MET JAN WILLEKENS NAAR DE MAAN

Vandaag 14 november 2019 is het exact 50 jaar geleden dat Apollo 12 naar de maan vertrok. Op 19 november was de tweede succesvolle maanlanding een feit. Een paar maanden na de eerste maanlanders van Apollo 11 (21 juli).

  • Jan Willekens van Veerle-Heide was en is nog steeds een echte fan van de ruimtevaart, vooral van de Amerikaanse. “Ruimtevaart was in m’n jeugd een hobby van mij en ik bezit hierdoor tal van foto’s van ruimtevluchten. (o.a. Apollo 11,12,13,14 enz…)”, meldde Jan ons onlangs.

* Toen de Amerikanen 50 jaar geleden naar de maan gingen, was Jan nog een puber. Toch sloeg hij geen enkele tv-uitzending over die met maanreizen en –reizigers te maken had. Kranten en tijdschriften die het over dit onderwerp hadden, verslond hij.

* Bij Nasa vroeg en kreeg Jan zelfs  gehandtekende foto’s van de astronauten die met Apollo 12 vier maanden later de Apollovlucht 11 nog eens dunnetjes over deden.

Apollo 11 vloog in juli 1969, Apollo 12 in november van hetzelfde jaar 1969.

* De astronauten van toen stuurden Jan na zijn vraag dus gewoon een aantal foto’s met handtekening door van zichzelf op aarde en één van het werk voor de Apollo 12- capsule op de maan.

* Op dinsdag 19 november e.k. zal deze niet alledaagse gebeurtenis dus precies 50 jaar geleden zijn. Daarmee herhaalden de astronauten van Apollo 12 binnen de kortste keren de stunt van Apollo 11. Spijtig genoeg kregen de eerste maanreizigers het gros van de belangstelling in de wereld.

* Op de foto’s in bijlage zie je de astronauten van de Apollo 12-vlucht met hun naam en (echte) handtekening.

* Op het internet vind je dezelfde foto’s ook terug.  Van een betere kwaliteit zelfs, maar ze hebben natuurlijk geen echte handtekening. “Ikke wel”, triomfeert Jan nog een beetje na.

REVEIL van 1 NOVEMBER in Veerle

REVEIL is een non-profitproject dat mensen samenbrengt om jaarlijks op 1 november de begraafplaatsen te verwarmen in een gloed van muziek en woord.

Voor Gerda Broeckx, de Laakdalse schepen van kerkhoven, was 1 november 2019 dé ideale gelegenheid om het pas met succes gerestaureerde kerkhof in de Makelstraat in Veerle officieel voor geopend te verklaren.

* In feite was dat al gebeurd door de vele familieleden en hun dierbaren die hier begraven liggen. Begin november lijkt het immers wel feest op de kerkhoven. Die baden nu in een zee van bloemen. In de week voor 1 november was het hier een komen en gaan van mensen met zeemvel en emmer, met bloemen en ornamenten van allerlei pluimage.

* Ook fanfare ‘de Wijngaard’ was vrijdagavond 18u van de partij. Net zoals ze één dag vroeger, donderdag 31 oktober, aanwezig was in de dorpskerk waar meester Oeyen, leraar en bezieler van het lokale muziekcorps, een mooie uitgeleide kreeg.

* In de nieuwbouw afscheidshal op het kerkhof was meester Oeyen donderdag de eerste persoon die hier afscheid nam van familie en vrienden in de nieuwe accommodatie. Zijn urne rust nu in een nis van het columbarium.

Met vreugde heeft Frans beslist geluisterd naar de deuntjes waarmee ‘zijn’ fanfare enkele maanden eerder ook de briljanten bruiloft van hem en zijn Georgette opluisterde. Spontaan, in de tuin voor het raam van hun verzorgingsflat Op Haanven. 65 jaar huwelijk is niet iedereen gegeven.

* Tot zo ver de muziek. Voor het woord op deze reveil koos Gerda met haar team voor de levensloop van een vijftal markante figuren dat hier begraven liggen.

Stans Loret wordt herinnerd als een zeer kranige vrouw, met geen gemakkelijk leven, maar ondanks dat toch te vinden in een groot aantal verenigingen als een erg creatieve kracht.

Mil Robrechts en zijn zussen kennen de dorpelingen beter onder de naam Mil en de vrelle van Haabeek. Het woonhuis in Haanven, intussen omgedoopt tot afspanning SurPlace, werd tot het eind van zijn leven bewoond door Mil. Hij was onder de jeugd bekend voor de jaarlijks erwtenpluk, bij de ouderen voor zijn mooi fruit. De zussen baatten naast de oude school een kledingwinkel uit en waren werkend lid in vele organisatie.

Ludo Stijnen was een vriend van mij. Samen stichtten we AMC Veerle en organiseerden we een kleinkunstavond. Die avond mocht hij echter niet beleven. 29 september 1967 stortte hij als 20-jarige pas gebrevetteerde piloot neer met zijn Fouga Magister (rood toestel van het Red Devils-stuntteam) in de tuin van Sander Van Nijlen, nog een vriend.

Pros Rens was niet alleen duivel-doet-al in de NV Voedingswaren Rens, hij was ook 16 jaar lang hoofd van het Davidsfonds en kreeg daarvoor de cultuurprijs van de gemeente.

Jef Mertens kende iedereen beter als ‘Jefke Pertret’. De man die niet alleen Veerle en omliggende voor het groot publiek bekend maakte, maar ook haast elke inwoner ooit voor zijn lens kreeg. Klein van gestalte, dat wel, maar een reus in zijn vak!

  • andere foto’s op Facebook Ludo Vervloet

HET GAAT NOOIT OVER

Morgen vrijdag is het 1 november en Allerheiligen. Drie dagen na elkaar zullen de kerkhoven in gans Europa plaatsen worden van rust en herdenken. Herdenken van de geliefden die ons onlangs en vroeger ontvielen. Begin november krijgen zij hun jaarlijkse bloemenhulde .

“Jeannine, mijn vrouw, stierf 10 oktober 2012. Openhartoperatie in Leuven. Alles leek geslaagd. Maar ze werd niet meer wakker. Mijn wereld stortte in.

Sindsdien komt Frans Peeters meerdere keren daags naar het kerkhof. Even praten met zijn geliefde. Frans is 76, zijn vrouw Jeannine zou nu 75 zijn.

“Het gaat nooit over, echt nooit over”, zegt Frans. “Ik kan er niet aan weerstaan. Dag en nacht ben ik hier te vinden. Winter en zomer. Zonder haar heeft mijn leven weinig zin meer. Gelukkig vind ik nog wat troost in mijn geloof. Elke zondag zit ik in Veerle in de mis. In Averbode volg ik elke zondag de Vespers van 18 u. Ook hier kan ik niet wegblijven. Ik zing wel niet, maar goed luisteren is ook zingen.”

Frans (op het kerkhof bij de muur): “Even over haar foto aaien en praten, veel praten. En luisteren, aandachtig luisteren. We hebben elkaar veel te vertellen, elke dag, elke keer dat ik kom. Je vind me hier ‘s nachts om twee, om vier en om zes uur. Om zeven uur ben ik al terug. Voor de middag nog een keer, na de middag nog eens.”

  • Slaap jij dan nooit? Jij oogt fris en scherp voor een 76-jarige.

“Slapen doe ik ‘s nachts. Ik kruip vroeg onder de wol.”, antwoordt Frans  ernstig. “Zes jaar lang heb ik geen radio of tv meer gehoord of gekeken. Die spullen konden me niet afleiden van de echte zaak, ons leven. Begin dit jaar, in januari, ben ik in de buurt van mijn woning met de fiets uitgegleden op een glad stuk beton. Ik voelde meteen dat er wat loos was. Zes weken lang heb ik met mijn linkervoet in het gips gezeten. Van fietsen kon geen sprake zijn. Zes weken alleen thuis, dag en nacht. Van lieverlee heb ik me weer een tv aangeschaft. Maar die bracht me echt geen troost. Hij stond en staat nog steeds meer uit dan aan. Ik was dolblij toen ik voor het eerst terug naar hier kon komen.”

  • Grote fietstochten doe/deed je ook. Beetje vluchten ?

Frans: “Ik heb vele routes om te rijden: naar Nederland, de hele Limburg, de beide Brabants en het Antwerpse, overal had ik vaste trajecten … Hoe verder en langer, hoe liever. Vluchten is niet het goede woord. Mijn zinnen verzetten klink beter. Zekere keer heb ik overnacht bij de paters Trappisten in Malle. Dat kan natuurlijk niet zomaar. Die orde heeft vrij strenge regels, voor zichzelf en voor eventuele bezoekers. Ik moest me heel omstandig voorstellen en het verhaal van mijn leven doen. Toen mocht ik erin. Op voorwaarde evenwel dat ik me aan hun regels hield. Heel vroeg ik de morgen mee opstaan om te bidden, o.a. Dat was geen probleem voor mij. Ik heb niet veel slaap nodig. Bovendien ben ik religieus van inborst. Bidden is met mijn vrouw spreken. Dat brengt verlichting. Waarom zou ik het niet doen?”

DIALECTEN IN LAAKDAL

Tot het einde van vorige eeuw spraken de schoolkinderen op de speelplaats nog dialect. Veel zelfs. 90% drukte zich onder elkaar in ‘de dorpstaal’ uit. De andere 10%, meestal kinderen van inwijkelingen uit de niet nabije buurt van Laakdal, deed dat in AN (Algemeen Nederlands).
Vandaag zijn we 20 jaar verder. Het dialect spreken bij de prilste jeugd is sterk afgenomen. Wellicht door de instroom van nog meer inwijkelingen hoort men op de speelplaatsen nu een AN, doorspekt met Kempense accenten. Regiolect of verkavelingsvlaams noemt men dat.
Maar wat gebeurt er nu? Terwijl iedereen in volle dialecttijd foutloos de dorpsnamen op papier zette, heeft men het tegenwoordig in de AN-tijden in reclamefoldertjes over Vejelse Metten, Eindertse Jeugd en Vust on Tour.
De schrik om het dialect verloren te laten gaan, zit er blijkbaar diep in.
Pootzakken en Tutten kennen we als inwoners van Eindhout en Vorst. Veerle kreeg jammer genoeg nooit een spotnaam. Wel heeft men ergens het etiket ‘Trots Vjeileke’ op het dorp gekleefd. Maar daar kwam miserie van.
In Veerle zegt men Vejel, maar dat krijgt men blijkbaar niet uit de bek gedraaid tussen Tongerlo en de Nederlandse grens. Daar heeft men het over Vjeil, net als Mjeil (Meerle).
Om een en ander duidelijk te maken richtte de Veerlese studentenclub eind 1978 ‘de Vejelse’ op, naar een voorstel van Swa Van Gehuchten die zijn inspiratie bij ‘de Meretse’ in Meerhout haalde. ‘De Vejelse’ mode raakte snel ingeburgerd in de buurdorpen.
In het dialect wordt Eindhout ook vaak foutief uitgesproken. Een echte Eindhoutenaar laat de korte klinkers lang slepen. Endert wordt zodoende Eindert.
Vorst heeft een haast vorstelijke naam. Moeilijk om de juiste dialectschrijfwijze te vinden, zegt de auteur. Vust is het meest te verwerpen, Vuist doet aan een ander woord denken. Vöst lijkt correcter dan de twee voorgaande.
En dan heb je Varendonk nog … ook boeiend.  -LV in HN ’13-

1 oktober – St Bavo in Trichelhoek

Zowat iedereen die af en toe een uitje waagt in Laakdal kent de overbekende Sint- Bavokapel in Trichelhoek. Je kan er gewoon niet naast kijken. Vandaag 1 oktober is ”Bavo van den P1010761Trichelhoek’ jarig en krijgt hij een kleine viering…

 

* De Bavokapel werd gebouwd op een terp (heuvel) in de middeleeuwen. De eerste vermelding dateert uit 1503 maar de oorsprong ervan ligt wellicht vele eeuwen vroeger.

1 oktober is Bamis in onze Kempense contreien het echte begin van de herfst (die reeds op 23 sep begon).

* In de middeleeuwen was er reeds een woonkern in Trichelhoek , geconcentreerd rond drie grote hoeven die juridisch verbonden waren aan een leenhof. Ook de naburige Rundershoek, afhankelijk van het ‘Hof Van der Galen’ van Vorst, moet ook al vroeg bewoond geweest zijn.

P1010760* Zoals gebruikelijk vestigden de eerste bewoners zich op de beste gronden, in de buurt van drinkbaar water waarvan toen in Grote en Kleine Laak nog helemaal geen gebrek was.

  • Het is bovendien best mogelijk dat in Trichelhoek ook de eerste woonkern van Eindhout ontstond, de Sint-Bavokapel de eerste bidplaats was en dat op de plaats van de huidige Sint-Lambertuskerk pas later een kapel werd gebouwd.

* In de 17de eeuw kenden de bedevaarten naar de H. Bavo in Trichelhoek een hoogtepunt. Uit het Hageland en de Kempen stroomden op 1 oktober, met Bamis,  de pelgrims toe, voornamelijk om genezing af te smeken tegen kinkhoest.

 * In 1963/1964  gaf ik les in de gemeentelijke jongensschool van Eindhout. Ik herinner me nog dat wij op 1 oktober met de kinderen naar de St-Bavokapel trokken voor een  eucharistie om Bamis te vieren. We gingen er de hemelbewoners bedanken voor de oogsten die toen al zo goed als binnen waren gehaald. Maïsvelden als nu waren er nog niet te zien, het landbouwland oogde al vroeg erg kaal.

* Na de dienst in de kapel mochten de kinderen voorzichtig kijken in de waterput die genezend water tegen kinkhoest zou bevatten. De put is intussen al lang gedumpd. Veel pelgrims waren er ook niet meer in de sixties, hooguit een paar enkelingen kwamen er nog bidden voor bijstand.

* Aan de kapel kan men een wandeling starten die u het mooie natuurgebied het Trichelbroek laat ontdekken met, voor velen althans, de mooiste vijver van Laakdal. 

 

Einde zomertijd

** Door de omschakeling van zomertijd naar wintertijd in het laatste weekend  van de maand, duurt oktober een uur langer dan de andere maanden van 31 dagen. Hierdoor is oktober de langste maand van het jaar. Oktober is ook de eerste volle herfstmaand. De dagen korten 1u52.

Oktober wordt, naast zaaimaand,  ook wel wijnmaand genoemd en geldt sinds de 16e eeuw in kerkelijke kringen ook als rozenkransmaand.

Weerspreuken

  • Is oktober warm en fijn, het zal een scherpe winter zijn; maar is hij nat en koel, ’t is van een zachte winter ’t voorgevoel.
  • Warme oktoberdagen, februari vlagen.
  • Blinkt oktober in zonnegoud, de winter volgt dan snel en koud.
  • Brengt oktober veel vorst en wind, zo zijn januari en februari zeer mild.

‘LAAKDAL ZONDER GRENZEN’ WERD ECHTE TOPPER

Zaterdag 31 augustus werd de zomervakantie in Laakdal afgesloten met de haast traditionele ‘Laakdal zonder grenzen’. Voor de 12de keer reeds. Bij een temperatuur van om en bij de 30° onder een fel schijnende zomerzon. Misschien wel de laatste echte zomerdag van 2019.

‘Mooier konden we het niet wensen’, wist organisator Jurgen Mensch, tevens schepen van Laakdal. ‘Alles zat dit keer mee: het weer, de opkomst en het vlotte verloop van de spelen op de toestellen. Bovendien zal ook de brouwer weinig reden tot klagen hebben. Maar meer kunnen we als organisatie niet aan. De beschikbare ruimte was volledig volzet. Plannen om uit te wijken zijn er niet. Verder gaan we zeker niet. Een dikke pluim ook voor de 250 helpers. Zonder hen is een organisatie van dergelijk omvang niet meer mogelijk.’

Enkele foto’s van de namiddag… de rest eerlang op snoetjesboek.

sized_DSC_0006 sized_DSC_0009 sized_DSC_0015 sized_DSC_0020 sized_DSC_0023 sized_DSC_0035 sized_DSC_0041 sized_DSC_0047 sized_DSC_0055 sized_DSC_0073 sized_DSC_0078 sized_DSC_0081

‘SINT PAUWELS’ WAS IN VORST

spElk jaar kiezen meerdere jeugdbewegingen onze gemeente uit om hun jaarlijks kamp/bivak te beleven. Wij gingen op bezoek bij de groep die een week verbleef in de lokalen van Meisjeschiro De Schakel uit Groot-Vorst en spraken met Cato Masyn, een gastvrije leidster met totemnaam “onbevreesde eekhoorn”.

Cato : “Met onze groep Scouts Sint-Pauwels uit Sint-Niklaas naar Groot-Vorst komen is een hele trip, maar het ging erg vlot, met de bus weliswaar. We zijn met 35, leden en leiding samen. Een mooie groep. Iedereen kon in de lokalen slapen. Dit kampterrein was prima.”

“Morgen 8 augustus gaan we weer naar huis. Ons weekje van 1-8 augustus is té vlug voorbij gegaan. De mensen in de omgeving waren erg vriendelijk. We hebben ook geen klachten gekregen van geluidsoverlast of zo. Vanavond houden we kampvuur. We kregen toelating van de brandweer en de burgemeester.”

“We speelden in het vlakbij gelegen speelbos en tijdens de traditionele trektocht stapten we zelfs naar het Provinciaal Domein Halve Maan in Diest.  Heel leuk voor ons en de leden. Om terug te komen, hebben we echter de bus genomen.  Dat ging toch sneller en gemakkelijker. Kijk, hier nog een foto van onze groep. Voor jullie gazet. Bedankt alvast.” (PM)

de Laak, trots van onze gemeente

sized_P1110784In een intussen reeds ver verleden was ze nog een stoere beek die opvallend sterk door drie van de vier deelgemeenten stroomde.

Later zou de fusiegemeente Laakdal naar haar genoemd worden.

Na de felle opstoot van de heetste dagen ooit in België en mede door de aanhoudende droogte is ze nog slechts een schim van zichzelf. De Grote Laak is momenteel tot een ordinaire bruine gracht verworden met af en toe nog een kleine stroomversnelling. Meer niet. Hopelijk brengen najaar en winter weer water in de bedding. Maar daarmee zijn nog niet alle problemen van de baan. De oevers groeien zo naar elkaar toe. Kleine en Rode Laak zijn momenteel helemaal zoek.

We zagen volgende beelden van de Grote Laak vanop de brug tussen Tessenderlo en Groot-Vorst.

sized_P1110781 sized_P1110772sized_P1110778 sized_P1110774

sportivan met ‘Meerlaar kermis’

De traditionele kermissen in Laakdal laten van hun pluimen, maar gisteren was het erg druk op het Domein van Kasteel Meerlaer. Daar organiseerde de Sportivanwerking “Meerlaer Kermis”. Een hele namiddag van muziek en spel.

sjoelbaksportivan2-21 kunstenaarsportivan Knipsel1 boogschuttersportivan

kunstenaarsportivan2-1 - kopieMensen konden er als vanouds hoefijzerwerpen, sjoelen en blikken gooien.  Bert Meeus kwam er een initiatie “Boccia” geven, een soort petanque voor mensen met een beperking.  Boogschuttersvereniging NVL uit Groot-Vorst liet iedereen proeven van hun favoriete hobby.  Ondertussen konden kermisgangers terecht bij de Laakdalse Kunstkring. Verschillende kunstenaars tekenden portretten van bezoekers.  En in de gratis tombola had iedereen prijs.  Anderen genoten van een streepje muziek en een streekbiertje in de Sportivan tent. Nog anderen schoven geduldig aan bij het ijsstandje.

Volgende dinsdagen, 6 en 13 augustus, staat er Line-Dance op het programma. Iedereen nogmaals welkom.

1 2 3 4 5