DE KEMPEN WEER VRIJ

In 2016 was het precies 40 jaar geleden dat de eerste mars van de karabiniers plaatsvond in Vorst. 1976 was ook het allerlaatste jaar van Vorst-Kempen als onafhankelijk gemeente. De toenmalige initiatiefnemer en bevelhebber van de karabiniers was J.Verspreet.

De dynamische kolonel had erg veel geschiedkundige interesses. Hij schreef zelfs een kroniek in vier delen over het regiment karabiniers, vanaf hun ontstaan tot de uiteindelijke fusie met andere legerafdelingen.

Kolonel Verspreet  had twee redenen voor die aandacht. Zijn familiewortels lagen in Vorst én hij wou iets herdenken dat zich in Vorst had afgespeeld.

Dat iets was bijna even spectaculair als droevig. De eerste marsen van de karabiniers waren immers echte herdenkingsmarsen om de verbazingwekkende mars te herdenken die twee dagen na het uitbreken van WO II werd afgelegd.

Nog voor de Duitsers over het belangrijke Albertkanaal waren geraakt, hadden de karabiniers immers al vele, vele nutteloze kilometers afgemarcheerd tussen Vorst en Booischot en terug…

sized_DSC_0462 sized_DSC_0467

MEE MET DE BUS

Een boeiend verhaal uit de mond van iemand die het uit de eerste hand wist en er meer dan boeiend over kan vertellen: ereburgemeester Ludo Helsen van Laakdal.

Om maar te zeggen dat ook U het ook uit zijn mond kan horen. Dat kan als je 12 september mee op stap gaat met DAVIDSFONDS. Een rondrit met de bus die u langs de plaatsen van de bevrijding van destijds brengt.

Onze gids is dus Ludo Helsen. Hij schreef vorig jaar nog een pakkend verhaal over Vorst en de karabiniers in het ‘IXde Jaarboek van Laakdal’, wat nog steeds te koop is.

Ludo Helsen: “De rondrit start in Laakdal, dat zonder slag of stoot bij de eersten werd bevrijd in de Kempen. Vandaar gaat de rit naar Oevel en Geel Ten Aard.  Lunchen doen we in Merksplas. Daarna gaat het verder naar Rijkevorsel en Baarle-Hertog.  Afsluiten doen we rond 18u. met een koffietafel in zaal Dennenoord/Eindhout. Ik ga mijn uiterste best doen om er een boeiende dag van te maken.”

sized_DSC_0449 sized_DSC_0470

De prijs voor dit leerrijk dagje-uit bedraagt  € 50 (bus, lunch, koffietafel).

Inschrijven voor 7 september.

Storten op DF rek. BE 46 7333 4611 6036

Inschrijvingen/info davidsfonds.laakdal@gmail.com

of   Theo Winters, gsm  0496 26 85 35

sized_DSC_0464 sized_DSC_0471

WOODSTOCK SLUIT DE RIJ

1969 was een jaar voor latere revivals. We hadden reeds de maanlanders van Apollo 11, Eddy Merckx met zijn uitwijzing uit de Giro maar vooral  met zijn eerste en nog steeds fabelachtige Tourzege ( om nog te zwijgen van zijn andere successen ). Er was de verschrikkelijk moord op Sharon Tate en deze week herdenken we ook nog hét festival der festivals: Woodstock.

woodstock_1920Woodstock, het grootste muziekfestival ooit, werd het laatste uitzinnige wapenfeit van de hippiebeweging, de bekroning van de flowerpower. Een laatste groot feest ook van de zachtjes uitdovende way of live in de dolle jaren zestig van vorige eeuw.

Van 15 tot en met 18 augustus was het vier dagen lang hét feest van love en peace voor meer dan ½ miljoen zielen. Op een brakke wei nog wel, in het plaatsje Bethel bij New York. Echt veel luxe had de jeugd van toen niet nodig.

Woodstock was trouwens het festival waarbij elke rechtgeaarde muzikant van toen wou bij betrokken worden.  Janis Joplin en Jimi Hendrix kregen er veel te vroeg hun ticketje voor de  eeuwigheid… Andere sterren leggen er nu pas het bijltje stilaan bij neer (Joan Baez onlangs).

Woodstock_01_PR_HR_UBG_CMYK.jpg_rgb Wie er meer wil over weten, kijkt vrijdag 16.08 zeker op Arte bijna vier uur lang naar Woodstock uit 1970 (bekroond met een Oscar), het verslag gedistilleerd uit 120 uur materiaal door o.a. de jonge Scorsese.

Zondagavond 18.08 is er om 22u05 (tot 23u45) op Canvas de Amerikaanse documentaire met de originele titel Woodstock uit 2019(!) die nog dieper op dit epos inzoemt. Woodstock bleek achteraf immers meer dan zomaar een muziekfestival . Smullen alvast van dit wellicht laatste groot wapenfeit uit … 1969.

,,Spekpater” zamelde 2,5 miljard euro in

Morgen, 14 augustus , is het de feestdag van Werenfried, een heilige uit de oertijd van de Kerk, las ik net op mijn scheurkalender. Wat me onmiddellijk deed denken aan Werenfried van Straaten, Nederlander van herkomst en norbertijn in Tongerlo, die 90 jaar mocht leven.

Spekpater Werenfried van StraatenIk zag hem ooit één keer. Hij kwam toen spreken voor de studenten van het Klein Seminarie in Hoogstraten, waar ik er één van was. Ik was onder de indruk. Niet zozeer van die in het wit geklede norbertijn, eerder van zijn roepnaam ‘Spekpater’. Was hij dan een slachter of een beenhouwer? Neen, bleek later. Eerder een duivel- doet- al, een ontwikkelingshelper avant la lettre.

Werenfried van Straaten begon zijn openbaar leven in 1947. In het blad van de norbertijnen – hij was in 1934 ingetreden in de abdij van Tongerlo – riep hij de Vlamingen op om de 14 miljoen Duitsers die uit Rusland waren verdreven, te helpen met levensmiddelen en kleren.

Toen hij op een vergadering van de boerinnenbond geen geld maar spek vroeg, gaf hij ongewild het startsein voor een grote spekslag, waaraan hij zijn bijnaam Spekpater te danken heeft.

Het bleef niet bij het inzamelen van spek alleen. Dankzij zijn charismatisch optreden slaagde hij erin massaal giften in te zamelen. 55 jaar Kerk in Nood bracht 2,5 miljard euro op.

De organisatie Kerk in Nood, met centrale zetel in Königstein, zou ook zonder haar stichter doorgaan met haar werk.

DE BERLIJNSE MUUR

In de deze tijden van haast onbeperkte mogelijkheden is het vaak droevig om vast te stellen hoe weinig wij weten van onszelf, van onze afkomst, kortom van onze geschiedenis. Geschiedenis is blijkbaar een zwak punt voor vele lezers. Toch waagden pakweg 300 moedigen zich nog aan ‘de Beeldenstorm’. Waarvoor dank uiteraard.

Naast de Beeldenstorm is bv. ook de ‘de Berlijnse Muur’ een stuk van onze geschiedenis.

Occupied_Germany_and_BerlinIn de nacht van 12 op 13 augustus 1961, vandaag exact 58 jaar geleden, werd begonnen met de bouw van de Berlijnse Muur. In een paar weken tijd werd een betonnen, 45,3 kilometer lange hindernis opgebouwd tussen Oost- en West-Berlijn. Waarom eigenlijk?

Na het einde van W.O. II werd het verliezende Duitsland door de winnaars opgedeeld in vier bezettingszones. De Sovjet Unie (Rusland en Co), de VS, het UK en Frankrijk kregen elk een deel van het land toegewezen. Dat gebeurde ook met Berlijn, de voormalige hoofdstad die nu in de Sovjetzone lag.

Deze periode luidde het begin van de Koude Oorlog in, een periode van spanningen tussen het Westen en de communistische wereld van de Sovjets.

23 mei 1949 werd de westelijke zone van Duitsland de Bondsrepubliek Duitsland (BRD), op 7 oktober 1949 werd de Duitse Democratische Republiek (DDR) uitgeroepen op het grondgebied van de Sovjetzone.

330px-Berlin_Wall_1961-11-20Voor de Muur er stond, vluchtten al meer dan 2,5 miljoen mensen van Oost naar West. Nu de Muur helemaal dichtgemetseld was, daalde dat aantal fors. Families werden van de ene dag op de andere genadeloos van elkaar gescheiden. Vluchtpogingen van Oost naar West bleven evenwel legio. Zeker 138 vluchtelingen, mogelijk meer, werden ongenadig afgeknald.

Een onhoudbare en verder ontoelaatbare toestand, vond ook de Russische president Gorbatsjov. Door zijn glasnost- en perestroika-politiek kwam er na 48 jaar eindelijk een einde aan die onmenselijke toestanden.

De Berlijnse Muur viel op 9 november 1989. Mijn vrouw kon zich geen mooiere 44ste verjaardag wensen. Later werden ook de beide Duitslanden herenigd. Duitsland werd opnieuw Duitsland. Een ander verhaal. Meer weten? Wikipedia raadplegen …

DE MIJNRAMP VAN MARCINELLE

De laatste Waalse steenkoolmijn in Farciennes sloot in 1984. Op 30 september 1992 werd  in Limburg de steenkoolmijn van Zolder gesloten. Met die laatste sluiting kwam er niet alleen definitief een einde aan de productie van steenkool in Limburg, maar ook in België.

Het wegvallen van de mijnindustrie in Wallonië in het midden van de vorige eeuw en de daaropvolgende crisis in de staalindustrie liggen aan de basis van de economische neergang van het Waalse gewest.

Mijnen waren destijds  voor veel mensen hun bron van inkomsten. Zowat elke gemeente in Limburg en in de rand (ook Laakdal) kende een flink mijnwerkersbestand. Het werk in de ondergrond verdiende goed, maar kende ook erg gevaarlijke klanten. Regelmatig waren er dodelijke slachtoffers te melden bij kleine en grote rampen.

Regelrechte ramp

763De grootste mijnramp uit de Belgische geschiedenis deed zich voor in Marcinelle, op 8 augustus 1956, vandaag 63 jaar geleden. Voor de ouderen onder ons alsof het gisteren was.

1 000 meter onder de grond was een kolenwagentje klem geraakt in de lift. Er kwam een kettingreactie op gang en er brak brand uit. 275 mijnwerkers zaten als ratten in de val.  Er vielen 262 doden van 12 nationaliteiten, waaronder 136 Italiaanse gastarbeiders en 95 Belgen. Slechts 13 mensen overleefden de ramp.

De mijn van Marcinelle voldeed wel aan de toenmalige Belgische wetgeving, maar … de veiligheidsmaatregelen schoten schromelijk tekort. Het mijnbestuur en de overheid bleven evenwel buiten schot. Adolphe Calci, directeur de travaux, kreeg zes maanden met uitstel en een boete omdat hij een slecht communicatiesysteem had getolereerd. Antonio Ianetta, de man die het fatale wagentje had geladen, kreeg de nodige papieren om naar Canada te emigreren.

Voor de Italiaanse regering was de maat echter vol: ze zegden het migratiecontract op. Italië leverde niet langer gastarbeiders in ruil voor Belgische steenkool.

De Belgische overheid sloot meteen akkoorden met andere landen. Eerst met Spanje en Griekenland, later ook met Marokko, Turkije, Tunesië en Algerije. En … er werden extra veiligheidsmaatregelen genomen.

520px-Bois_du_Cazier_3

 

 

In 2012 werd mijnsite Le Bois du Cazier (Marcinelle) samen met drie andere sites onder de naam ‘belangrijkste mijnsites van Wallonië’ opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Atoombommen op Japan

Boy“Als ik Hiroshima en Nagasaki had kunnen voorzien, had ik mijn formule  (E=mc2) in 1905 verscheurd.” Woorden van enorme spijt van de geniale wiskundige vorser Albert Einstein na de verwoestingen die de eerste twee kernbommen uit de geschiedenis in Japan hadden aangericht.

Einstein was nochtans één van de zorgzame mensen op aarde die de Amerikaanse president Roosevelt waarschuwden dat Hitler mogelijk een nieuwe bom liet ontwikkelen die in één klap hele steden kon vernietigen.

In 1939 begonnen de Amerikanen aan hun ’Manhattanproject’ met als doel een atoombom te ontwikkelen. Op 10 mei 1945 capituleerde Duitsland. Een werkend prototype bom was er toen nog niet. Pas op 16 juli 1945 vond de eerste testexplosie plaats. Voor het eerst werd de verwoestende kracht ervan gezien.

De Tweede Wereldoorlog woedde intussen nog hevig verder in Japan, dat van geen wijken wou weten tegen de VS. “Om Amerikaanse soldatenlevens te besparen”, bleek voor de VS een goed argument om de nieuwe, verwoestende bom tegen Japan te gebruiken. Naar schatting tot een half miljoen soldaten zou een gewone invasie van Japan immers gaan kosten.

Reeds op 10 mei, twee dagen na de capitulatie van nazi-Duitsland, begon in de VS een tweedaags overleg over het gebruik van het nieuwe wapen. Zo zeker waren de Amerikanen toen al dat hun verwoestende wapen ook helemaal echt zou werken.

Als mogelijke Japanse doelwitten werden de steden Yokohama, Hiroshima, Kokura, Niigata en Kioto gekozen. Kioto werd meteen geschrapt omwille van de vele historische tempels in de stad.

De keuze viel tenslotte op Hiroshima, een stad met grote industriële en militaire betekenis én zonder krijgsgevangenenkamp.

Op de ‘Conferentie van Potsdam’ bracht  Truman, de nieuwe Amerikaanse president, Stalin op de hoogte van het nieuwe wapen. Stalin bleek al op de hoogte te zijn …

330px-Atomic_cloud_over_Hiroshima_-_NARA_542192_-_Edit 330px-Nagasakibomb

‘Little Boy’ (r) werd op 6 augustus 1945, vandaag 74 jaar geleden, vanuit de bommenwerper ’Enola Gay’ boven Hiroshima gedropt. Er vielen op slag 78 000 slachtoffers. De grootste verwoesting van levens ooit in een paar ogenblikken. En nog steeds capituleerde keizer Hirohito niet.

Omdat  er boven Kokura te veel bewolking was, werd ‘Fat Man’ (l), de tweede bom, op 9 augustus boven Nagasaki, het alternatieve doel, afgegooid. Daar vielen 39 000 doden. Op 12 augustus capituleerde Japan wel.

(foto boven: Japans jongetje brengt zijn dood broertje weg om te laten cremeren – onder l Nagasaki voor de heropbouw – r het heropgebouwde Hiroshima)

375px-Urakami-Kathedraal 390px-HiroshimaGembakuDome

SPEELPLEINWERKING

En intussen… kabbelt de grote zomervakantie rustig verder. Twee maanden lang, met kinderen aan de deur die eigenlijk liever terug naar school en hun vriendjes gaan.

DSC_0387Gelukkig is er de speelpleinwerking, al jaren een prachtig initiatief van de gemeente om de ouders een beetje te ontlasten en de kinderen dolle pret te laten beleven. Wij doken in ons archief en stelden vast dat er doorheen de jaren nauwelijks wat veranderd is. Alleen de snoetjes ogen een beetje anders. Voor de rest blijft de pret gewaarborgd!

sized_DSC_0148 DSC_0397 DSC_0399sized_DSC_0145

THE BEATLES

Ontstaan uit een speling van de woorden beat en beetles worden The Beatles beschouwd als één van, zo niet de allerbelangrijkste band uit de popgeschiedenis. Hun namen? John Lennon-Paul Mc Cartney-Georges Harrison en drummer Ringo Star.

Knipsel 2De groep van vier  staat nog steeds bovenaan de lijst van de meest succesvolle ‘hot 100’-kunstenaars aller tijden’ en de vier bandleden kregen ook de titel mee van ‘The most important people of the century’. Zeg maar dat The Beatles voor het overgrote deel het gezicht van de jaren zestig waren. Zij verkochten tot op heden om en bij het miljard platen allover  the world.

Hun internationaal debuut maakten the fab 4 op de Hamburgse Reperbahn. Op 2 augustus 1961, vandaag 58 jaar geleden, speelden ze voor het eerst thuis in de Liverpoolse ‘Cavern Club’.

Na een mislukte auditie op 1 januari 1962 bij Decca Records, waar ze werden afgewezen, kregen ze 6 juni ’62 wel een eerste platencontract bij Parlophone. ‘Love Me Do’ werd een eerste succesje onder manager Brian Epstein. Van dan af ging het snel, zeer snel.

In 1964 traden ze voor het eerst live op in de Amerikaanse ‘Ed Sullivan Show’. Een nooit eerder gezien succes. Liefst 73 miljoen Amerikanen, 34% van de bevolking, keek er naar met open mond. Naar verluidt zouden er tijdens de uitzending in heel Amerika geen criminele activiteiten hebben plaatsgevonden…

399px-The_Beatles_arrive_at_JFK_AirportHet concert van de The Beatles op 15 augustus 1965 in New York was het eerste in zijn soort. In amper 17 minuten waren alle 55 600 kaartjes uitverkocht.

In 1967 werd het album ‘Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ uitgebracht. Het ‘meest bepalende moment in de geschiedenis van de westerse beschaving’, schreef The Times.

Mooie liedjes blijven evenwel niet duren. The Beatles waren eind de jaren ’60 op elkaar uitgekeken. Een allerlaatste publiek concert gaven ze in 1969 van op het dak van Apple Records. In april 1970 sloot ‘Let it be’ het mooiste decennium uit de popgeschiedenis af. ‘The Beatles have left The Beatles’, antwoordde Paul Mc Cartney toen men hem de oorzaak van de split verweet.

Knipsel 3

 

Als echte hoogtepunten in het repertoire gelden de albums A Hard Day’s Night (1964, soundtrack van de klassieke film), Rubber Soul (1965), Revolver (1966), Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967), The Beatles (1968) en Abbey Road (1969). Hun album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band uit 1967 geldt als een mijlpaal in de popgeschiedenis.

Abbey Road – Londen

81hF+WNlhIL._SX425_

 

Is Abbey Road zo bekend of is alleen het wereldberoemde zebrapad op Abbey Road genoeg? Die beroemdheid heeft de straat vooral te danken aan de foto van The Beatles. Iedereen die hier wel eens geweest is, heeft de foto van de overstekende Beatles vast en zeker nagemaakt.

BEVESTIGD WAT WE AL WISTEN

moon lu 2In de jaren zestig van vorige eeuw waren computers nog enorme bakbeesten. Nasa had een miniatuurversie ervan nodig om in de ruimtecapsule te passen  Maar wat hebben de Apollomissies, afgezien dan van het politieke prestige dat met het winnen van de maanrace gepaard ging, de mensheid nog meer opgeleverd dan fraaie plaatjes?

Voor Bernard Foing, Fransman en maandeskundige bij de Europese ruimtevaartorganisatie ESA, staan de 382 kilogram maan­stenen, maanstof en bodemstalen die de Apollo-astronauten tussen 1969 en 1972 mee naar de aarde hebben gebracht, bovenaan op het lijstje van belangrijkste Apollo­verwezenlijkingen.

Schampwond

‘Analyse daarvan heeft bevestigd wat we al dachten over de oorsprong van de maan: dat zij uit brokstukken van de aarde is ontstaan.’Voor de kennis over de maan waren de Apollomissies niet onmisbaar. Ze hebben vooral gevolgen had voor de kennis van aardse zaken

De minerale isotopensamenstelling van de maangesteenten bleek inderdaad nagenoeg gelijk te zijn aan die van aardgesteenten, helemaal in lijn met de theorie dat de maan zou zijn ontstaan nadat de jonge aarde kort na haar ‘geboorte’ een andere jonge planeet had geschampt. Bij die aanvaring zou een flink deel van de aardmantel de ruimte in zijn geketst, waarna de brokstukken door de zwaartekracht opnieuw zouden zijn samengeklonterd, met als resultaat: de maan.

Ook een andere vraag – hoe oud de maan is – werd dankzij de Apollomissies beantwoord. De vulkanische gesteenten die Neil Armstrong en zijn opvolgers op de maanbodem collecteerden, bleken na laboratoriumonderzoek tussen 3,6 en 3,9 miljard jaar geleden te zijn gestold. Daarmee zijn ze bijna even oud als de aarde en het zonnestelsel, die 4,5 miljard jaar geleden zijn ontstaan.

Maanwater

Zonder de peperdure Apollomissies (inflatie verrekend kostte het Apolloproject de Amerikaanse belastingbetaler 180 miljard euro) zouden wij ook zonder bemande maanreizen aan die kennis zijn gekomen.

Onbemande Russische Lunamissies brachten tussen 1970 en 1976 immers tot drie keer toe bodemmonsters en gesteenten van de maan naar de aarde mee, zij het dat hun oogst van 300 gram een tikje bleek afstak bij de 382 kilogram die de Amerikanen manueel opschepten.

Ook andere wetenswaardig­heden over de maan, bijvoorbeeld dat er aan de polen water is te vinden (weliswaar in de vorm van ijs), hebben we te danken aan onbemande missies, zegt Foing – in dit geval de SMART-1-ruimtesonde van de ESA waarvan Foing de hoofdonderzoeker is.

Ook voor de nummer drie op het lijstje van Foing: de ontdekking van een gigantische inslagkrater op de achterkant van de maan, droegen de bemande maanmissies maar beperkt bij.

Die Aitkenkrater, ‘met zijn 2.500 kilometer diameter en twaalf kilometer diepte de grootste in ons hele zonnestelsel’, werd al voor het eerst goed in beeld gebracht halfweg de jaren 60, door de onbemande Amerikaanse Lunar-missies. Geen van de Apollo’s zou er landen. Een Chinese (onbemande) sonde speelde dat wel klaar, in januari van dit jaar.

7bd595ea-a494-11e9-b8c6-20c941dee4fefoto-De aardopkomst (laatste kwartier) vanop de maan. belga

Ipads en zakrekenmachines

Voor de kennis over de maan is het Apolloproject dus niet onmisbaar geweest. De missies hebben vooral gevolgen gehad voor de kennis van aardse zaken, en dan vooral op technologisch vlak. Vanzelfsprekend allereerst in de luchtvaart- en in de ruimtevaartsector, maar ook voor de ontwikkeling van de micro-elektronica zijn ze bepalend geweest.

De Apollomissies stonden of vielen immers met de te varen koers en voor de navigatie naar de maan en weer terug was een krachtige boordcomputer nodig. De berekeningen die nodig waren om de juiste koers te berekenen en koersveranderingen door te voeren, waren zelfs voor de astronauten, hoewel vrijwel allemaal hoogopgeleide luchtvaartingenieurs, te ingewikkeld om even op de achterkant van een bierviltje te becijferen.

Probleem: bij het begin van de jaren 60 waren computers nog enorme bakbeesten die, inclusief koeling, gemakkelijk een hele kamer vulden. De Nasa, op zoek naar een miniatuurversie van zo’n onding, klopte aan bij het Massachusetts Institute of Technology, de topper onder de technische universiteiten van de VS.

Om een compacte boordcomputer te ontwerpen die de Nasa in een krappe ruimtecapsule zou kunnen proppen, moesten de ingenieurs in Boston een onderdeel perfectioneren dat toen nog in ontwikkeling was: de geïntegreerde schakeling (die zou evolueren tot de computerchip). Het leidde tot een boordcomputer die niet alleen in de krappe commandomodule van de Apollo paste, maar ook technologisch zijn tijd ver vooruit was.

Versnelde geboorte en uitvindingen

Het geld dat de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie in de ontluikende micro-elektronica­industrie pompte, leidde zo tot de versnelde geboorte van computerbedrijven als Intel en tot de uitvinding van zakrekenmachines in de jaren 70, tot de eerste personal computers in de jaren 80, en tot een veralgemeend gebruik van het internet in de jaren 90.

shopping‘Apollo heeft onze industrie echt aangevuurd’, zei gewezen Apollo-vluchtleider Glynn Lunney daarover in een interview met The Guardian‘We vroegen mensen om dingen tien of twintig jaar eerder te doen dan ze dat anders zouden hebben gedaan. Zij wisten dat. Maar ze gingen erin mee en slaagden erin om de opdracht tot een goed eind te brengen. De mobiele telefoons van vandaag, de draadloze verbindingen en de iPads zijn een gevolg van het feit dat dit land voor Apollo hightech is gegaan en een portfolio nieuwe technologie heeft uitgedacht.’

Het Apolloproject heeft op die manier ook rijkdom gecreëerd voor de Verenigde Staten. Zonder de geldinjectie van Nasa zouden de dotcommiljardairs van Silicon Valley hun imperia ongetwijfeld ook wel hebben gevestigd, maar wellicht toch net iets minder snel.   (hvde in dS)

Vijftig jaar geleden …

Alles begon met de speech van een jonge, overmoedige president. Op 25 mei 1961 sprak de pas aangestelde John F. Kennedy het Amerikaanse Congres toe met de legendarische woorden ‘I believe we should go to the moon’. 

iw85gV7SH2LsRAZA3czVAB-1024-80Het voornemen van Kennedy om ‘voor het einde van dit decennium een mens te laten landen op de maan en hem veilig weer terug te brengen naar de aarde’ was toen nog vooral een staaltje borstklopperij, want in de ruimterace die zich afspeelde in de Koude Oorlog hadden de Verenigde Staten de Sovjets tot dan toe altijd moeten laten voorgaan.

De Russen hadden als eersten een satelliet in een baan om de aarde gebracht (de Spoetnik in oktober 1957) en een maand later ook het eerste dier, de hond Laika. Toen de Sovjet-Unie op 12 april 1961 de Amerikanen opnieuw een neus zette door als eerste een mens in de ruimte te brengen, Joeri Gagarin, had Kennedy het welletjes gevonden en voor de vlucht vooruit gekozen.

index maanlandersOp het moment van de fameuze speech van Kennedy wist niemand in de Verenigde Staten hoe het presidentiële plan in de praktijk zou moeten worden gebracht, laat staan hoe dat binnen de door de president opgelegde strakke deadline moest gebeuren. Het belette de ruimtevaartingenieurs van de Nasa niet om de uit­daging aan te gaan en met Amerikaanse pioniersgeest ­boven zichzelf uit te stijgen.

Op 21 juli 1969, acht jaar na Kennedy’s toespraak en vandaag precies 50 jaar geleden, plantte Neil Armstrong zijn linkervoet op de maanbodem. Die ‘small step’ mag de geschiedenis zijn ingegaan als een ‘giant leap’ voor de gehele mensheid, voor veel Amerikanen was hij stiekem toch vooral de lang verhoopte stamp tegen Russische schenen. (hvde in dS). O ja, de historische reis duurde exact 8 dagen, 3 uur, 18 minuten en 35 seconden …

1 2 3 4