Australië ex-boevenland

Vandaag viert het fel geteisterde Australië zijn nationale feestdag. Een feestdag in mineur omwille van de felle branden die er woedden. Australië is een overwegend wit land. Maar hoe kwam dat, wat is hun geschiedenis?

° De eerste Brit in Australië was kaperskapitein William Dampier die in 1688 voet aan wal zette. Net als de Hollanders was hij weinig onder de indruk van wat hij aantrof. In die tijd waren er veel negatieve verhalen over Australië waardoor er bij de Britten nauwelijks interesse was in dit nieuwe land.

° Echter, honderd jaar later was Groot-Brittannië de grootste zeemacht ter wereld en kreeg kapitein James Cook(foto)de opdracht van de Admiraliteit van Engeland een groot gedeelte van het nieuwe land te claimen. Op 29 april 1770 zeilde Cook met zijn schip Endeavour de Botany Bay binnen, in het huidige Sydney.

° Dit nieuwe gebied had gelijkenissen met Wales en werd door Cook “New South Wales” genoemd. Plantkundige Joseph Banks was meegevaren met de Endeavour, en werd enthousiast over de aangetroffen flora en fauna en over het binnenland. Volgens hem was dit nieuwe land leek zeer geschikt om te koloniseren.

° Niet veel later in 1770 zette Cook ook voet aan wal op het deel van Australië dat nu Queensland is. Toen Cook en zijn bemanning hier aan land kwamen zagen ze sporen van aboriginals, de lokale Gooreng Gooreng-stam.

Naar schatting stamt een derde van de Australische bevolking af van Britse criminelen die in de achttiende eeuw naar Australië werden verbannen. En dat is ook zo.

° De eerste lading criminelen voer naar Botany Bay in 1788. Zo werd de strafkolonie aangevuld met schepen vol kolonisten. De meesten hadden maar een kleine straf op hun naam staan. Andere criminelen, zoals tegenstanders van de koning van Groot-Brittannië, werden ook weggestuurd naar Australië. Samen met de boeven die nog veel grotere misdaden hadden gepleegd. In Brittannië kon je de doodstraf vermijden door te verhuizen naar Australië.

° In deze periode heerste er ontzettend veel armoede in de opkomende steden van Groot-Brittannië, wat weer leidde tot talloze hongerige mensen die broden gingen stelen op de markt. De gevangenissen raakten overvol. De oplossing? Ze werden op een schip gezet naar Australië!

Veel gevangenen bleven in Australië wonen nadat ze hun straftijd hadden uitgezeten. Het bleek toch een erg mooi land te zijn. Jaren later hoorden de Engelsen veel goede verhalen over het verre Australië. En zo verhuisden er ook weer kolonisten uit vrije wil!

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Heide – Boswandeling (KWB Falos)

Zondag 26/01/2020 : Heide-Boswandeling (KWB Falos)
Startplaats : Zaal Buurthuis Veerle-Heide
Vanaf 8u tot 15u kan je inschrijven voor volgende afstanden : 4 – 7 – 11 – 14 of 18 km
Er is een tussenstop voorzien in de fanfarezaal van Okselaar , verzorgd door KWB Okselaar, vanaf 11 km.  We voorzien natuurlijk de nodige natjes en droogjes !
Marc  KWB Veerle
What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

‘DE SCHANS’ IN DUITSLAND

Vorige donderdag begeleidden Jan Nysmans , Paul Mondelaers en de juffen Miek en Vanessa de vijfdeklassers van GBS De Schans uit Veerle-Laakdal met hun bezoek aan onze Duitse partnergemeente Tonisvorst.

° Zoals steeds werd ook nu weer hartelijk verbroederd, samengewerkt en samengespeeld met de leerlingen van de Duitse Grundschule. Body-Percussion, Schnitzeld-Jagd (een plaatselijke variant van ons dorpsspel).

° Er stond ook een bezoek aan het Niederrheinisches Freilichtmuseum en het Speelgoedmuseum op het programma.  De Duitse juffen trakteerden met pizza voor alle leerlingen.

° Niet alleen een dikke pluim voor de juffen, maar ook voor de 37 leerlingen die zich waardige ambassadeurs van Laakdal toonden in Duitsland. In Veerle bereiden ze zich intussen al voor op het tegenbezoek van dinsdag 28 april. (tekst en foto’s Paul Mondelaers)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

AMERIKA AL VEEL LANGER ONTDEKT

Het klinkt voor sommigen wellicht een beetje verrassend, want niet Christoffel Columbus noch de Viking-avonturiers zijn de echte ontdekkers van Amerika. De echte ontdekkers van het continent zijn de allereerste mensen die zowat zestienduizend jaar geleden Amerika binnentrokken – en die andere zorgen hadden dan een nieuw werelddeel ontdekken .

° Hoe hun boten eruitzagen, weten we niet. Kano’s van huiden of uitgeholde boomstammen zijn waarschijnlijk een goede gok. De ontdekkers kwamen alleszins uit Azië en ze zochten gewoon een plaats om te wonen, te jagen en te vissen.

° Lange tijd hebben de geschiedenisboeken de eerste bewoners van Amerika beschreven als mensen die 13 of 14 000 jaar geleden, tijdens de laatste ijstijd, over de Beringstraat wandelden.

° Vanuit Alaska zouden ze, toen de ijstijd op zijn einde liep en de gletsjers zich terugtrokken, langs een ijsvrije corridor door Canada de rest van het Noord-Amerikaanse continent bereiken, snel uitzwermen en niet veel later ook naar Zuid-Amerika trekken.

° De jongste jaren zijn evenwel steeds meer aanwijzingen gevonden dat de eerste kolonisten van Amerika nog duizend of meer jaren eerder arriveerden, en dat ze vanuit Alaska per boot de kust volgden naar het zuiden. In een mum van tijd zouden ze zich zo langs de hele westkust van Noord- en Zuid-Amerika verspreid hebben, vanwaar ze vervolgens landinwaarts trokken.

° Dat scenario krijgt nu een sterke duw in de rug, door de koolstofdatering van archeologische vondsten uit Cooper’s Ferry in het westen van Idaho. Botten en houtskool (resten van vuur) uit Cooper’s Ferry blijken zowat zestienduizend jaar oud te zijn. Dat betekent dat er in Idaho al mensen leefden toen de ijstijd nog volop bezig was en er nog geen ijsvrije corridor door het westen van Canada liep, want die opende zich pas 14.800 jaar geleden.

° Het is ook onwaarschijnlijk dat kolonistenfamilies duizenden kilometers te voet over een ononderbroken dikke ijskap trokken. Ze moeten dus langs de kust gekomen zijn, per boot. Ze voeren zuidwaarts, leefden van vis en de jacht op zeedieren als robben, tot waar het ijs ophield en ze aan land konden gaan of stroomopwaarts een rivier opvaren, het binnenland in.  (30 november 2019 verschenen in De Tijd)

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Het roemloze einde van de schelmen

 Op vrijdag 14 en zaterdag 15 februari 2020 vindt de twintigste en meteen laatste schelmentocht plaats. Al die jaren namen ongeveer 8.500 mensen deel en werden 100 verschillende taferelen opgevoerd over schelmen, stropers, heksen, bokkenrijders,… kortom onguur volk.

Dit jaar worden zes opvoeringen hernomen die extra in de smaak vielen. In ‘het beste van’ worden de mooiste taferelen herhaald in ‘het roemloze einde van de schelmen’.

° Een bus brengt de bezoekers op een onbekende donkere plaats in het verre Veerle en dan voert de zes kilometer lange tocht door Averbodebos en -hei, dat ondanks de naam toch in twee andere gemeenten is gesitueerd.

° Tijdens de tocht kunnen de deelnemers op drie binnen locaties de scènes zittend bijwonen. Zoals steeds zijn de opvoeringen heel divers: toneel, zang, muziek, declamatie, poppenspel en een audiovisuele show. Een aangename hartverwarmer vinden de deelnemers in het eeuwenoude boswachtershuis De Bierhoeve.

° De tocht duurt ongeveer 3,5 uur. Aan het eind van deze speciale editie wacht nog een afscheidsverrassing voor iedere bezoeker. De prijs bedraagt €8 per persoon, versnapering en verrassing inbegrepen.

° Starten kan naar keuze tussen 17.30 tot 20.00 uur aan het Bosmuseum. Er zijn slechts 500 mogelijke gegadigden. Geïnteresseerden dienen voor 7 februari telefonisch of per mail hun komst te melden met opgave van het gewenste startuur: 013 35 33 31 (kantooruren) of vvv@tessenderlo.be.

De activiteit kadert in het Volksverhalenfestival met gelijkaardige activiteiten in vijf buurgemeenten. Organisatie: VVV-Tessenderlo en Pandora

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

wat ALS …

88 jaar geleden had een jongeman van 18 jaar het lot van de wereld in handen, toen hij in zijn gloednieuwe wagen de baan op ging.

° De toen 18-jarige John Scott-Ellis (foto) wilde Duits leren. In 1931 verhuisde hij naar Munchen. En kwam terecht bij de familie Pappenheim.

De jongeman was nog geen week in de stad en kocht een auto. Een kleine rode Fiat. Samen met de 60-jarige vader van de familie Pappenheim trok Scott met zijn nieuwe Fiat de stad in, om Munchen te verkennen.

° John reed in de Ludwigstrasse. Toen hij de Briennerstrasse wilde indraaien, reed hij een voetganger aan die niet naar links had gekeken voor hij de straat overstak.

John: “Ik reed niet snel, maar raakte de voetganger toch. Ik herinner me een plotse botsing. De voetganger, een veertiger met een smalle snor, zakte door één knie.”

° Het angstzweet brak John uit. Net een nieuwe auto, voor het eerst achter het stuur, voor het eerst in een nieuwe stad, en al meteen een ongeval. “Zou de man dood zijn, zou de man ernstig gewond zijn?”, dacht John.

Al snel krabbelde de man weer recht, en klopte het stof van zijn kleren. De twee schudden elkaar de hand en vervolgden elk weer hun eigen weg.

° Pappenheim vroeg Scott-Ellis of hij de man die hij net had aangereden niet kende. “Neen, natuurlijk ken ik hem niet, wie is hij”, reageerde Ellis. “Wel, dat is een politicus van een nieuwe partij. Hij praat veel. Zijn naam is Adolf Hitler.”

De partij van Hitler, de Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, was toen de tweede grootste politieke partij in Duitsland. Ze waren net verhuisd naar nieuwe kantoren in de Briennerstrasse.

° Drie jaar later, in 1934, zat Adolf Hitler in het Residenztheater. Een paar plaatsen verder zat John Scott-Ellis. “Is dat niet dezelfde man die ik een paar jaar geleden heb aangereden?”, dacht hij.

Vrij snel kon hij Hitler aanspreken. “Of hij zich het ongeval van 3 jaar eerder in de Briennerstrasse nog herinnerde?”  Tot grote verbazing van Scott-Ellis was dat het geval. “Ik vond hem toen zelfs redelijk sympathiek overkomen.” Een paar seconden later begon het concert te spelen. De twee hebben elkaar nooit meer ontmoet.

° Scott-Ellis heeft nog vaak aan dat ongeval van 1931 teruggedacht,  “Als ik iets sneller had gereden, dan was er misschien één leven verloren gegaan, maar dat van miljoenen anderen mogelijk gered. Voor een aantal seconden had ik de geschiedenis van Europa in mijn klamme handen. ”   Kan verkeren…

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Nieuwjaarszangertjes op pad

Vandaag is het de voorlaatste dag van het jaar 2019. Voor de kinderen onder 12 is het morgenvroeg al nieuwjaar. Traditiegetrouw trekken ze dan in kleine of grotere groepen langs de huizen om hun nieuwjaarswensen uit te zingen.
Enkele jaren geleden werd gevreesd dat deze traditie geen lang leven meer beschoren was, maar die vrees bleek ongegrond.
Taferelen zoals die uit onze jeugd (de jaren 1940 en 1950), toen het in de dorpskom zwart zag van de zingende kinderen, komen nooit meer terug. Kan trouwens ook niet met het almaar drukker verkeer in onze centra.
Het nieuwjaarzingen speelt zich vandaag vooral af in de wijken De nieuwe wijken die in ‘onzen tijd’ nog niet bestonden. En maar goed ook. Daar ligt het gevaar voor eventuele ongevallen een groot stuk lager. Natuurlijk blijft attent blijven de boodschap. Gelukkig gaan tegenwoordig ook vele ouders of familieleden mee op pad. Ook hen wacht her en der een beloning voor hun nieuwjaarsijver.
* Morgen dinsdag 31 december vanaf 9u kan je reeds gaan
“Nieuwjaarzingen aan de Kerststal” in Veerledorp
KWB Veerle trakteert de zangertjes op snoep en/of hot-dog.
Voor de groteren voorzien ze  natuurlijk weer wat straffe borrels en warme drankjes aan democratische prijzen.

* Vanaf 9u morgenvroeg is er ook gratis warme chocomelk bij het standje van KAJ Eindertse Jongeren in Eindhoutdorp. Een traditie in Eindhout. De papa’s kunnen zich verwarmen met jenever.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mai

What do you want to

 

What do you want to do ?

New

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

VAN KAARSEN EN ENGELENHAAR

Kerst is maar een vaststelling. En onvermijdelijk, dacht ik. Zoals oud worden. ‘Zachte naalden, geen verlies, geen geur’, prees de man zijn sparren aan. Natuurlijk, die geur, dat was het. Ik ben de geur kwijt sinds we geen boom meer zetten. Kerstmis is volstrekt geurloos geworden. Gelukkig haalden de dochters wel een geurige boom in huis. Gezellig.

° Mijn eerste contacten met Kerstmis dateren van 1947. Varendonk was toen een van de kleinste gemeenten van België met zowat 260 inwoners. Mijn moeder was vandaar. Ze woonde samen met 4 zussen en een  broer in de laatste boerderij van Varendonk, net voor de bocht Bergom-Herselt.

° Vandaag, Kerstmis, is het 72 jaar geleden dat ik er voor het eerst kwam. Als vierjarige maakte ik voor het eerst de grote verplaatsing naar Varendonk mee op de stang (de baar) van vaders fiets. Zus Maria achteraan op het stoeltje. (Nil en Herman waren er lang nog niet). Waarschijnlijk gebeurde dat op haast onberijdbare zand- en slijkwegen, een belangrijk detail dat ik toen niet zag.

° Bij  grootvader Louis en grootmoeder Mieke was het hout- en kolengestookt warm. Bovendien was ik er niet alleen, want de kinderen van ‘tant San’ (Gielis) en van andere tantes uit Zoerle en Herselt waren er ook.

° ‘Tant Fien’ was nog niet gehuwd en had in de voorkamer (foto L naast de witte deur) gezorgd voor een immens grote kerstboom die helemaal beladen was met glinsterende ballen, echte brandende kaarsjes en engelenhaar. De eerste echte kerstboom die ik van dichtbij zag. Hij overdonderde me.

° Terwijl de ouderen zich elders ophielden rond de Leuvense stoof keken wij ons de ogen uit op de kerstboom. Tante Fien hield een oogje in het zeil  en waakte erover dat het vuur van de kaarsjes niet in contact kwam met het engelenhaar. ‘Want daarmee kan het huis afgestookt worden’, waarschuwde ze ons voortdurend, alhoewel wij geen vinger naar de prachtige boom zouden durven uitsteken.

° Hoe lang wij daar zaten in opperste bewondering voor boom en kribbe weet ik niet. Ik had toen nog geen benul van tijd, maar immens lang duurde dat zeker niet. Na de middag begon het immers al flink donker te worden. Meer dan tijd dus om terug te keren naar Veerle.

° Moeder had het daar wellicht moeilijk mee omdat er in het molenhuis aanvankelijk nooit tijd was voor een uitstapje. Een wekelijkse uitstap naar Varendonk werd later wel vaste prik. Plezierig voor mezelf en de kleinkinderen van meter Mieke die zich eindeloos konden ‘amuseren’ in de Merodebossen achter het huis. “Maar het wild gerust laten”, waarschuwde ‘petere’ altijd.

° Jos van Zoel en ik verschalkten zekere zondag toch een fazant op zijn nest met veel eieren. Toen ‘petere’ dat hoorde, moesten we schuilen voor zijn donderbui. ‘En zeggen dat hij dat ook doet’, merkte Jos even later laconiek op. Ik begreep dat niet, want petere was voor mij een heilige dichter die altijd en overal het gebeuren rondom hem in verzen goot. Zeker geen stroper.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

 FINISHEN IN DE ‘HEL VAN KASTERLEE’

Eens in de hel, altijd in de hel. In echt barre omstandigheden trokken op de laatste zondag voor de kerst weer drie Veerlenaren naar de ‘Hel van Kasterlee’: Pieter de Jongh, Wim Cools en Hans Wouters. Kris Verlies moest helaas forfait geven omwille van een blessure tijdens een fietstraining.

De ‘Hel van Kasterlee’… dat is 15 km lopen, 120 km mountainbiken en nog eens 30 km lopen. 15 km meer dan vorig jaar op smalle wegen, eigenlijk single tracks en … loooooodzwaar!

Turnleraar Pieter de Jongh had hard getraind voor deze wedstrijd, maar zag zijn ijver niet beloond. De ‘Pie’ moest jammer genoeg al na amper één ronde fietsen de wedstrijd staken met mechanische pech. Jammer, want Pieter zat toen al flink mee voorin op de elfde plaats.

Na de pech van Pieter brak de hel echt uit. Regen, modder en ontzettend zware omstandigheden zorgden ervoor dat de fietsronden 4 en 5 een ware slijtageslag werden voor het materiaal en een uitputtingsslag voor iedere deelnemer. Hans Wouters vertelt de rest.

Hans Wouters:In de laatste wisselzone (nadat ikzelf reeds 1u04 gelopen en 6u27 gefietst had), zag ik enkel nog lijken die hun modderkledij alsnog moesten omwisselen voor wat droogs. Want er stond toen nog een 2 x 15 km lopen te wachten als besluit van de donkere dag. Gelukkig was mijn vrouwtje erbij om mij, als coach van de laatste 30 km,  te helpen omkleden. Meer nog, in zwaar regenweer kwam ze later nog naast me fietsen om me regelmatig te bevoorraden en me mentaal te steunen. Wat een vrouw! Gelukkig heb ik een vrij goede, want constante loop. Het fietsen is mijn zwakste punt. Ik kon zelfs nog 40 plaatsen goedmaken en eindigde na 10u29 zware inspanningen als 126ste op de rode loper in mijn derde hel van Kasterlee na eerdere deelnames in 2016-2017.”

Wim Cools, de tweede Veerlenaar, finishte eveneens. Een sterk staaltje van Wim, want hij was nog maar 4 maanden terug beginnen te trainen na een operatie. Een meer dan mooie prestatie dus van Wim, karakterman uit één stuk.

Hans : “Dit was met stip de zwaarste editie van mijn drie deelnames. Meer dan 10 lang afzien bij de beesten af maar als je na afloop op de rode loper mag, komt de adrenaline pas vrij. Het worden nu weken van nagenieten. Door het uitzonderlijke tijdstip in het jaar en de steeds zware omstandigheden is de ‘Hel van Kasterlee’ , ik zeg het nog eens, voor mij met stip de mooiste duathlon die er. Prachtige organisatie ook. We kijken al uit naar volgend jaar!”

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

1 2