HOOFD altijd KOEL HOUDEN

‘Open water’ is een filmthriller van formaat, echt gebeurd in de Caraïben en die vertrekt bij een duiktrip naar een rif. Een stelletje duikers wordt per ongeluk midden in de oceaan achtergelaten en dan is het afgelopen met de pret…

Wij legden destijds meteen de link naar een gelijkaardig avontuur dat MG, met roots in Laakdal, overkwam in 2006. Meer dan een tijdje geleden, dat wel, maar boeiend genoeg om het nog eens te vertellen op deze 1 december, voor sint en kerst ongenadig toeslaan. Omdat dit verhaal een eigen leven is gaan leiden, wou MG alleen met haar initialen in onze onlinekrant.

* De avontuurlijk aangelegde MG woonde destijds met haar Britse ex-vriend in Sharm-el-Sheikh in het paradijselijke deel van Egypte. Zekere dag waren beiden met een aantal andere mannen en vrouwen gaan duiken in de Golf van Suez tussen de prachtige koraalriffen. Tot er een storm opstak. Terwijl zij nog onder de waterlijn actief bezig waren met het bewonderen van de plaatselijke fauna en flora was hun boot al richting kust aan het varen.

* Pas 2u later werd hun afwezigheid opgemerkt. De storm joeg de golven toen al 4 à 6 m hoog. Aan boord ontstond een discussie over de richting van de zoekactie. De twee waren intussen met de stroming afgedreven, en ook letterlijk het noorden kwijt. Net als de kapitein van de boot.

* De avond viel, met uitzicht op een heel lange, bange nacht. De opkomende vloed maakte de situatie nog benarder. Het rif waaraan ze zich hadden vastgeklampt, verdween langzaam maar zeker onder het stijgende water.

* Blijven hangen en niet slapen was toen het enige wat nog mogelijk was om de nacht door te komen. Boven hun hoofden hoorden en zagen ze wel de heli’s van een boorplatform, maar daar bleef het bij.

* ‘s Morgens merkte MG de verschrikkelijke vleeswonden op haar benen na een nachtje schuren tegen het messcherpe rif, met de lippen net boven de waterlijn. De storm was gaan liggen, het was eb geworden, en meteen gingen ze op zoek naar iets ‘vaarbaars’. Het stel meende een bootje te hebben opgemerkt aan de andere kant van het rif, maar dat bleek een stuk wrakhout te zijn dat ooit wel een bootje geweest was.

* MG was echter zodanig toegetakeld dat ze gewoon niet verder kon. Ook haar voeten werden immers niet gespaard door het water en het rif. Een ganse dag werd gehoopt op redding, maar die kwam niet. De tweede nacht in het zilte zeewater ging in. Zonder eten, zonder drinken.

* Bij het krieken van de derde dag zagen ze in de verte een vissersbootje in … verboden gebied, bleek later. De visser merkte hen op en trakteerde met een korst brood en drinkbaar water. Gelukkig had hij ook een gsm op zak … met een zo goed als lege batterij weliswaar. Toch kreeg MG het nog net geklaard om het nummer van een Duitse vriend aan wal in te tikken.

* Zij bleken op een plaats in de Golf te zitten die niemand aan land kende. Even later werd een Zodiac (rubberboot met buitenboordmotor) uitgestuurd die het onfortuinlijke stel na ettelijke uren zoeken vond en weer aan wal bracht.

* Aan het eind van hun derde dag op zee arriveerde het duo dus opnieuw in Sharm-el-Sheikh en konden de wonden gelikt en de magen gevoed worden. MG woonde nog 8 maanden in Sharm-el-Sheikh en verhuisde dan anderhalf uur verder naar Dahad, waar ze nog een jaar verbleef.

* ‘Wat leert een mens uit zo’n avontuur?’, vroegen we haar toen. “Dat je steeds het hoofd moet koel houden. Veel praten, desnoods tegen jezelf, en kijken naar leven om je heen. Vissen, schildpadden, schaaldieren in ons geval, maar altijd positief blijven en de hoop op redding nooit opgeven”, was het antwoord. Wat gelukkig ook gebeurde.