komaf te maken?

Door de gedwongen fusie van de beide Vorsten, Veerle en Eindhout destijds hoopte men met de ‘poëtische’ naam Laakdal tot een algemeen akkoord te komen en een gevoel van samenhorigheid te scheppen. Een opzet dat na 40 jaar nog steeds niet geslaagd is. De mensen van vier generaties terug blijven zich inwoners van hun deeldorp heten.

sized_DSC_0517 P1020546

Laakdal is en blijft een misbaksel van enkele toogvrienden die zich lieten inspireren door het stroomgebeid van de Grote- Kleine- en Rode Laak om een nieuwe fusienaam te vinden. Uitgangspunt daarvoor was wellicht dat men met de Grote Laak meteen ook de provincies Antwerpen en Limburg voor een deel kon afbakenen. Waar men de dalen vond is me nog steeds een raadsel want buiten de bultjes Wijngaardbos, Trichelhoek en Kapelleberg is hier niet veel verhevenheid te bespeuren om onderaan een dal te creëren.

Bovendien lijken alle drie de Laken tegenwoordig meer op slecht onderhouden grachten dan op rivieren die tijdens een aantal dagen van fikse regenval hun stroomgebied gevoelig uitbreiden in de belendende weilanden.

Een ding vergat men ook: Eindhout behoort niet tot het stroomgebied van de Laken, wel van de Grote Nete. Men vindt de naam terug in Netezonen, de naam van de tegenwoordig erg succesrijke voetbalclub.

LAAKDAL

“Laten we afspreken op het marktplein van Laakdal.” Wat schort er aan deze zin?, vroeg Hans Otten zich onlangs af in GvA. Aan de zin schort taalkundig niets, inhoudelijk wel.

Laakdal heeft immers helemaal geen centraal marktplein, wel pleinen van een deelgemeente.

Nadat Veerle in 1971 na veel tegenwerking met het piepkleine Varendonk werd gefusioneerd, smolt het zes jaar later samen met Eindhout en de Vorsten om naar de eerste nieuwe gemeenteverkiezing in Laakdal te kunnen. Ludo Helsen, reeds burgemeester van Veerle-Varendonk, won die met klank.

DSC_0291Varendonk bleef en blijft tot op de dag van heden nog steeds dwarsliggen. Ze hebben een eigen alternatief gemeentebestuur en deden in 2015 nog eens een echte trouw van vroeger over in hun kleinste gemeentehuisje Varendonk-kermis met attracties en volksbal.

DSC_0147 sized_DSC_0136

Ook de inwoners van het gehucht Veerle-Heide zeggen al een tijdlang met fierheid dat ze van De Hei zijn. Tegenwoordig vindt een deel van het culturele leven in Laakdal hier plaats. ’t Buurthuis is uiterst geschikt voor feesten allerlei, voor toneel, muziek en jeugdopvoeringen van de scholen. Toch houden de oudere Veerlenaren staande dat ‘ze’ veel van Veerle hebben afgepakt. Het postkantoor, de ziekenkas, het gemeentehuis, alles is naar Vorst verplaatst… Ze vergeten alleen dat ze een ruime sporthal op hun grondgebied kregen.

Toch is Veerle een dorp dat nog leeft, ondanks de drastische daling van het aantal cafés, vroeger de norm voor veel sociale dingen.

sized_DSC_0133In onze jonge jaren hebben we ooit alle 52 toenmalige cafés en cafeetjes op één dag bezocht, natuurlijk zonder overal bier te drinken. Er waren daar cafeetjes bij waar amper een dozijn klanten binnen kon als ze dicht bij elkaar gingen staan/zitten. De cafébazen die ‘mamber’ (membre-lid) waren van fanfare De Wijngaard kregen eens per jaar muzikaal bezoek met vertier.

sized_P1080541 sized_DSC_0023

Veerle was ook bekend voor zijn jaarlijkse processies en kermissen (van elk twee stuks). Van heinde en verre kwam daar veel volk op af. De kermissen en één processie bestaan nog steeds maar worden van de troon gestoten door de Vejelse Metten en het vuurwerk op oudejaarsavond. Ook Eindhout met een paar erg druk bezochte cafés en Groot-Vorst met zijn meiboomplanting, zijn fusie met het Duitse Tönisvorst en fanfare Concordia kennen nog een bloeiend uitgaansleven.

sized_P1080601 meiDSC_0209

‘Veerle krijgt alle winkels,Vorst niks’, is een veelgehoorde klacht in Vorst. Er staat al heel lang een winkelpand leeg in Groot-Vorst dat niet gevuld geraakt, maar in Klein-Vorst komt eerlang een Carrefour.

sized_P1040109 sized_P1040078

Over het in aanbouw zijnde nieuw gemeentehuis op en rond het marktplein wordt nog weinig gerept. Winkels? Misschien, maar dan geen parkings meer. In het Laakdalse centrumdorp blijft de rivaliteit met de andere deelgemeentes erg groot. De nieuwe inwijkelingen in de verkavelingen kunnen daar op termijn misschien verandering in brengen. Voorlopig blijven ook de jeugdbewegingen van Groot-Vorst, Klein-Vorst, Eindhout en Veerle nooit/zelden samen iets organiseren.”

Eindhout lééft, misschien wel het meest van alle drie. In Veerle en Vorst hebben ze gewoon niet zoveel cafés meer over als hier, met erg veel bezoekers.

Toch voelen ze zich in Eindhout na de fusie het hardst benadeeld. Net als in Veerle horen we het refreintje dat ze voor alles, zoals de ziekenkas of het gemeentehuis, naar Vorst moeten, voor de sporthal zelfs naar Veerle’. Over de verre verplaatsing naar het containerpark in Meerhout wordt nergens gerept. Eigenaardig.

Voelt de jeugd van Laakdal zich nog een Pootzak, een Tut, een Vejelschijter en zijn die van Klein-Vorst nog eerder gericht op het nabije Tessenderlo?

Niet echt, de jeugd is opgegroeid als inwoners van Laakdal.

sized_DSC_0192Dat is ook te voelen bij de lokale voetbalploegen. Toen Veerle Sport een paar jaar geleden fuseerde met Standaard Vorst in VV Laakdal (foto) mocht de naam Vorst of Veerle hier niet meer vallen. Voortaan was het Laakdal. Pogingen om Excelsior en Netezonen ook bij deze fusie te betrekken zijn bij voorbaat uitgesloten. No way. Raak niet aan onze entiteit. Wij zijn en blijven van Klein-Vorst en Eindhout … Hopelijk laat een nieuwe, grote fusie van gemeenten nog lang op zich wachten, anders krijgen we misschien een nog ergere naam.

 

-ludo vervloet-

 

Begraafplaats Veerle wordt heringericht

De herinrichting van de begraafplaats in Veerle gebeurt vanaf 28 januari 2019. De heraanleg kadert in de gemeentelijke toekomstvisie voor begraafplaatsen. Getracht wordt ‘om de nabestaanden sereen tot rust te laten komen bij hun dierbare overledenen.’

Bij de opmaak van het plan gaf het gemeentebestuur de burgers zoveel mogelijk inspraak. De dienst Burger– en Welzijnszaken maakte, samen met een werkgroep, een uitgebreide toekomstvisie op.

DSC_0023De belangrijkste aandachtspunten zijn de paadjes, die toegankelijker en onderhoudsvriendelijker worden, meer banken en een anders ingerichte strooiweide.

Er wordt ook een paviljoen gebouwd waarin een laatste groet kan gebracht worden aan kist of urne. Aandacht wordt ook besteed aan sanitair, een informatiebord en de nodige voorzieningen om het graf netjes te houden.

De herinrichting zal 90 werkdagen duren. Behoudens de weersomstandigheden vatten de geplande werken aan vanaf 28 jan. Tijdens de werken zal er beperkte hinder mogelijk zijn.

Mammoetboom in gemeentepark Veerle

10933982_340707096137791_6771877186915583841_n Je zal maar in een deelgemeente van Laakdal wonen en 69 jaar lang haast dagelijks naar iets kijken dat de vanzelfsprekendheid zelve is. Zonder evenwel te beseffen dat de boom, want daarover gaat het, behoort tot de familie van de oudste, dikste en hoogste exemplaren van deze planeet. Wat iedereen eerder in Californië verwacht, groeit ook op het dorpsplein van Veerle: een mammoetboom of sequoiadendron gigantum. Niks meer, niks minder.

In Veerle staat dus een grote boom. Niet zo maar de eerste de beste. Hij werd met zekerheid in 1950 geplant toen het huidige marktplein werd aangelegd naar een plan van ‘bovenmeester’ Claes. Iedereen kent hem nu als een flink uit de kluiten gewassen soort den, maar weinigen weten dat hij tot de familie van de mammoetbomen behoort. Een boom waarvan wij dachten dat die alleen in Amerika voorkomt.
Hoe kwamen we er pas in 2012 achter dat de mammoet van Veerle inderdaad tot de familie van de sequoia’s behoort? Doodgewoon, de schuld van een quizavond 7 jaar geleden in Hulst-Looi.Daar werd een vraag gesteld die helemaal refereerde aan die boom in Veerle. Deelnemer Vic Luyckx , de nestor onder de quizzers, informeerde ons over de echtheid ervan en even later spurtten we met meetlint en fotoapparaat naar de Veerlese merkwaardigheid.
De Veerlese sequoia heeft nog vele jaren voor de boeg om de voetsporen van zijn oudere soortgenoten te drukken want hij heeft nog maar een basisomtrek van 4,36 m en een voor zijn sociale status minieme hoogte van 17 m. Een kleintje dus nog, maar bekijks gaat hij nu zeker krijgen, alleszins veel meer dan vroeger. Al is het maar uit eerbied voor zijn familie.
En nu we toch bezig zijn hebben we ook even opgesnord wat ons aller Wikipedia omtrent de mammoet onder de bomen vertelt.
Cipres

De mammoetboom of reuzensequoia (Sequoiadendron giganteum) is een boom uit de cipresfamilie (Cupressaceae). Het is de zwaarste boom in de wereld. De soort komt vooral voor in Californië. Voor de ijstijden ook op het noordelijk halfrond van de halve wereldbol. In Europa is de boom vooral bekend als fossiel in bruinkoollagen.
De grootste mammoetboom is de General Sherman Tree uit het Sequoia National Park in Californië. Hij heeft een hoogte van ruim 83 meter en een bodemomtrek van 31 m.
Sierboom

Als sierboom werden mammoetbomen in Europa pas aangeplant na 1850. Daardoor zijn ze voorlopig nog aanmerkelijk kleiner dan in Californië. De dikste mammoetboom in België vind je in het Waalse Esneux. Die heeft al een stamomtrek van 8,9 m. De leeftijd van de oudste reuzensequoia in de wereld wordt op 3200 jaar geschat.

De mammoetboom heeft een zeer dikke bast en een hoge kruin, zodat bij een bosbrand het vuur de belangrijkste delen van de boom niet kan aantasten. Voor de voortplanting is het echter noodzakelijk dat de zaden deels verbrand worden. Het snel blussen en voorkomen van bosbranden in het verspreidingsgebied lijkt de oorzaak te zijn dat er vrijwel geen nieuwe sequoia’s meer groeien. Anderzijds kunnen de zeer sterke bosbranden de oude exemplaren dodelijk beschadigen.
De mammoetboom levert zacht en duurzaam hout. Echt te zacht om als constructiemateriaal gebruikt te worden. Maar het oog mag ook wat hebben.

GROEN EN NV-A MAAKTEN VOORBEHOUD

P1090262[462]Tijdens de officiële installatievergadering van de nieuwe Gemeenteraad op 3 januari werden ook de Laakdalse vertegenwoordigers in de Politieraad aangeduid. Onder andere Stein Voet (CD&V) werd verkozen.

Stein is echter geen gemeenteraadslid, een verkiesbaarheidsvoorwaarde. Volgens het Laakdalse bestuur wordt die dan opgevolgd door Nele Devoghel (CD&V).

Paul Mondelaers (Groen) en Caroline Janssens (NV-A), beiden in de oppositie, maakten meteen hun voorbehoud kenbaar.  De regelgeving is op dat vlak immers niet éénduidig.

IMG_2691 21041187_483663222005122_6868104249100730368_n

Een dag later kreeg Mondelaers al een bevestiging van VVSG (Vlaamse Vereniging van Steden en Gemeenten, een neutrale instantie) dat dit inderdaad niet de correcte handelswijze was. Hij bracht onmiddellijk de Algemeen Directeur van dit juridisch advies op de hoogte.

Het advies van VVSG komt er op neer dat niet Devoghel  maar wel Lien Van Thielen (Vlaams Belang) de zetel in de Politieraad zou toekomen.  Het betreft echter slechts een advies.

De uiteindelijke beslissing komt van de Deputatie van de Provincie Antwerpen (met vertegenwoordigers van CD&V en NV-A). In de loop van januari wordt hierover meer nieuws verwacht.

De oppositie toont hiermee al dadelijk dat ze , ook na het afscheid van enkele gevestigde waarden in de Laakdalse politiek, het bestuur nauwlettend wil controleren.

Cheque voor goed doel

Kindergemeenteraad en Garos schenken cheque aan ‘Hou-Vast’

De Laakdalse kindergemeenteraad overhandigde vorig weekend een cheque van 490 euro aan Leo Peeters van vzw Hou-Vast. Dit bedrag konden zij schenken door de verkoop van snoep en soep op de kerstmarkt in Groot-Vorst en een schenking van de gemeentelijke adviesraad voor ontwikkelingssamenwerking (garos).

KGRnieuwjaarsreceptie18-2

“Ik ben heel fier op mijn kinderschepenen”, zegt schepen Frank Sels trots. “Zij hebben zelf dit thema gekozen. Bovendien hebben zij nog heel wat ideeën die zij willen verwezenlijken zoals een pop-up weggeefwinkel en eventueel eens een handje gaan helpen bij een activiteit van Hou-Vast.”

VERLOREN MAANDAG

Vandaag 7 januari is het ‘Verloren maandag’, of niet?

Verloren maandag wordt op de maandag na de zondag na Driekoningen gevierd en is een hardnekkige traditie in de provincie Antwerpen en de stad Antwerpen. Dat zit moeilijk dit jaar omdat Driekoningen op een zondag valt. Normaliter is het pas volgende week maandag ‘Verloren maandag’. (zie apart artikel) Een vergissing die ook wij maakten. Benieuwd wat de kranten er morgen zullen over vertellen. Die het vandaag al gevierd hebben, kunnen er maar goed mee zijn. Nieuwe kans volgende maandag en … dubbele pret.

Er worden ‘hete broodjes’ gegeten, gevuld met worst en warm uit de oven.

Worstenbrood, zeggen wij hier. Appelbollen kunnen ook.

verloren_maandag_(025)Over de herkomst van dit gebruik doen vele verhalen en stadslegendes de ronde.

De eerste “Verloren Maandag” komen we tegen in 1730, in Leuven. Een dag die “verloren” was. Er werd niet gewerkt omwille van de feestelijkheden ter gelegenheid van de eedaflegging van de stadsambtenaren.

Dergelijke plechtigheden werden soms gevolgd door een feest. Om dat feest voor de stad betaalbaar te houden, kreeg men een goedkoop vleesbroodje te eten. Aangezien de ambtenaren de rest van die dag niet meer werkten, werd die dag al gauw “Verloren Maandag” gedoopt.

Gilden

In vroegere tijden organiseerden erg machtige gilden rond het begin van de 18de eeuw hun nieuwjaarsfeest op “Verloren Maandag”. Een ganse dag werd er gefeest en kwamen de ambachtslui niet aan werken toe.

Gildeleden gingen van deur tot deur nieuwjaarswensen aanbieden in naam van hun patroon. Meteen ook een grote aanleiding tot herbergbezoek en werkverzuim.

Dit drukke herbergbezoek bracht de herbergiers mogelijk op ideeën.

Om hun hun klanten zo lang mogelijk in hun zaak te houden, zorgden zij voor een zout hapje. In samenwerking met de slagers en bakkers van dorp en stad trakteerden de herbergiers hun klanten op gebraden vlees en versgebakken brood.

Om het goedkoop te houden, gebruikte men vooral vette vleessoorten, verwerkt tot worst en verpakt in deeg.

Antwerpse haven

Andere bronnen verwijzen naar de Antwerpse haven. Traditioneel mochten de havenarbeiders op de maandag na de eerste zondag na Driekoningen op kosten van de natiebazen drinken.

Daarbij werd hen iets warms te eten aangeboden, samengesteld uit ‘onverkoopbaar’ vlees en brood. Dat “verloren brood“ zou aan de oorsprong liggen van de specifieke naam van die dag.

Worstenbrood

Het eten van écht worstenbrood, zoals wij dat nu kennen, wordt voor het eerst vermeld in 1913 in het boek “Plezante mannen in een plezante stad”. Het gebruik zou volgens schrijver Poffé pas opgekomen zijn na 1880.

Pas na de Tweede Wereldoorlog zorgde het worstenbrood bij de bakker voor een grote toeloop op “Verloren Maandag”.

Tot op de dag van vandaag wordt deze traditie gehandhaafd en worden in sommige, traditionele Antwerpse horecazaken de klanten vergast op worstenbrood en/of appelbollen.

En wij? We bakken zelf worstenbrood of … pannenkoeken.

 

DRIEKONINGEN

Zondag 6 januari is het driekoningenfeest , zowat het laatste van de winterse kinderfeesten. Sinterklaas beet de spits af. De nieuwjaarszangertjes kregen we onlangs nog aan de deur en nu is het de beurt aan de aanhangers van de Driekoningen.

Cabalgata de Reyes de Adeje

In onze diepe zuiderkempen is dat feest echter nooit echt doorgebroken. In de vroege jaren 1950 organiseerde de studentenbond een driekoningenstoet in Veerle, maar het bleef bij een eenmalig probeersel. Gespreid over gans Vlaanderen zijn er echter meer aanhangers van de Driekoningen dan van nieuwejerkezoete.

Wijzen uit het oosten

Vanwaar komen eigenlijk die drie koningen? Want – bijbelvast als we ons voordoen – lezen we nergens iets over een trio koningen dat een bezoekje zou gebracht hebben aan de stal in Betlehem. De evangelist Matteüs spreekt alleen over ‘wijzen uit het oosten’. Op zoek naar de ‘koning der Joden’ zouden zij een ster gevolgd hebben en kwamen zo terecht in Betlehem, waar ze het pasgeboren Jezuskind geschenken aanboden.

Relieken

Hoewel het waarschijnlijk is dat de Heilige drie koningen ontsproten zijn uit de fantasie van enkele vrome middeleeuwers, worden hun relikwieën toch bewaard én vereerd in de Dom van Keulen.

zijkantDe restanten van de wijzen zouden gevonden zijn in het Palestina van de 4de eeuw en overgebracht via Constantinopel naar Milaan. Nadat keizer Frederik Barbarossa Noord-Italië had veroverd in de 12de eeuw reisden de relieken naar Keulen, waar de bisschop een groot gouden schrijn liet maken om ze te bewaren.

Later werd de kerk voor dit schrijn verbouwd tot de huidige Dom van Keulen, een waardige bewaarplaats voor deze belangrijke relieken. Vandaag prijkt het driekoningenschrijn – het grootste en meest kostbare reliekschrijn uit de middeleeuwen – op het hoogaltaar van de Dom.

 

1 4 5 6 7 8 9