DE VISIE VAN VUREN dag 66

Wie het kleine niet eert …

Wij maken op dit ogenblik ‘geschiedenis met een grote G’ mee . Dat feesten als Pasen aan ons voorbijgaan net of ze niet meer bestaan, is nog nooit gebeurd , gelijk of we nu gelovig , een beetje gelovig , bijna niet meer gelovig of ongelovig zijn . Niet tijdens de laatste honderd of de laatste vijfhonderd jaar . Meer nog , nog nooit!

Mijn moeder en grootmoeder zouden nog versterkend gezegd hebben “ noewet of zjamee!”. Mooi oud Veerles dat we zeker moeten in stand houden , want het is van hetzelfde kaliber als “te veel is trop en trop is te veel”.

We hebben ook gehoord dat sommige van onze mensen deze corona-periode vergelijken met de oorlog . Daarover hebben wij ons gedacht gezegd toen onlangs ons de vraag voor de voeten werd gegooid… “Wat was erger? De oorlog of dit?” .

Moeilijk om te beantwoorden, maar bedenk ook even dat je … het wereldkampioenschap voetbal ook niet kan vergelijken met het tennistornooi van Wimbledon . Dat ze allebei van zeer groot belang zijn ,is duidelijk.

Zo ook met WO II en de coronalockdown. Voorlopig moet je die lockdown toch nog niet met een hoofdletter schrijven .

Bij dat laatste “evenement / verschijnsel ?” werd alles bij wijze van voorzorg dichtgegooid. Zeker alles wat groot was en dus absoluut niet normaal .

Grote bedrijven gingen dicht , en dat voor een zeer lange tijd . Scholen gingen dicht , van kleuter tot hoger . Bijna alle winkels gingen dicht . Relaties tussen naaste familieleden werden moeilijk . Restaurants , koersen, voetbal , grote culturele en andere manifestaties werden … één grote leegte .

Alles was dicht in een keer. En de politie keek meer dan toe. Maar na een week of negen had die dwingende actie toch relatief veel vruchten afgeworpen.

Wanneer ik een stoute vergelijking mag maken , kan ik zeggen dat wij net voor en bij het begin van de Tweede Wereldoorlog ook veel deden bij wijze van voorzorg . Abnormaal grootse en grote dingen zelfs: bruggen opblazen , torenspitsen doen ontploffen , loopgrachten graven . Maar dat kon de Duitsers weinig schelen. Wij hadden “onze schade” immers alleen nog wat groter gemaakt.

Na een voorlopig beter resultaat , trachten wij de aangerichte schade nu zelf te beperken en doet onze volmachtenregering alles één voor één weer open.

Op vele plaatsen zal de schade echter onherstelbaar zijn , zeker bij kleinere bedrijven . Massaal ook in het onderwijs , zeker in het middelbaar waar de leerlingen die met Kerstmis een minder goed examen aflegden en nu zonder herkansing misschien een minder goed attest zullen krijgen.

Tot mijn verbazing is dat ook het geval  bij de universiteiten die nu al zeggen dat ze in september bijna niet kunnen opstarten omwille van de afstandsregel . Persoonlijk denk ik dat zij precies daarom nu de echte stap naar de 21e eeuw moeten zetten .

Op dit ogenblik werkt de regering en die veiligheidsgroep erg hard . Ze veranderen soms zelfs radicaal van gedacht , tot grote spot in bepaalde kranten . Ik ga daarmee niet akkoord. Het feit dat regeerders van gedacht kunnen veranderen , betekent dat ze naar de mensen luisteren waar het mogelijk is.

Maar kranten en tv1 brengen liever onheilsboodschappen als “ Tweedeverblijvers mogen de eerste maanden nog niet naar hun huis” en “ Zet een mogelijke zomervakantie in Duitsland maar uit je kop “ , schrijven ze veel liever dan blijde boodschappen te brengen. En zeggen dat wij om geen waarom mogen weten hoeveel belastingsgeld er naar die media gaat !? En  dat die media zelf naar alles vragen behalve naar dat subsidiebedrag!

Om samen te vatten : alles gaat nu weer geleidelijk open . Maar dat er veel schade is , staat buiten kijf. Vele kleine bedrijven zullen door de lange sluitingstijd in moeilijkheden geraken , armere  mensen zullen zeker niet bijbenen .“ Het kleine”  wordt andermaal het slachtoffer van deze crisis!

Ik denk vooral ook aan die kleine culturele groepen , of aan beginnende kunstenaars . Aan de vele mensen en verenigingen die niet uit de boot kunnen gevallen zijn omdat ze nog nooit in een boot geraakt zijn .

En wat die verenigingen betreft , die worden  al jarenlang getrokken door vitale mensen die meestal lang de 65 voorbij zijn. Zij steken hun tijd in onze bloeiende verenigingen waar ze werken voor die tien euro meer in de kas. Tien euro die er nu niet zijn wegens “gebouw dicht” of ”optreden mocht niet.”

Al die oudere mensen met hun museum zonder inkomsten en al die jongere artiesten die niet kunnen optreden werden net voor de coronacrisis al aan hun lot overgelaten door het gemeenschapsbeleid. Laten wij hopen dat Vlaanderen dat ook eens beseft.

En nog iets . Lang geleden was ik op de begrafenis van iemand die in het openbare leven zeer actief was geweest . Zijn vriend hield de obligate rede en zei : “ Zijn voornaamste positieve eigenschap was dat hij van gedacht kon veranderen .“  Om te onthouden .

Louis Vuren

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail