MET JAN WILLEKENS NAAR DE MAAN

Jan Willekens van Veerle-Heide was en is nog steeds een echte fan van de ruimtevaart, vooral van de Amerikaanse. “Ruimtevaart was in m’n jeugd een hobby van mij en ik bezit hierdoor tal van foto’s van ruimtevluchten. (o.a. Apollo 11,12,13,14 enz…)”, meldde Jan ons onlangs.

* Toen de Amerikanen 50 jaar geleden naar de maan gingen, was Jan nog een puber. Toch sloeg hij geen enkele tv-uitzending over die met maanreizen en –reizigers te maken had. Kranten en tijdschriften die het over dit onderwerp hadden, verslond hij.

* Bij Nasa vroeg en kreeg Jan zelfs  gehandtekende foto’s van de astronauten die met Apollo 12 vier maanden later de Apollovlucht 11 nog eens dunnetjes over deden.

Apollo 11 vloog in juli 1969, Apollo 12 in november van hetzelfde jaar 1969.

* De astronauten van toen stuurden Jan na zijn vraag dus gewoon een aantal foto’s met handtekening door van zichzelf op aarde en één van het werk voor de Apollo 12- capsule op de maan.

* Op dinsdag 19 november e.k. zal deze niet alledaagse gebeurtenis dus precies 50 jaar geleden zijn. Daarmee herhaalden de astronauten van Apollo 12 binnen de kortste keren de stunt van Apollo 11. Spijtig genoeg kregen de eerste maanreizigers het gros van de belangstelling in de wereld.

* Op de foto’s in bijlage zie je de astronauten van de Apollo 12-vlucht met hun naam en (echte) handtekening.

* Op het internet vind je dezelfde foto’s ook terug.  Van een betere kwaliteit zelfs, maar ze hebben natuurlijk geen echte handtekening. “Ikke wel”, triomfeert Jan nog een beetje na.

HUBERTUS, de bekeerde jager

Vandaag 3 november is het Sint-Hubertus, de patroon van de jagers.

Zijn er nog veel jagers? Neen, vermoed ik. Ik ken alleen Fons van de Pang Bang (foto R), maar die telt wel voor tien. Over het leven van Hubertus bestaan zeven beschrijvingen. Hubertus was een zoon van de hertog van Aquitanië en leidde een werelds leven.

Op Goede Vrijdag van het jaar 683 ging hij op jacht, hoewel dat een zeer oneerbiedige activiteit was op die dag. Hubertus bespeurde een groot hert, en joeg er achteraan met zijn honden. Toen hij het hert bijna te pakken had en het dier zich naar hem toekeerde, wou hij het neerschieten. Op dat moment verscheen er een lichtend kruis tussen het gewei.

En wat gebeurde er? Hubertus de jager schoot niet, het hert verdween. Groener kan een groene jager niet zijn. Als beloning werd Hubertus toch de patroonheilige van de jacht.

Voor die heilige eer moest Hubertus wel eerst in de leer bij bisschop Lambertus van Maastricht. Later werd hij zijn opvolger. Beiden werden heilig verklaard. In sommige (vooral Waalse) streken lijken er sindsdien nog steeds maar twee heiligen te zijn: Hubertus en Lambertus.

Nadat Hubertus in 727 overleed, volgde zijn zoon Floribertus hem op (in die tijd konden gehuwden nog geestelijke worden, al scheidden ze in dat geval wel vaak van tafel en bed: de vrouw werd meestal zuster). Biografen vermelden ook een plek genaamd “Fura” als plaats waar hij overleed. Een plek die wel eens de Vlaams-Brabantse gemeente Tervuren kan zijn.

In 825 werd zijn stoffelijk overschot van Luik overgebracht naar de abdij van Andage. Andage werd een bedevaartsoord en de plaatsnaam veranderde in Saint-Hubert.

Omdat Hubertus ook ooit een man van hondsdolheid genas, wordt hij ook speciaal aangeroepen tegen deze ziekte. Gezegend hubertusbrood eten garandeert een spoedige genezing. Gedaan met blaffen en bijten!

Vandaag ook is het ‘jachthoorn blazen’ op vele plaatsen in vooral Wallonië.

REVEIL van 1 NOVEMBER in Veerle

REVEIL is een non-profitproject dat mensen samenbrengt om jaarlijks op 1 november de begraafplaatsen te verwarmen in een gloed van muziek en woord.

Voor Gerda Broeckx, de Laakdalse schepen van kerkhoven, was 1 november 2019 dé ideale gelegenheid om het pas met succes gerestaureerde kerkhof in de Makelstraat in Veerle officieel voor geopend te verklaren.

* In feite was dat al gebeurd door de vele familieleden en hun dierbaren die hier begraven liggen. Begin november lijkt het immers wel feest op de kerkhoven. Die baden nu in een zee van bloemen. In de week voor 1 november was het hier een komen en gaan van mensen met zeemvel en emmer, met bloemen en ornamenten van allerlei pluimage.

* Ook fanfare ‘de Wijngaard’ was vrijdagavond 18u van de partij. Net zoals ze één dag vroeger, donderdag 31 oktober, aanwezig was in de dorpskerk waar meester Oeyen, leraar en bezieler van het lokale muziekcorps, een mooie uitgeleide kreeg.

* In de nieuwbouw afscheidshal op het kerkhof was meester Oeyen donderdag de eerste persoon die hier afscheid nam van familie en vrienden in de nieuwe accommodatie. Zijn urne rust nu in een nis van het columbarium.

Met vreugde heeft Frans beslist geluisterd naar de deuntjes waarmee ‘zijn’ fanfare enkele maanden eerder ook de briljanten bruiloft van hem en zijn Georgette opluisterde. Spontaan, in de tuin voor het raam van hun verzorgingsflat Op Haanven. 65 jaar huwelijk is niet iedereen gegeven.

* Tot zo ver de muziek. Voor het woord op deze reveil koos Gerda met haar team voor de levensloop van een vijftal markante figuren dat hier begraven liggen.

Stans Loret wordt herinnerd als een zeer kranige vrouw, met geen gemakkelijk leven, maar ondanks dat toch te vinden in een groot aantal verenigingen als een erg creatieve kracht.

Mil Robrechts en zijn zussen kennen de dorpelingen beter onder de naam Mil en de vrelle van Haabeek. Het woonhuis in Haanven, intussen omgedoopt tot afspanning SurPlace, werd tot het eind van zijn leven bewoond door Mil. Hij was onder de jeugd bekend voor de jaarlijks erwtenpluk, bij de ouderen voor zijn mooi fruit. De zussen baatten naast de oude school een kledingwinkel uit en waren werkend lid in vele organisatie.

Ludo Stijnen was een vriend van mij. Samen stichtten we AMC Veerle en organiseerden we een kleinkunstavond. Die avond mocht hij echter niet beleven. 29 september 1967 stortte hij als 20-jarige pas gebrevetteerde piloot neer met zijn Fouga Magister (rood toestel van het Red Devils-stuntteam) in de tuin van Sander Van Nijlen, nog een vriend.

Pros Rens was niet alleen duivel-doet-al in de NV Voedingswaren Rens, hij was ook 16 jaar lang hoofd van het Davidsfonds en kreeg daarvoor de cultuurprijs van de gemeente.

Jef Mertens kende iedereen beter als ‘Jefke Pertret’. De man die niet alleen Veerle en omliggende voor het groot publiek bekend maakte, maar ook haast elke inwoner ooit voor zijn lens kreeg. Klein van gestalte, dat wel, maar een reus in zijn vak!

  • andere foto’s op Facebook Ludo Vervloet

VAARWEL MEESTER OEYEN

“Meester Oeyen is overleden.” 25 oktober overleed mijn schoolhoofd van weleer in het St.-Dimpna Ziekenhuis Geel. 17 november zou hij 92 worden. Vandaag 31 oktober is er om  11 uur de uitvaartliturgie in de parochiekerk, gevolgd door de bijzetting in het columbarium op het kerkhof van Veerle.

Ere-burgemeester Ludo Helsen schreef een persoonlijke afscheidsbrief. Die gaat als volgt …

Vaarwel Meester

“Meester Oeyen is overleden.”

Wij stonden een beetje perplex. Hij zag er immers, ondanks zijn tweeënnegentig jaar, nog zo goed en gezond uit zodat wij er nooit aan twijfelden dat het binnen acht jaar een groot feest zou worden.

En toen hij enkele maanden geleden samen met zijn echtgenote in het nabije rusthuis kwam wonen , waren wij van bovenstaande zekerheid nog meer overtuigd.

De snelheid waarmee hij op het fietspad voor ons huis voorbijfietste bracht de meeste zeventigjarigen erg in verlegenheid… Hij fietste niet , hij flietste, flitsend fietsen deed hij. En toch bleek het anders te zijn ….

Meester Oeyen is gestorven

Ik leerde hem kennen in 1951 toen hij mijn meester was. De nieuwe jongensschool was nog in opbouw en wij zaten met hem in het eerste leerjaar in het laatste lokaal aan de dorpskant van de oude gendarmerie. Het gebouw was ook voor een derde gemeentehuis en voor een ander deel woonhuis van Louis en Gusta.

Tijdens de pauze moesten wij de speelplaats gebruiken van de oude jongensschool , en ook het sanitair , alhoewel….

Ook toen al kon je de jaren die erop volgden de meester van het eerste studiejaar niet vergeten . Hij was in het culturele leven van dit dorp niet alomtegenwoordig , maar het scheelde niet veel. En kwam je hem tegen tijdens fanfarefeesten of andere , dan vertrokken er uit zijn speciaal monkelend glimlachende mond woorden van herkenning en appreciatie .

Amper 20 jaar na dat eerste studiejaar kwam ik Frans Oeyen opnieuw tegen . Als burgemeester was ik hoofd van de inrichtende macht van zijn school. En na enkele jaren was hij er hoofdonderwijzer , nu heet dat directeur. Die jaren mocht ik Frans heel goed leren kennen. Wij zagen elkaar vaak drie keer per week.

Hij was niet alleen in zijn school. Hij was zijn school. Hij bouwde ze mee uit , in het dorp en op de Heide , waar juffrouw Clara ook het beste van zichzelf gaf. Hij gaf de school een nieuwe draai en een nieuwe drive.

Wanneer ik op deze periode terugkijk moet ik even slikken. Wat voor mooie dagen kunnen er in politiek toch zijn wanneer je zulke medewerkers hebt.

En met welke grote inzet. Het was een heerlijke periode , Frans hier , Clara op de Heide , Martin in Eindhout….

Ik was er echt niet goed van toen Frans Oeyen op pensioen ging. Ik heb getracht hem te overtuigen om nog een jaartje langer te blijven , maar ik besefte dat dat tegenover hem ook niet echt eerlijk was.

Maar Frans Oeyen was niet het type van een weggeborgen zetelgepensioneerde.

Al vele jaren was hij zo betrokken bij het rijke culturele leven van dit dorp, hij speelde al jaren mee bij de fanfare , hij was bij de stichters van het Davidsfonds , reeds vanaf de periode toen ik bij hem leerde schrijven en rekenen.

Al die verenigingen hadden baat bij zijn pensionering. Hij was de motor van de fanfare , hij was een steunpilaar van het Davidsfonds.

Ik kwam hem op zovele plaatsen tegen. In de tekenwedstrijden van het Davidsfonds waarvan hij de jury samenstelde en voorzat . Hij was trouwens niet alleen een uitmuntend muzikant maar ook een schitterend tekenaar .

Hij bleef daar overal actief tot nu.

Meester Oeyen kan hier en daar al wel een kleine kwaal hebben gehad , zo kloeg hij vaak over zijn gezichtsvermogen , maar zijn geheugen was scherp en juist. Een jaar geleden heb ik zo met hem een gesprek gehad over het begin van het Davidsfonds in Veerle en Vorst. Hij vertelde toen een aantal ongekende details die wij met grote tevredenheid hebben opgenomen in onze geschiedenis van dat Davidsfonds.

Na elke repetitie van de fanfare vraag ik , nu moet ik zeggen vroeg ik aan mijn kleinzoon: “Was meester Oeyen ook daar?” Het antwoord was steeds: “Jaja , behalve een week geleden….”

De fanfare was een deel van zijn leven . En de mensen van de fanfare weten dat . Toen Frans en zijn vrouw Georgette onlangs hun briljanten huwelijksjubileum vierden , konden wij in onze tuin meegenieten met de schitterende muziek die zijn muzikanten voor hen kwamen spelen. De muzikanten gaven een beetje terug van het vele dat ze van Frans Oeyen hebben gekregen. Het was een beetje symbolisch.

Veerle was en is Frans dankbaar.

Ik zal je ook nooit vergeten , mijn meester van het eerste studiejaar.

Ludo Helsen

ASTERIX EN OBELIX

Op 29 oktober 1959, vandaag 60 jaar geleden, verschenen Asterix en Obelix voor het eerst in het openbaar. De striphelden van Albert Uderzo en René Goscinny waren  te zien in een strip in de Franse krant Pilote.

Niet lang daarna kwam het eerste album van de dappere Galliër en zijn vrienden in een oplage van 6.500 exemplaren op de markt.

De avonturen van de stripheld die steevast wordt bijgestaan door zijn boezemvriend Obelix, hondje Idefix en druïde Panoramix zijn sindsdien uitgegroeid tot een miljoenenbusiness.

Tot 1999, eind vorige eeuw, waren er in totaal al dertig albums uitgegeven in meer dan negentig talen. De totale verkoop lag toen al op bijna 300 miljoen exemplaren.

OPNIEUW FUIVEN IN DE VINEA ?

De Vinea in Veerle is een locatie waar de wat oudere Laakdallers talrijke fuiven bijwoonden. Momenteel ligt de zaal er verlaten bij, te wachten op een nieuwe invulling.

 

Volgens de jonge garde van CD&V is Laakdal klaar voor een nieuw jeugdhuis en is deze locatie daarvoor uiterst geschikt. Laakdal kent sinds enkele jaren immers geen jeugdhuis meer. De Laakdalse jeugd heeft nood aan een nieuwe stek om vriendschappen te smeden en elkaar te ontmoeten. Waarom niet in de Vinea?

Jong CD&V polst deze herfstvakantie naar de mening van de Laakdaller. Leent de voormalige Vinea-site zich voor een nieuw jeugdhuis of niet?

Laat alvast jouw stem horen via de facebookpagina van CD&V Laakdal .

Alfred Nobel van de ‘NOBELPRIJS’

Vandaag 186 jaar geleden werd Alfred Nobel (spreek uit: no-bel) geboren, in Stockholm op 21 oktober 1833.

Nobel was een Zweeds chemicus en een industrieel die  een reeks explosiemiddelen heeft uitgevonden en gefabriceerd.

Het bekendst is hij voor zijn uitvinding van het dynamiet in 1866.

Het chemische element Nobelium is naar hem genoemd.

Nobel bepaalde in zijn testament dat van de rente van ‘zijn kapitaal van circa 32 miljoen Zweedse kronen’ elk jaar op zijn sterfdag (10 december) vijf Nobelprijzen moesten worden uitgereikt.

De Nobelprijzen moesten bestemd worden voor hen die in het afgelopen jaar aan de mensheid het grootste nut hebben verschaft.

In de Noorse hoofdstad Oslo wordt jaarlijks op 10 december, de sterfdag van Alfred Nobel, de Nobelprijs voor de Vrede uitgereikt; de overige Nobelprijzen worden op dezelfde dag in de Zweedse hoofdstad Stockholm uitgereikt.

De winnaars van de prijzen worden begin oktober bekendgemaakt. Sinds 1969 wordt ook een Nobelprijs voor economie door de Sveriges Riksbank uitgereikt.

Historische wandeling in Veerle-Heide

*Vandaag zaterdag 19 oktober 14-16 u kan u deelnemen aan een historische wandeling in Veerle-Heide. De gids is François Van Gehuchten, voorzitter van lwgh- heemkring Laakdal. Iedereen is bij deze van harte uitgenodigd.

*François Van Gehuchten: “Veerle-Heide is het kleinste gehucht van Laakdal. Het werd de hele geschiedenis door stiefmoederlijk behandeld als een dorp van arme heiboeren en walenmannen. Eeuwenlang zuchtte het onder de staf van de abt van Averbode en de roede van de drossaard van Geel. Er leefden ‘heibeesten’, aldus een pastoor van Veerle, maar ze kwamen er bovenop. En nu blijken de inwoners van de Hei de rijkste van Laakdal te zijn! Hoe kon dat gebeuren?”

  • François Van Gehuchten leidt de geïnteresseerde deelnemers rond op een tocht van 5 km via ‘trage wegen’ door het gehucht en legt uit hoe het er groeide en bloeide. Starten aan de kerk om 14.00 uur.

Samenkomst: Kerk Sint-Jozef-Werkman Zandstraat  –  Gratis deelname. Reservering niet vereist

Organisatie: LWGH:  http://www.lwgh-laakdal.be; 013 35 33 31 of 013 77 86 81

ANDREAS VESALIUS

De grote Andreas Vesalius is nog veel meer dan zijn medische verwezenlijkingen: hij heeft ons hele denken op een nieuw spoor gezet en hoort daarmee thuis in het rijtje van de allergrootsten, het selecte clubje van Newton, Copernicus, Darwin en Einstein.

Andreas Vesalius werd geboren op 31 december 1514 als zoon van een apotheker in dienst van keizer Karel. Zijn grootvader was medicus aan het hof van Karel de Stoute, de laatste hertog van Bourgondië. En geloof het of niet, zijn overgrootvader werd in 1429 de eerste hoogleraar geneeskunde in Leuven, vier jaar na de oprichting van de unief (1425) tijdens de regering van hertog Filips de Goede.

Vanaf zijn 15de reeds las en evalueerde Vesalius in Leuven aan het Collegium Trilingue oude teksten in het Latijn, het Grieks en wellicht ook het Hebreeuws. Zijn intellectuele fundering.

In 1553 trok hij naar Parijs om er geneeskunde te studeren. Daar trof hij een revival aan van Galenus, de Griekse medicus uit de tweede eeuw. Diens ideeën hadden al meer dan 1 000 jaar de geneeskunde gedomineerd, maar Galenus sneed enkel dieren open.

In 1537 trok Vesalius naar Padua waar hij volop lijken van terdoodveroordeelden kon dissecteren .

In 1543, hij was toen 29, publiceerde hij een zevendelig anatomieboek dat een ware revolutie veroorzaakte in de medische èn culturele wereld van toen. ‘De humani corporis fabrica septem’ (over het menselijk lichaam, in zeven delen) heette het uitvoerige zevendelig werk. Vesalius groeide meteen uit tot de grote hervormer van de geneeskunde.

Ook de illustraties van het werk, vermoedelijk gemaakt door de Italiaanse kunstenaar Titiaan, waren van een ongeziene kwaliteit.

Vesalius trad één jaar later (1544) in dienst van keizer Karel, daarna volgde hij diens zoon Filips II naar Madrid.

In maart 1564 vertrok Vesalius om religieuze en diplomatieke redenen naar Jeruzalem. Voor hij inscheepte in Sète nam hij afscheid van vrouw en kind, die naar Brabant terugkeerden.

Op de terugweg raakte zijn schip gehavend in een storm en bracht het meerdere weken op zee door zonder veel voedsel of drank. Toen het eindelijk kon aanleggen op Zakynthos, een Griekse eiland, stierf Vesalius er op 15 oktober 1564 na een plotse ziekte, waarschijnlijk scheurbuik. Hij werd net geen 50.

Vesalius werd begraven in de lokale kerk Santa Maria delle Grazie. Zijn graf is echter nooit gevonden, wat leidde tot allerlei wilde speculaties.

KOOKWORKSHOP …

Binnenkort is het weer zover. De “Week van de Smaak”. Voor de dertiende keer al.  Stilaan een echte traditie in Vlaanderen.

 

Dit jaar onder het motto “De Gustibus et Coloribus”, over smaken en kleuren dus.

Van 14 tot 24 november 2019.

Ook Laakdal ontsnapt niet aan deze smaakvolle week.

Vrijwilligersorganisatie Wakkerdal organiseert met steun van Vormingplus en de Gemeente Laakdal een heuse kookworkshop.

Donderdag 14 november 2019 om 19.30 u. in de keuken van ’t Buurthuis in Veerle-Heide.        Prijs : 2 Euro

We gaan aan de slag met plantaardige producten en bereiden een vegetarische maaltijd.

Info en inschrijven : Ellen Deroy, 0497/209043 en/of Paul Mondelaers, 0473/383437

We laten ons verrassen door een vegetarische kok samen met vrienden, collega’s, klasgenoten of wildvreemden. Tijdens de Week van de Smaak brengt voeding ons samen. 

Tip! Wees er snel bij want we beperken ons tot 15 deelnemers!

1 2 3 4 16