VANDAAG FEEST VAN DE ‘HEILIGE VEERLE’

Het zal je maar overkomen . Denken dat je in de Laakdalse deelgemeente Veerle beschermd wordt door O.L.V. in de Wijngaard om dan op een doornatte morgen vast te stellen dat er ook een heilige Veerle rondwaart op de briefjes van Druivelaars scheurkalender . En dus een feestdag heeft in kerkelijk Vlaanderens rijk verleden . Om dan ook een beetje ontgoocheld vast te stellen dat de heilige Veerle met ons Veerle in feite niks te maken heeft .

Veerle (Faraïldis) is patrones van de stad Gent en van enkele andere Vlaamse plaatsjes . Daarnaast ook van kleine huisdieren . Ze wordt aangeroepen voor huiselijke vrede

VEERLE is een Vlaamse variant van FARAÏLDIS

*Faraïldis (ook  Pharaïldis ,  Veerhilde of Veerle) van Gent, België; maagd (of weduwe?) ; † ca 750 ; feest 4 januari .

pharahildisEigenlijk is van deze vrouw alleen bekend dat ze een heilig leven leidde en zich als maagd geheel en al aan God had toegewijd . In de volksoverlevering komen er steeds meer verhalen bij die niet zozeer vertellen hoe Faraïldis precies was , ze maken veeleer duidelijk hoe de vertellers zich in de tijd dat deze verhalen ontstonden, de middeleeuwen, een heilige voorstelden. De Gentenaars noemen haar een ‘seute’.

Zo bestaan er thans minstens drie legendarische levensbeschrijvingen van haar, die alle stammen van na de 11de eeuw. Zij zou een dochter geweest van zijn van de heilige Amalberga van Maubeuge en van Theodorik (of Thierry), de zoon van koning Childebert.  Amalberga (ook Amalia of  Amelberga) van Maubeuge (ook van Luik of  van Lobbes), Frankrijk;  kloosterlinge; †  ca 690 ; Feest 10 juli & 17 december.

Naar de gewoonte van toen werd ze door haar vader uitgehuwelijkt en wel aan ene Guido. Zelf had ze zich het liefst als maagd aan de Heer toegewijd. Nu bleef haar hart verdeeld.

Guido had daar verdriet van en kon niet op tegen een vrouw die maagd wilde blijven en ’s nachts het liefst naar de kerk ging om haar gebeden te doen. Er kwamen dus geen kinderen. Zo werd hij steeds jaloerser en begon zelfs geweld tegen haar te gebruiken. Het huwelijk werd een mislukking en met hem ging het van kwaad tot erger. Toen hij na een val van zijn paard met gebroken armen, benen en neus werd thuisgebracht, verpleegde zijn vrouw hem met liefdevolle zorg. Ter liefde Gods. Naarmate Guido dat beter besefte werd hij almaar wanhopiger en woedender; tenslotte stierf hij.

Vanaf dat moment wijdde Faraïldis zich geheel en al aan een leven van eenvoud, boete en gebed.

Haar verering is al heel oud; reeds in de 9de eeuw vinden we er berichten over. Haar relieken bevinden zich grotendeels in de St-Baafs, aan het Veerleplein in Gent.

Zij wordt afgebeeld met drie broden. Eens zou zij bij een rijke vrouw om brood gebedeld hebben. Maar de vrekkige vrouw zei: “Ik heb echt geen brood in huis. Als het wel zo was, mochten ze voor mijn part ter plekke in stenen veranderen.” En dat gebeurde. Volgens het verhaal is die vrouw in armoede gestorven, omdat bij haar het brood in stenen bleef veranderen.

Ook wordt ze afgebeeld met een gans. Eens had ze op een veld met tarwekorrels een hele roedel ganzen aangetroffen.Vol zorg liet Faraïldis ze in haar schuur overwinteren. Toen zij op een dag naar de kerk was, kwam een boer een gans stelen; samen met zijn vrienden at hij hem smakelijk op. Maar teruggekomen ontdekte Faraïldis het gemis. Ze liet de restanten verzamelen, legde de botjes en veertjes bijeen en er vloog een levende gans uit op.


 

Nieuwe hoeden voor het nieuwe jaar

Een Japans nieuwjaarsverhaal – (van 9 – 99)

Er waren eens een vriendelijke oude man en vrouw die in een klein huisje in de bergen van Japan woonden. Het waren goede mensen, maar ze hadden het heel erg arm. De man verdiende de kost door het vlechten van rieten hoeden tegen de zon en de regen, maar hij verdiende er niet veel mee.

Op een koude winteravond, tegen het einde van het jaar, zei de oude vrouw tegen haar man: “Lieve man, straks is het nieuwjaar, en we hebben niets te eten in huis. Hoe kunnen we Nieuwjaar vieren als we zelfs geen pot rijst hebben?” Ze keek naar haar lege voorraadkast en ze slaakte een diepe zucht.

Maar haar man sloeg zijn arm om haar schouders en zei: “Maak je maar geen zorgen. Ik zal wat rieten hoeden maken, en morgen ga ik naar het dorp om ze te verkopen. Met het geld koop ik dan vis en rijst voor ons nieuwjaarsfeest.”

Op de dag voor Nieuwjaar vertrok de oude man met vijf strohoeden naar het dorp. Het was verschrikkelijk koud, en al vanaf de vroege morgen sneeuwde het onafgebroken. De oude man bibberde van de kou, maar hij dacht aan de warme rijst en de vis die boven het kolenvuurtje knapperig bruin zou worden. Hij moest wat geld verdienen. Hij trok zijn wollen das wat dichter om zijn nek en ploeterde voort door de sneeuw.

Toen hij in het dorp was aangekomen, liep hij door de nauwe straten op en neer en riep: “Rieten hoeden te koop! Rieten hoeden te koop!”

Maar iedereen had het veel te druk met de nieuwjaarsvoorbereidingen om aan strooien hoeden te denken. Ze liepen hem voorbij, en kochten liever zeebrasem en kuit en rode bonen voor hun nieuwjaarsmaal. Er was niemand die een blik op de oude man of op zijn hoeden wierp.

Er kwam steeds meer sneeuw uit de hemel gevallen, en de oude man begreep dat het geen zin had nog langer rond te lopen. Langzaam maar zeker begon het alweer donker te worden, en de oude man keek vol verlangen naar de uitgestalde vis in de kraampjes. “Kon ik maar een klein stukje voor mijn vrouw kopen,” dacht hij verdrietig. Maar zijn beurs was al even leeg als zijn maag.

Er zat niets anders op dan met zijn vijf onverkochte hoeden weer naar huis te gaan. Vermoeid beklom de oude man de berg waar hij woonde. De felle wind sneed hem in het gezicht. Terwijl hij langzaam voortliep kwam hij langs zes beelden van Jizo, de beschermer van kinderen. Ze stonden langs de weg, half met sneeuw overdekt.

Knipsel
“Mah, mah, jullie zitten helemaal onder de sneeuw,” zei de oude man tegen de beelden. Hij legde zijn pak met hoeden neer in de sneeuw en begon de beelden schoon te vegen. Juist wilde hij weer doorlopen, toen hij een goed idee kreeg.

“Ik heb alleen maar wat rieten hoeden bij me die niemand wou kopen,” zei hij. “Maar misschien houden ze jullie hoofden droog.” En voorzichtig bond hij elk Jizo-beeld een hoed op.

“Ik heb er eigenlijk één te weinig,” mompelde de oude man, terwijl hij naar de rij van zes beelden keek. Maar toen bedacht hij zich: hij deed zijn eigen hoed af en bond die op het zesde beeld.

“Kijk eens,” zei hij tevreden. “Jullie zullen geen last meer hebben van de sneeuw.” Toen boog hij voor de beelden ten afscheid, want nu moest hij echt gaan. “Gelukkig Nieuwjaar!” riep hij vrolijk. Daarna ging hij haastig weer op weg.

Toen de oude man thuiskwam wachtte zijn vrouw hem al vol ongeduld op. “Heb je de hoeden verkocht?” vroeg ze. “Heb je wat vis en rijst kunnen kopen?”

De oude man schudde zijn hoofd. “Ik heb er niet één verkocht,” antwoordde hij. “Maar ik heb er wel een heel goede bestemming voor gevonden.” En hij vertelde zijn vrouw hoe hij de Jizo-beelden van hoeden had voorzien.

“Dat is goed gedaan,” zei zijn vrouw. “Ik zou hetzelfde gedaan hebben.” En ze maakte hem helemaal geen verwijten dat ze nu niets te eten hadden. Ze maakte een pot thee en deed nog een extra stukje houtskool op het vuur, zodat haar man zich kon warmen.

Die nacht gingen ze vroeg naar bed, want er was nu helemaal geen houtskool meer. Het was erg koud geworden in het huisje. Buiten sneeuwde en sneeuwde het, en de oude man en zijn vrouw kropen diep onder hun deken om warm te blijven. “We mogen van geluk spreken dat we een dak boven ons hoofd hebben, met dit vreselijke weer,” zei de oude man. “Dat is zeker,” antwoordde de vrouw. En daarna vielen ze in slaap.

Bij het aanbreken van de dag, toen de hemel nog helemaal grijs was, werd de man wakker. Er klonken stemmen buiten. Hij schudde zijn vrouw wakker. “Luister eens,” zei hij. “Wat is dat? Wie zijn dat?” vroeg zijn vrouw. Ze hielden allebei hun adem in en luisterden. Het klonk als een groep mannen die een zware last sjouwden.

“Yoi-Sah! Hoi-Sah! Yoi-Sah! Hoi-Sah!” riepen de stemmen. Ze kwamen al dichter en dichter bij.

“Wie kunnen dat zijn, zo vroeg in de morgen?” zei de oude man verbaasd. Toen begonnen de stemmen te zingen.

“Waar woont die goede oude man
Die onze hoofden bedekte?
Waar woont die goede oude man
Die ons hoeden heeft gegeven?”

De oude man en zijn vrouw renden naar het raam en keken naar buiten: daar kwamen de zes Jizo-beelden aangelopen door de sneeuw. Ze hadden de rieten hoeden nog op hun hoofd, en ze droegen alle zes een zware zak.

“Yoi-Sah! Hoi-Sah! Yoi-Sah! Hoi-Sah!” riepen ze, en ze kwamen steeds dichterbij.

“Ik geloof dat ze naar ons huisje komen!” zei de oude man verbijsterd. De oude vrouw stond verstomd. Voor hun verbaasde ogen kwam elk Jizo-beeld naar hun deur gelopen, en zette voor de drempel zijn zak neer.

De oude man deed snel de deur open, en de zes grote zakken tuimelden de kamer binnen. In de zakken zaten rijst en tarwe, vis, bonen, wijn en bonenkoeken en nog een heleboel andere lekkere dingen waar ze altijd naar verlangd hadden.

“Er is genoeg om het hele jaar feest mee te vieren!” riep de oude man opgewonden uit.

“Dit wordt het mooiste nieuwjaarsfeest dat we van ons leven hebben gevierd!” riep de oude vrouw.

“Ojizo sama, dank u!” riep de oude man.

“Ojizo sama, hoe kunnen we u ooit voldoende bedanken?” riep de oude vrouw.

Maar de zes beelden waren alweer vertrokken. Langzaam verdwenen ze in het wit van de vallende sneeuw. Na een tijdje waren alleen hun voetsporen nog zichtbaar.

 

*   *   *

Toelichting

In veel Japanse tempels staat wel een Jizo beeld. Jizo is de beschermende Bosatsu van de lijdenden. Daarbij moet vooral worden gedacht aan zieke kinderen. Daarnaast gelooft men dat doodgeboren en jong gestorven kinderen door Jizo naar de volgende wereld worden gebracht. Dat geldt ook voor baby’s die door een miskraam of abortus op de wereld komen.

In de tempels wordt het beeld door moeders van een rode slap voorzien. Daarnaast zijn er bepaalde tempels waar zogenaamde Jizo-beeldjes worden neergezet als nagedachtenis aan een overleden kind. De ouders kleden deze beeldjes vaak aan met zelf gebreide kleertjes en hangen speelgoedjes om het beeld.

 

DRUK IN DE WOONWIJKEN

Voilà, ’t is gebeurd. Het oude jaar zit erop. De kinderen zijn het vanmorgen en deze voormiddag komen zingen, in ruil voor een snoepje. Omwille van het zachte, maar grijze weer renden ze weer met velen voor wafeltjes en chocola. Beetje angstvallig in de gaten gehouden door hun begeleidende ouders of kennissen. Oudjaar (Nieuwjaar)-zingen zit blijkbaar weer in de lift. En maar goed ook. Een oud gebruik dat niet verloren mag gaan.

Het centrum van de gemeente Veerle werd andermaal gemeden door het jonge grut. Het drukke doorvoerverkeer heeft daar alles mee te maken. Ook op de Oude Geelsebaan bv. kwamen amper 20 zangertjes opdagen. In de wijken was het des te drukker, want daar is het veilig. Even voorbij het middaguur was de pret ten einde. Zo schrijft de ongeschreven wet het voor.

Op nu naar het eindejaarsetentje in intieme kring. Misschien vannacht ook naar het vuurwerk dat 2018 wegbrandt. Leve 2019 (alhoewel, ik heb het niet zo met oneven getallen, ik wil meteen naar 2020, of blijven in 2018, was het nu gewend).

Iedereen een gezond en voorspoedig jaar gewenst!

sized_DSC_0003 IMG_1553 sized_DSC_0005 sized_DSC_0006 sized_DSC_0007 sized_DSC_0009 sized_DSC_0009 sized_DSC_0010 sized_DSC_0011 sized_DSC_0011 sized_DSC_0013 sized_DSC_0015 sized_DSC_0017 sized_DSC_0005

Geschiedenis van oud-en-nieuw

Door de geschiedenis heen vierden veel volkeren en culturen het einde van het ene jaar en het begin van het volgende. De aanvang van een nieuw jaar werd veelal gekoppeld aan een vruchtbare periode. Zo begon het nieuwe jaar bij de Babyloniërs en Romeinen bij het begin van de lente, bij de Egyptenaren op het moment dat de vruchtbaar makende Nijl voor het eerst buiten zijn oevers trad.

Egyptenaren

imagesDe Egyptenaren kenden de getijden van de Nijl. Ze verdeelden het jaar in drie seizoenen. Nieuwjaar begon halverwege de zomer met het seizoen ‘Ahket’, dat overstroming betekent. In die periode trad de Nijl buiten zijn oevers en werden de akkers bedekt met een laag vruchtbare slib. Na het seizoen ‘Ahket’ kwam het seizoen ‘Peret’ in het najaar. Dit stond voor de winter of de periode van groei. Het laatste seizoen was het oogstseizoen en werd ‘Shemu’ genoemd. Dat speelde zich af in het voorjaar en was daarmee de voedselrijkste periode van het jaar.

Babyloniërs

Babyloniërs vierden hun feest door een slaaf tijdelijk op de koningstroon te zetten, om hem vervolgens te offeren. Zij geloofden namelijk dat alle goden het op hun koning gemunt zouden hebben met nieuwjaar, dus vervingen zij hem tijdelijk. Romeinen vierden het feest door te offeren aan de god Janus (naar wie januari genoemd is), en de heidense Germanen vierden het feest met grote vuren, dierenoffers en veel eten en drinken.

Germanen

In het hedendaagse oud-en-nieuw feest zijn nog veel sporen te vinden van de viering van de Germanen. Zo kan men de traditie van onze oud-en-nieuw (vlees)gerechten baseren op de Germaanse traditie van het verdrijven van demonen. De Germanen waren bang voor demonen waardoor zij dieren offerden, en die vervolgens op aten. Volgens de Germaanse traditie ging dit ook gepaard met het nuttigen van veel alcoholische dranken.

Romeinen

Julius Caesar stelde in 46 voor Christus vast dat 1 januari voortaan het begin van elk nieuw jaar was, in plaats van het (elk jaar verschillende) begin van de lente. Bij Caesar is dus de westerse traditie ontstaan die wij nog steeds vieren. Een obstakel voor deze traditie was de Kerk die zich afzette tegen de heidense nieuwjaarsrituelen. Later zou de Kerk 1 januari toewijden aan Maria, Moeder van God. Wat nog steeds het geval is.

LUDO HELSEN EN DE ‘WILLEM de ZWIJGER – stigting’

Ludo-Helsen-Izak-de-Vries_280
Ludo Helsen , onze ereburgemeester en eregedeputeerde , werd onlangs de nieuwe voorzitter van de ‘Willem de Zwijger – stigting’ , een culturele samenwerking tussen Nederland-Vlaanderen en Zuid-Afrika. Hieronder kan u een vrij uitgebreid interview volgen met de nieuwe voorzitter. Even klikken op de link en een beetje je best doen voor het Zuid-Afrikaans …
Onderwerp:Voertaalgesprek
interviewer: Willem de Vries (voertaal Z.Afrikaans)
geïnterviewde:  Ludo Helsen (voertaal Nederlands)
”een Laakdalse stem klinkt aan de Kaap van de goede Hoop”.

https://voertaal.nu/ludo-helsen-van-willem-de-zwijger-stigting-se-opnuut-steun-toe-aan-sasnev-en-die-nederlandse-biblioteek/ 

 

KINDERKERSTCONCERT

De leerlingen van de 5de en de 6de klas van de vrije scholen van Veerle, Klein – en Groot Vorst en Meerhout vergastten donderdag en vrijdag hun ouders en sympathisanten op een  kinderkerstconcert .

In totaal vier concerten over twee dagen, telkens in samenwerking met het kinderkoor ‘Vianella’ van An Alen. De St. Jozefskerk in Veerle-Heide werd steeds vrij goed gevuld.

Hieronder een aantal foto’s van het evenement. Aanvankelijk zonder kinderen uit Veerle weliswaar. Een aantal ouders wou het niet, ondanks het feit dat dit concert, een openbaar evenement, lang van tevoren was aangekondigd. Daarom doen we in uitgesteld relais die foto’s er wel bij.

sized_P1100334 sized_P1100336 sized_P1100337 sized_P1100341 sized_P1100342 sized_P1100373 - kopie

sized_P1100285 sized_P1100290 sized_P1100350 sized_P1100354 sized_P1100331 sized_P1100337 - kopie sized_P1100306 sized_P1100309 sized_P1100295 - kopie sized_P1100303

“In de ban van de bubbels” (deel 3)

-Fons Lauwers-

met een derde en laatste aflevering over de feestbubbels. Vandaag de bieren.

Glutenvrij bier.

Het is algemeen gekend en geweten dat een gluten intolerantie bij veel mensen problemen met maag en darmen kunnen veroorzaken. Gluten zijn een eiwit dat voorkomt in granen zoals tarwe, rogge, gerst en zoveel andere graansoorten.

Meestal worden deze granen gebruikt om brood te bakken maar ook om bier te brouwen en de aanwezige gluten komen uiteindelijk ook in het glas bier terecht.

Gelukkig hebben vele brouwers kennis genomen van dit veel voorkomend probleem en zijn overgegaan tot het brouwen van glutenvrij bier. Hierbij worden graansoorten gebruikt die vrij zijn, of gedeeltelijk vrij zijn van gluten.

Bio bier001In 2016 werd een Europese verordening voor glutenvrije producten van kracht. Deze wetgeving is gebaseerd op de Codex Alimentarius en legt vast waaraan glutenvrije producten en etikettering moeten voldoen. Er werden twee categorieën gedefinieerd die toegelaten zijn bij een glutenlaag of glutenvrij dieet.

Producten met een laag glutengehalte tussen 20-100 ppm. ( parts per million)

– Glutenvrije voedingsmiddelen beneden de 20 ppm. 

In tussentijd zijn er veel glutenvrije biersoorten op de markt die duidelijk herkenbaar zijn door de aanwijzingen op het etiket met de vermelding “Glutenvrij”.

Alcoholvrij bierHet komt er dus op neer om een keuze te maken uit de vele aanbiedingen.

Er zijn lichte en donkere biersoorten op de markt met elk hun eigen karakter en smakenpalet.

Denk er aan dat alcoholvrij bier niet altijd glutenvrij is.

Dranken zoals champagne, cava, en soortgelijke mousserende wijnen, maar ook cider, porto, sherry, rode, witte en rosé wijnen zijn glutenvrij.

Eveneens gedestilleerde dranken zoals jenever, gin, whisky, cognac en armagnac zijn glutenvrij.

De granen die gebruikt worden bij de basis van deze destillaten bevatten gluten en blijven in het restafval na het destilleren.

Ecologisch en biologisch verantwoorde bieren en wijnen.

Biobieren.

Ook bierbrouwen begint bij de boer. De verschillende landbouwproducten zoals granen, hop en de nodige smaakproducten als fruit en kruiden moeten minstens voor 95% afkomstig zijn uit de biologische landbouw om te voldoen aan de bio voorwaarden.

Biologische landbouw begint bij chemisch zuivere gronden die bij ontleding moeten voldoen aan de strenge voorop gestelde eisen. Er wordt gezocht naar resistente zaden en planten, waarbij ook jaarlijks vruchtwisseling op de teeltgronden noodzakelijk is.

De bemesting bestaat algemeen door gebruik te maken van organische stoffen uit gewas resten, compost en mest dat van biobedrijven afkomstig is, waarbij water, stro, mineralen en organische stoffen in aanwezig zijn. De bemesting is sterk aan banden gelegd om grondwater en waterlopen te beschermen.

Alcoholvrij bier 003.Alleen biologische en plantaardige bestrijdingsmiddelen zijn toegelaten voor de bescherming van de gewassen en het milieu. Chemische en synthetische bestrijdingsmiddelen en kunstmest zijn niet toegestaan bij de behandeling van de gewassen bij bio land- en tuinbouw.

Biobier zit duidelijk in de lift. Jaarlijks komen meer en meer kwaliteitsvolle biobieren op de markt, niet verwonderlijk dat deze specialiteiten ook in de prijzen vallen.

Biowijnen.

Voor de wijnbouw is de biologische werkwijze wettelijk vastgelegd en zijn de wijnboeren verplicht zich te houden aan de wet en de richtlijnen. Regelmatig worden controles uitgeoefend bij gans het vinificatieproces, van de druiven tot de fles wijn. Ook in biologische wijnen zit sulfiet.

Sulfiet komt van nature voor in wijn maar voor een betere houdbaarheid wordt sulfiet (zwavel) gebruikt om het oxideren van de wijn te voorkomen. In witte wijnen wordt meer sulfiet gebruikt dan bij rode om het verkleuren tegen te gaan.

Ook in champagnes en soortgelijke schuimwijnen zal je op de keerzijde van de fles de vermelding “Bevat sulfiet” opmerken.

wijn r w rosé.In gewone rode wijnen mag 160 mg/l sulfiet worden toegevoegd, ook de aanwezige tannines in rode wijn zijn een natuurlijk bewaarmiddel. Tannines bevinden zich in het vel en de pitten van de druif en geven een zure en bittere smaak af.

Tannines proeft men duidelijk bij jonge rode wijnen die bij de rijping op de fles afbreken waarbij nadien de volle smaken en aroma’s tot uiting komen.

In gewone witte wijnen mag het sulfietgehalte 210 mg/l bevatten, in biologische wijnen daar en tegen moet 30 tot 50 milligram per liter  minder worden toegevoegd. Steeds meer en meer biowijnboeren hebben het toevoegen van sulfiet afgeschaft omdat volgens vaststellingen de van nature aanwezige sulfiet voldoende zou zijn om biowijnen te bewaren. De houdbaarheid zou daarom meer beperkt zijn.

Biowijnen worden gemaakt met respect voor de natuur zonder gebruik te maken van chemische bestrijdingsmiddelen en zonder kunstmest. De wijnboeren doen er alles aan om het natuurlijk evenwicht in hun wijngaarden in stand te houden omdat enkel van gezonde druiven een gezonde wijn kan gemaakt worden. Met veel respect voor de natuur en het milieu.

Alcoholarm- en alcoholvrij bier.

Meer dan ooit gaat de aandacht naar minder alcoholgebruik in het verkeer. Tijdens de komende eindejaarsfeesten worden de controles weer aangescherpt. Meer en meer wordt er aandacht besteed aan alcoholarme en alcoholvrije wijnen en bieren om de chauffeurs die voor een veilig personenvervoer instaan de gelegenheid te geven om eveneens deel te nemen aan de feestvreugde.

Het assortiment alcoholarmen en alcoholvrije bieren neemt van jaar tot jaar toe.

Alcoholvrije wijn.005Champagne en Cava zonder alcohol bestaat niet en zijn door de wet beschermde producten.

Mousserende wijnen zonder alcohol mogen deze benamingen niet dragen. Bij normaal geproduceerde schuimwijnen wordt de drank gedealcoholiseerd door een verhoging van de temperatuur en een vacuüm toepassing. Omdat alcohol lichter is dan de rest van de wijn kan alcohol grotendeels gescheiden worden.

In de drankenhandel bestaat een groot assortiment alcoholvrije mousserende wijnen. Raadgevingen omtrent een resterend alcoholgehalte vindt men op het etiket van de fles.

Alcoholvrije coctails.

 

Vele cocktailbars beschikken over een assortiment alcoholvrije cocktails die bijzonder aangenaam zijn van smaak waarbij de kleur, het glas en de afwerking zeer appetijtelijk gepresenteerd worden.

-Einde-

in de ban van de bubbels (deel2)

Fons Lauwers

-onze correspondent in Spanje –

Champagne (vervolg)

De abdij van Hautvillers kreeg veel bezoekers over de vloer van de wijnboeren uit de champagnestreek die na het proeven van die heerlijke schuimwijn, verwonderd moesten toekijken. De schuimwijn kreeg de naam van de streek en de eerste Champagne was geboren.

Er waren echter meteen kapers op de kust en de wijn uit de champagnestreek moest beschermd worden. Er werd in samenwerking met de overheid een organisatie opgericht die het champagnegebied, de wijnproductie en de schuimwijnen ging beschermen. Het champagnegebied werd zorgvuldig afgebakend en de benaming Champagne mocht niet meer worden toegekend buiten dit grondgebied.

Champagne Dom Perignon. Champagne A01

Er werd besloten om de Champagne te produceren met drie verschillende druiven: Pinot Noir, Chardonnay en Pinot Meunier. De hoeveelheid suiker bepaalt het soort champagne: Brut natuur, Brut, Demi-sec of Doux. Droge of zuursmakende natuurlijke wijnen, half zoet, of zoet. Door het toevoegen van een beetje rode wijn werd de Champagne Rosé gemaakt, die voor een speciale toets zorgt en bij velen in de smaak valt.

De benaming “Methode Champenoise” werd niet toegestaan buiten de champagnestreek, enkel de benaming “Méthode Traditionelle” werd aanvaard voor soortgelijke producten buiten de regio. Ook in het buitenland moest men zich aan deze regels houden en werd dezelfde methode van bescherming toegepast.

Door het nationaal en international succes van de Champagne was men genoodzaakt om over te gaan op massaproductie. Technische toepassingen moesten de handenarbeid verlichten.

draaien van de flessenReeds in het begin van de 19de eeuw werd het verwijderen van het depot (bezinksel) uitgevonden, maar er ging te veel Champagne verloren bij het herkurken van de flessen.

In 1884 ontwikkelde Armand Walfart het “dégorgement à la glace” waarmee een gedeelte van de de hals van de fles werd bevroren en op die manier kon men op grote schaal meer flessen van het bezinksel ontdoen zonder wijnverlies.

Momenteel telt de Champagnestreek slechts 319 districten die het predicaat “Champagne” aan mousserende wijnen mogen toekennen. Binnen die 319 districten kunnen slechts 17 districten hun druiven het label “Grand Cru” meegeven. Dat is zonder meer de meest begeerde regio. Daarnaast zijn er nog 44 districten met het label “Premier Cru”toegekend.

Door het internationaal succes is men genoodzaakt de Champagnestreek uit te breiden. Deze uitbreiding is nog steeds niet voltrokken door de enorme druk van bepaalde wijnproducenten die het niet eens kunnen worden met die beslissingen.

Men tracht tegen 2021 een oplossing te vinden. Voor de bijkomende hectaren druivenvelden zullen bij aankoop astronomische prijzen betaald worden. Van enkele duizenden euro’s zal de prijs stijgen tot enkele miljoenen, per hectare.

de CAVA

Ook in Spanje had men weet van het succes van deze verfrissende mousserende wijn.

Rode druiven Volgens geschriften zou de oorsprong van de Cava te vinden zijn tijdens de bezetting van Spanje door het Franse leger tijdens de jaren 1823 tot 1827. De Franse legerleiding bracht de Champagne mee over de Pyreneeën.

Al vlug ontdekten de Spaanse wijnboeren het succes van deze mousserende wijn en probeerden die na te maken. Het verschil tussen de druiventeelt van de champagnesteek en het noorden van Spanje was evenwel bijzonder groot door het verschil van het klimaat.

Met andere druivenrassen wist men echter met de MéthodeTradicionelle eveneens een  goede schuimwijn te vervaardigen. Het waren Francesc Gil en Domènec Sobareno uit Reus die op de wereldtentoonstelling van Parijs in 1886 hun eerste schuimwijnen met succes aanboden.

Helaas, een jaar later kwam de plaag van phylloxera of de druivenluis de wijnranken in de champagnestreek aantasten. De druivenluis stak ook de Pyreneeën over en verwoestte op slag ook de cavawijngaarden van Penedés in Catalonië. Noodgedwongen moest men overgaan tot andere druivenrassen die minder vatbaar waren voor de druivenluis.

Er werd besloten tot het vervaardigen van witte wijnen door het persen van blauwe druiven. De schil van de blauwe druiven werd niet aan het gistingsvat toegevoegd om de witte kleur van de wijn te behouden. Al vlug kregen deze wijnen een zeer persoonlijk karakter en een bijzondere kwaliteit om een mousserende wijn van te maken. De vermaarde Champagne kreeg een stevige concurrent.

2a85be75a3de8037f2420a21fc31-1445597.jpg!dIn Frankrijk werd de “Regeling Mousserende wijn” opgericht die de naam “Cava” goedkeurde om de fonkelende Spaanse drank te benoemen. De naam Cava werd afgeleid van de kelders of de grotten, de Cuevas waar de wijnen op een constante temperatuur konden geproduceerd, bewerkt en bewaard worden. De vermelding ” Methode Traditionelle ”  werd toegestaan op het etiket op de keerzijde van de fles.

De Cava kende en kent nog steeds een overweldigend succes. Mede door de verhouding van de prijs en de kwaliteit worden jaarlijks miljoenen flessen Cava verkocht over gans de wereld.

Het produceren van Cava is niet streekgebonden zoals bij de Champagne. Elk wijngebied in Spanje brengt zijn eigen Cava op de markt.

Zoals bij de vele soorten Champagne van gekende huizen en uiteenlopende prijzen zijn er eveneens bij de gekende Cava producenten grote verschillen in prijs en kwaliteit.

Zuid-Afrika kon niet achterblijven en heeft een prachtige benaming voor deze parelende lekkernij, namelijk “Vonkelwijn”.

 

 

 

1 2 3 4 5 37