Vrouwen aan de macht

Vrouwen aan de macht: de strijd die nog niet is gestreden

Notities uit de tekst van Marjan Justaert (dS)

b8f2d5ba-40d9-11e9-a0cf-839301ca9422_web_scale_0.190943_0.190943__De huidige Vlaamse regering, met Homans, Crevits en Peeters. Foto: belga

Je kunt er gif op innemen dat politieke partijen minstens één keer per jaar, zo ergens rond Internationale Vrouwendag, een batterij vrouwvriendelijke maatregelen voorstellen. Anno 2019 lijkt er een (centrumlinks) opbod aan de gang om tot gendergelijke regeringen te komen.

De Vlaamse regering doet het met drie vrouwen op negen ministers iets beter dan haar federale tegenhanger (drie op dertien), maar alleen in de Brusselse regering (vier op acht) zijn de vrouwen niét ondervertegenwoordigd. Dat moet beter, vinden verschillende partijen.

Naar aanleiding van de Internationale Vrouwendag struikelen ze over elkaar om een streefdoel naar voren te schuiven.

‘In alle regeringen moeten evenveel mannen als vrouwen zitten’, vindt bijvoorbeeld de PS. Voorzitter Elio Di Rupo heeft twintig maatregelen klaar voor de strijd voor gelijkheid tussen man en vrouw, pariteit onder ministers is daar één van. Di Rupo wil die pariteit in de Grondwet schrijven, zodat ze niet berust op ‘une simple volonté’.

Bij de Vlaamse zusterpartij SP.A houdt men het, opvallend, op 40 procent vrouwen in alle regeringen, schepencolleges en bestendige deputaties vanaf 2024. Ook grondwettelijk verankerd.

88941514-40d9-11e9-a0cf-839301ca9422_web_scale_0.1886864_0.1886864__De federale ploeg in de zomer van 2016. We tellen vier vrouwen. Foto: belga

Het moet gezegd: lang vóór de jaarlijkse Vrouwendag in zicht kwam, zette Open VLD het thema al op de kaart. Vicepremier Alexander De Croo – die ‘De Eeuw van de Vrouw’ schreef – zei eind 2017 dat een volgende regering evenveel mannen als vrouwen zou moeten tellen. Niet veel later sprong zijn voorzitster Gwendolyn Rutten mee op de kar. In haar Nieuwjaarsboodschap van 2018 nam ze de eis expliciet op.

Is het een eis? Veeleer een streefdoel, zo blijkt. ‘We vragen aan alle partijen dit ernstig te nemen en daar een afspraak over te maken, dan is er geen wet nodig’, laat Open VLD-woordvoerder Thomas Vanwing weten. ‘Open VLD zal bij regeringsdeelname kiezen voor een genderevenwicht, en we verwachten dat dus ook van de coalitiepartners.’

Als de veelbesproken ‘blauw-groene as’ werkelijkheid wordt, moeten de liberalen zich geen zorgen maken: Groen schuift vandaag een absolute pariteit (50 procent vrouwen) in regering én kernkabinet naar voren. Pariteit als in ‘quota’. ‘De regering moet een afspiegeling zijn van de bevolking. Alleen zo kunnen we werk maken van een vrouwvriendelijk beleid’, luidt het.’

*Op Open VLD na blijft het aan de kant van de regering evenwel oorverdovend stil. De MR en CD&V, twee partijen die niet echt uitblinken in het aanstellen van vrouwelijke ministers, reageren niet. Ook voormalig regeringspartij N-VA laat de kelk aan zich voorbijgaan.

Vlaams viceminister-president Hilde Crevits (CD&V)wees wel op het feit dat haar partij weinig vrouwelijke lijsttrekkers heeft, een man benoemde in de Nationale Bank (Steven Vanackere) en een man koos als opvolger van ex-minister Joke Schauvliege (Koen Van den Heuvel).  ‘Ik aanvaard de kritiek van Vrouw&Maatschappij (de vrouwenbeweging van CD&V, red.) en als we erbij zijn bij de volgende regeringsvorming, zullen we goed moeten kiezen. Het is wat mij betreft niet alleen een vrouwenkwestie, maar ook een generatiekwestie.’

*Het zou na 26 mei wel eens kunnen keren, aldus De Standaard. In een korte vooruitblik begin januari voorspelde de krant dat 2019 het jaar wordt van een vrouwelijke regeringsleider. Daarbij komt Hilde Crevits (CD&V) in het vizier, maar ook Zakia Khattabi (Ecolo) in Brussel, of wie weet Gwendolyn Rutten (Open VLD) of Meyrem Almaci (Groen) op federaal niveau.