DIE KRANTEN TOCH …

Ex-motorcrosser (48) sterft aan corona: “Geen enkele dokter wou langskomen”

Vandaag om 16:52 door Cedric Lagast | Bron: Eigen berichtgeving

Ik had er voor gevreesd en werd toch koud gepakt. Ook Werner ontsnapte er niet aan. Zeven dagen na zijn overlijden en in de voor elk getroffen gezin moeilijkste rouwperiode ooit , kwam het telefoontje toch… Wellicht omdat iemand een (goedbedoelde) hint had gegeven, een tip had geseind.

 

Een ex-motorcrosser , zelfs eentje van 48 , dat gaat er in als koek. Dat  doet verkopen.

Verkopen, verkopen is tegenwoordig het adagio van elke krantenredactie. De oplagen van de papieren krant dalen dramatisch. De kleintjes schuilen onder de paraplu van Mediahuis en Medialaan. Elk interessant artikel wordt onder elkaar verdeeld. HN, GvA, HBvL en bij uitbreiding ook dS mogen vaak mee smullen van het werk van één van hun journalisten.

Al geruime tijd wordt heviger dan ooit ook op de digitale lezer gemikt. Die wordt aangelokt met x gratis stukjes per maand, waardoor zijn goesting voor een abonnement in alle vormen en prijsklassen wordt gewekt.

Greet, de rouwende jonge weduwe van haar lieve man, stortte haar hart nog maar eens uit, voor de zoveelste keer. Omstreeks 17 u stond de tekst bij HN online. Met centraal net wat ik verwacht had : de motor en de dokter

Voor het ranzige geurtje zorgde de motor. Motoren en motorsporten waren nooit echt geliefd op redacties. In de gouden jaren van Vromans, Geboers en Everts schoven die wel gulzig bij toen zowat 10% van hun vaste krantenkopers … motorliefhebbers bleken te zijn.

Werner was niet van het niveau van geciteerd drietal. Hij reed voor the fun in een kleine crossbond. Resultaten waren bijzaak. Als hij elke zondag de juiste lijnen op de moeilijke, meestal zandcircuits had gereden, was hij dik tevreden. Van de paar provinciale titels die hij behaalde, ging hij niet naast zijn schoenen lopen.

Toen Axel 25 jaar geleden geboren werd, ruilde Werner de crossmotor voor een mountainbike. Later hield hij de ritmes strak als drummer van Boost.

25 jaar na datum is voor the papers blijkbaar nog ruim voldoende voor een ronkende titel als hierboven. Maar dat was blijkbaar nog niet genoeg. Ook de huisartsen kregen de volle laag.

‘Geen enkele dokter wou langskomen’ , werd de vette ondertitel.

Nogal wiedes dat die dokters niet langskwamen , ze mochten het gewoon niet ! En dat wist die brave journalist ook wel, maar wou is sterker dan mocht in de ondertitel. En werd de nieuwe weduwe nog wat dieper in de miserie geduwd.

Morgen gaan we Werner in zeer intieme kring bijzetten op het urnenveld van het kerkhof in Veerle. Er kwam een ruimte vrij waardoor Joke en Werner hoofd tegen hoofd komen te rusten. De familie blijft intact.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

DE VISIE VAN VUREN dag 12

Het ‘Sus Nuyts – Rozeke Branpad’

Het scheelde twee dagen geleden niet veel of we hadden bij het wandelen of fietsen allemaal een attest moeten meedragen om te bewijzen dat we binnen de kilometer van onze woning waren en er binnen het uur zouden terug zijn. Gelukkig waren er in het nationale veiligheidscomité mensen met genoeg gezond verstand om niet op deze droom van politie en journalisten in te gaan.

Want inderdaad , er is ons binnen bepaalde perken nog vrijheid gegund om te bewegen en dat doet deugd. Onze cocon hier wisselt af : een dag wandelen , een dag fietsen.

Het is nu ook duidelijk dat je geen elektrische fiets moet hebben om te fietsen en dat het niet noodzakelijk is dat je een hond bezit om te mogen gaan wandelen.

Wij hebben er nu al meer dan een week enige ervaring in opgebouwd , en we kunnen al eerste besluiten trekken…

Iets meer dan de helft van de wandelaars hebben wel degelijk toch een hond in hun gezelschap . Er bestaan hier in deze gemeenschap heel veel honden . Uit onze studie blijkt dat er iets meer kleine hondjes zijn dan grote honden , en dat er honderden merken van honden bestaan.

De grotere honden zijn duidelijker traceerbaar . De meeste vinden wij na de wandeling terug in ons boek “Dogs in the world “ of in “ Fameuze hondenrassen “ . Wat de kleine betreft is het veel moeilijker , al is daar ook veel variatie in . Er zijn duidelijk een heel deel “molmarkters “ maar ook nog vele andere.

Wat ook nog opviel is dat wandelende honden zich over het algemeen tevreden gedragen . Zij blaffen bijna niet , alhoewel er op hun snuit ook nooit een glimlach verschijnt!

En vooral , iets waarover nog nooit geschreven is : de snelheid van de hond en die van zijn “ baas” ligt erg dicht bij elkaar . Weinig wandelaars sleuren hun hond achter zich aan , maar van de andere kanter zijn er ook weinig honden die hun baas achter zich aan sleuren.

Toch wel opmerkelijk allemaal.

Zoiets maak je minder mee wanneer je fietst , dan kun je wat verder rijden , maar toch is het beter dat , wanneer je in Veerle woont , je in dat dorp blijft!

Vorst is al een beetje verder en erg vermoeiend om van terug te komen , zeker met de wind op kop, want dan moet je naar Veerle toe nog wat klimmen ook. En Eindhout is zeker mentaal verder , want je geraakt daar meestal alleen in de combinatie fietsen en wandelen naast je fiets ,omdat je op dat fietspad bijna zeker een platte band gaat hebben. Ik heb het al een paar keer meegemaakt! In normale omstandigheden , wanneer er geen coronatijd is , kun je dan nog op een of ander terras wat tijd doorbrengen, maar dat gaat nu ook niet!

Wat ook prettig is , is dat je zo je eigen wandel- of fietspad kan ontwerpen. Ons mooiste is het SusNuyts-RozekeBranpad, gemakkelijk te voet te doen . Het is een rondwandeling die de twee woonplaatsen van mijn twee meest geliefde overgrootouders verbindt , het voormalige huis van Sus Nuyts en dat van Rozeke Bran.

Dat zijn trouwens de twee enige overgrootouders waarover ik veel weet! Je komt er voorbij de kerk mee , voorbij de pomp , en voorbij de plaatsen waar de kiosk stond en ook de dorpsmolen .Een echte aanrader .

Het enige probleem is dat dit nu precies twee overgrootouders zijn langs vaderskant , en dat er niemand bij is langs moederskant. Om deze verhouding weer in evenwicht te brengen ontwierp ik , eerder voor de fiets , het Twee-Charels-van-Nelenpad . De ene Charel van Neel was de vader van mijn moeder en die woonde toen ik hem leerde kennen in een klein huisje op de hoek van de Kapellestraat en de straat die nu Leyndekker heet . Dat kleine huisje was aangebouwd aan een groter maar toch ook eerder ander klein huis , dat van Venus.

De andere Charel van Neel was een neef van mijn moeder en die woonde in een straat die nu Palmboomstraat heet in een hoeve met dezelfde naam. Ik heb zelf nog meegemaakt hoe de oudere Charel op latere leeftijd dus ,graag wat ging helpen op de hoeve van de jongere Charel , misschien wel zijn petekind. Maar dat weet ik niet zeker!

En zo kun je deze tijd ook wel eens gebruiken voor het opfrissen van je familiegeschiedenis en om mensen weer boven te halen die diep in je niet gestorven zijn en die diep in je ook nooit zullen sterven.

Hopelijk tot morgen ,

Louis Vuren

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

DORP ZONDER VERKEER

* Zowat alle dorpen in België lagen er vandaag zondag 22 mrt quasi verkeersvrij bij. Een echte verademing voor de vele sportievelingen te voet en op de fiets én een enige gelegenheid om je nog eens in de goede(?) oude tijd te wanen. Wie de volgende 10 foto’s te weinig vindt, kan terecht op Facebook ludo vervloet om er nog 30 andere te bekijken.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Opening ‘hondenlosloopweide Hazelaar’

Woensdagavond werd, in het gezelschap van enkele buurtbewoners en hun trouwe viervoeter, de “3de hondenlosloopweide” van Laakdal officieel geopend. De gemeentelijke groen- en werkdienst realiseerden die aan ‘de Hazelaar’ in Vorst.

° Momenteel bestaat er reeds een hondenlosloopweide aan de verkaveling ‘de Streep’ in Klein-Vorst en een zwemvijver voor viervoeters aan de Kuypenevijver in Veerle-Heide. Ook in Eindhout wordt er op korte termijn nog een veilige hondenlosloopweide gepland, wellicht aan de Heikantstraat.

  • “Dankzij de Geelse Huisvesting hebben we deze grond kunnen uitrusten als hondenlosloopweide. Onze gemeentelijke groen- en werkdienst hebben dit gerealiseerd. We investeren niet alleen in dierenwelzijn, maar ook in de buurt zelf. Er staat een bank, mensen kunnen kijken en/of een praatje slaan. En dat is goed voor de buurt en de mensen!”, aldus schepen van Wijkwerking Frank Sels.

° Alle hondenlosloopweides krijgen een uniforme bebording en omheining met enkele concrete afspraken. De honden blijven aan de leiband tot ze in de weide zijn. Uiteraard moet ook het poortje na het betreden of verlaten van de weide gesloten worden.

° Het spreekt ook voor zich dat de hond best in de gaten wordt gehouden. De weide is zeker geen hondentoilet. Dus, indien je geen GAS-boete van 350 euro wil riskeren, geldt de regel van Monique nog steeds: ‘kakje in het zakje’. Er is een vuilnisbak in de buurt.

° Natuurlijk wordt eveneens respect voor de buren gevraagd. Geluidsoverlast van blaffende honden kan hinder veroorzaken. Laat dus zien wie de baas is. Goede afspraken maken immers goede vrienden.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Tovertafel van 7.230 euro

34 jaar reeds bestaat het hecht peterschap van de Carabiniers-Grenadiers uit Leopoldsburg over het Dagcentrum Vogelzang van ‘Het Eepos’ in Laakdal.

Het peterschap is het gevolg van een historische vriendschapsband tussen inwoners van Laakdal en Carabiniers die hier in 1940 spontaan onderdak kregen.

° Het Regiment en dagcentrum Vogelzang smeedden al vaak gezamenlijke activiteiten: een kerstfeest, sportdagen in de kazerne in Leopoldsburg en de jaarlijkse marsen van de militairen naar Laakdal en terug.

° Ook op de plaatselijke markten verschenen militairen en deelnemers van dagcentrum Vogelzang samen in het straatbeeld. De tombolaverkoop was steeds een belangrijke bron van inkomsten. Het meest recente sponsorproject van de carabiniers is er eentje om ‘u’ tegen te zeggen en draagt bij aan de kwaliteit van de werking in het dagcentrum.

° Dagcentrum Vogelzang in Laakdal biedt dagbesteding aan personen met een verstandelijke of meervoudige beperking. Het niveau van de deelnemers is zeer uiteenlopend.

° Onder het motto: ‘Iedereen hoort erbij’ startte het dagcentrum een zoektocht en kwam uit bij de Tovertafel. De Tovertafel projecteert interactieve spelletjes op een tafel, een rolstoelblad of op de vloer waarbij de projecties reageren op de bewegingen van de deelnemers.

° De spelletjes stimuleren niet alleen het concentratievermogen maar ook sociale interacties en fysieke activiteit. Sommigen deelnemers werken hier heel actief mee, anderen bekijken het van op een afstand en beleven alzo ‘geluksmomentjes’.

° Aanstaande vrijdag, 6 maart, komen de Carabiniers-Grenadiers  een kijkje nemen in het dagcentrum waarbij ze een demonstratie met de Tovertafel zullen geven.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

GEEN GARAGEVERKOOP MEER

“Sedert enkele jaren was er opnieuw een garageverkoop in Laakdal. Hoewel er ieder jaar vraag is van geïnteresseerde verkopers hebben we besloten de stekker eruit te trekken. Zonder financiële middelen lukt het niet om de Laakdalse garageverkoop bekend te maken bij voldoende kopers”, melden Stein Voet en helpers, de animatoren van de jaarlijkse garageverkoop in Laakdal.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

ANDRE EN FONS VAN HAELST

  • dit stuk werd gisteren zaterdag 6 096 keer bezocht

Vandaag 5 jaar en één maand geleden maakte ik het volgende interview met de founding fathers van het Laakdalse garagebestel. Hier gaat het nog eens woordelijk, in de taal van toen…

GARAGISTEN DRE EN FONS VAN HAELST NOG STEEDS EEN BEGRIP IN VEERLE

De familie Van Haelst werd/wordt in Veerle nog steeds geassocieerd met garage- en sleutelwerk. Sleutelen aan machines en motoren allerlei. Ik geloof niet dat er ooit een motor zo onwillig was dat de broers Van Haelst hem niet aan de praat kregen.

° De broers André en Fons (overleden op 31 januari jl.) hebben een flink stuk van hun leven tussen rijdend materieel doorgebracht. Dat hadden ze mee van hun vader Gust, Nederlander van origine. Hun zonen Jan en Gust traden in hun voetsporen en zetten de familietraditie verder. Ook kleinkinderen zijn gebeten door de microbe.
Klaar voor een reisje door de geschiedenis van een merkwaardige familie?

° Gust Van Haelst was een Hollander die in België, op de bekende Eindhoutse ” Ossestal”, uit een Belgische moeder en een Nederlandse vader van net over de grens werd geboren.
Als Nederlander was Gust ‘soldaat van Oranje’ in de periode van de eerste wereldoorlog 1914-1918.

° Maar omdat Nederland neutraal bleef in die oorlog deserteerde Gust door onder de immens lange grens van prikkeldraad naar België te vluchten.
Voorgoed, want leven in België beviel hem stukken beter dan in Nederland.

EASY RIDER

° Gust ging vroeg alleen wonen. Uit werken gaan, vaak voor perioden van enkele dagen tot een week, deed hij met zijn “tuffer”, een Harley-Davidson. Daarmee werd hij ook de eerste ‘easy rider’ van Veerle. Soms deed hij ook dagenlang gewoon niks en ging hij wel eens aan de rol met een toevallige kennis. In die dagen werd immers niet met werkuren geteld.

° Tussen zijn huis in de Pastorijstraat en de Oude Geelsebaan startte Gust een diamantslijperij op waarin een 20-tal mensen werk vonden. Lang heeft die zaak niet gedraaid want putten boren was zijn echte specialiteit, bij de molenaars in de wijde omtrek aan stoom-, gas- en elektrische motoren werken zijn passie.

° De technieken die daarvoor vereist waren, leerde hij ‘uit zijn eigen’. Ook de camions uit die tijd kenden al spoedig geen geheimen meer voor hem, de luxevoituren evenmin. Gust kon gewoon alles herstellen.

KIJKEN EN EXPERIMENTEREN

Zoons André en Fons traden zoveel jaren later in de voetsporen van hun vader. Net als hij leerden ze de diverse stielen door heel goed te kijken en veel te experimenteren. De leerschool van het leven, zeg maar.

° Na de laatste wereldoorlog kozen Gust en zonen Van Haelst, naast de putboringen, eerst voor de NSU-“tuffers”, jaren later ook voor de NSU-auto’s. De stijgende welvaart onder de mensen in de jaren 1950/1960 was daar niet vreemd aan.

° De Van Haelsten vroegen en kregen meteen een agentschap en hadden daardoor een monopoliepositie in de streek. Andere merkverdelers waren er nog niet.
De slijperij werd omgebouwd en uitgebreid tot een heuse garage waar elke automobilist met zijn technische problemen terecht kon.

EERSTE LES WERD OOK LAATSTE LES

° In 1960 reisde vader Gust naar Neckarsulm voor een eerste NSU-fabrieksbezoek en voor zijn eerste technische lessen.
In het leslokaal werd hij evenwel onwel en minuten later was hij dood.

° Enkele dagen na de begrafenis van Gust werden de eerste twee NSU-wagens in Veerle geleverd. Er zouden er nog heel veel volgen.

° In België waren Dré en Fons één van de eerste dealers van NSU. De auto’s werden vanuit Niel aangeleverd. Regelmatig moesten de broers in Niel en Brussel naar de les, want niet iedereen kon zo maar een NSU open- en dichtgooien. Een Duitse technicus uit de fabriek in NeckarSUlm (zie je NSU zitten?) kwam hun de knepen van het vak leren.NSU werd een voltreffer in Veerle en omgeving.

° “Zekere koude winterzondagmorgen ging ik te voet naar de mis”, herinnert André zich alsof het gisteren was. “Op het kerkplein stond het vol NSU’s van andere kerkgangers. Ik kreeg het er helemaal warm van. Spijtig dat daar geen foto van bestaat.”

RIJBEWIJS EN CO

° “In het begin van de jaren 1960 bestond er nog geen rijbewijs”, vertelt André verder. “Dat kwam er pas in …1969. Wie daarvoor 18 was mocht zonder meer achter het stuur kruipen. Achter de voormalige slijperij en de nieuwe garage lag een stuk wei met schroot van de garage. Daar brachten we de mensen de elementaire begrippen van autorijden bij: starten, vertrekken, stoppen, versnellingen gebruiken …”

° “Wanneer ze dat onder de knie hadden gingen we met hen de weg op. Voor sommige was dat de gelegenheid om NIET toe te passen wat ze dagen lang geleerd hadden: te bruusk stoppen, te hevig optrekken, van derde versnelling in achteruit schakelen … je kan het niet bedenken wat er allemaal fout kon gaan of het gebeurde ook.”

° André: “Het mooie liedje kon evenwel niet blijven duren. Begin 1970 kwam NSU met een grote wagen op de proppen, een regelrechte bedreiging voor VW. Het kapitaalkrachtige VW was echter bij de pinken, gooide op het salon van Zwitserland een grote doek over de NSU en kocht prompt de NSU-fabriek op. De nieuwe NSU werd een jaar later onder een andere naam met succes door VW op de markt gebracht.”

MAZDA EN SEAT

André: “Voor ons was het NSU-verhaal toen ten einde. Meteen werd overgeschakeld op Audi (toen nog bij VW) en Mazda, een nieuwkomer uit Japan. Audi was in die dagen niet te vergelijken met hun wagens van nu. Alles kon er stuk aan gaan, tot de zetels toe.
Het Japanse Mazda daarentegen werd een voltreffer. In ons beste jaar verkochten we 145 wagens, bijna allemaal Mazda’s.”

° Zoon Jan heeft het beroep van André overgenomen en verkoopt Mazda, Gust drukt de sporen van vader Fons en brengt Seat aan de man.  André is intussen 89, broer Fons (87) overleed op 31 januari jl.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

“ZO WAS VEERLE” … voor U

Een van de eerste boekjes over de Veerlese geschiedenis die tijdens het beleid van Ludo Helsen door de gemeente werden uitgegeven, heette “Zo was Veerle “.

° Ludo ziet haast dagelijks bij een van de sociale Veerlese facebookgroepen dat er nog regelmatig foto’s uit dat boekje worden verspreid.

° Het boekje verscheen in 1974 , dus nog voor de fusie tot Laakdal. Het werd uitgegeven in eigen beheer door de JLMachielsenkring. JLM  was de voorloper van de ‘Laakdalse Heemtijdingen’ (LWGH ), van ‘de Klomp’ en het klompenmuseum .

° Sinds jaren is er echter geen boekje meer te verkrijgen, de voorraad leek wel helemaal uitgeput. Maar … Toen Ludo en een paar helpers vorige maandag een aantal oudere zaken in de oude pastorij van Vorst opruimden, vonden ze daar ‘bij groot toeval’ nog een aantal splinternieuwe exemplaren van ‘Zo was Veerle’!

° Op de boekjes staat geen prijs meer. Dus besloot Ludo om ze gratis weg te schenken. Onder bepaalde voorwaarden weliswaar …

*** De gelukkigen moeten lezer zijn van de ‘Gazet van Laakdal’ of ooit iets ingebracht hebben op de facebookgroep ‘Ge za va Vejel as …

Daarbij moeten ze ook plechtig beloven dat ze hun exemplaar niet verder zullen verkopen (privé of op een antiekmarkt of iets dergelijks).

Er wordt maar één boekje per persoon uitgereikt.  Afhalen na afspraak (Ludo Helsen Oude Geelsebaan,19 2431 Veerle-Laakdal). Succes ermee!

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

“chemin particulier” moet terug open

Het afsluiten van een trage weg beroert momenteel de gemeente. Een meerderheid is het categoriek oneens met de man die eigenmachtig overging tot de sluiting ervan en eist een spoedige heropening van deze populaire, want erg veilige wegenis.

° De feiten werden donderdag reeds besproken op het schepencollege. De mandatarissen van CD&V en die van coalitiepartner Pro Laakdal waren unaniem van mening dat deze chemin particulier (zoals hij staat ingeschreven) al jaar en dag als trage weg wordt gebruikt en open moet blijven. Ook Groen is dit standpunt genegen.

° Dit standpunt viel trouwens ook in goede aarde op sociale media , waarop vele gebruikers van de trage weg de afsluiting ervan betreuren. De trage weg was door de jaren heen, nog voor de ontwikkeling van Dagcentrum Vogelzang, ook de enige toegangsweg naar het veld van voetbalclub ‘Dona’.

° Het dossier werd intussen al overgemaakt aan de advocaat van de gemeente. Die zal de uitvoerder aanspreken om de toegang snel weer open te stellen voor de zwakke weggebruikers ervan. Als hier geen gevolg wordt aan gegeven, zal er een gerechtelijke procedure in kort geding worden opgestart.

° De beide regeringspartijen zullen trouwens blijven inzetten op trage wegen. Ze vormen immers een duurzame oplossing voor onze zwakke weggebruikers. Dat de zaak belangrijk is, bewijst eveneens het kort op de bal spelen van de burgers op de sociale media en het massaal melding maken ervan aan de gemeente.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

1 2 3 8