VAN TOEVAL GESPROKEN

Kasteel ‘Het Paviljoen’ ligt op de grens van Vorst en Eindhout, gescheiden door grensrivier Kleine Laak. Het kasteel werd gebouwd in 1868 door mevrouw Vander Elst, voorouder van de latere tabaksgigant.

De hoeve aan de andere zijde van de Paviljoenstraat, werd twee jaar later gebouwd. Nog later was het de beurt aan het koetshuis en het boswachtershuisje (later ook tramhalte).

DSC_0010De nu 92-jarige herenboer Frans Geerinckx kocht de hoeve in 1961 en woont er nog. Wij vonden hem voor zijn voordeur, tijdens zijn middagdutje en wekten hem heel voorzichtig.

‘Foto maken … natuurlijk mag je dat. Waarom ook niet? Ik heb niets te verbergen, hoor.’

Even later: ‘Mijn vrouw is al 24 jaar overleden. Nooit ziek geweest. Ik zie haar nog van haar werk komen daar in de straat. Dat was ongewoon. Ze had het bijzonder lastig met trappen. Mijn borst, mijn borst doet verschrikkelijk pijn, zei ze. Ook binnen ging de pijn niet over. Ik belde meteen de dokter. Die was er vlug. Terwijl de dokter een ambulance belde, stierf ze. Zomaar, hartaderbreuk. Ik kan het nog steeds niet geloven.’

sized_DSC_0013 sized_DSC_0011

Even later stonden we in zijn ‘hof’. ‘Ik ben nu 92, maar doe nog alles in mijn tuin. Al mijn groenten ‘win’ ik zelf. Tuin omspitten met schup en riek, zaaien zonder knielen. Ik ben nog fit, hoor’, verduidelijkte Frans.

Wat hij vroeger deed, wilde ik weten. ‘In totaal heb ik slechts 4 jaar voor een baas gewerkt. Mijnwerker in Limburg. Voor de rest ben ik steeds zelfstandige veeboer geweest. Het begon met 6ha naast Verbruggen in de Heustenstraat. Later heb ik gevoelig uitgebreid met eigen land en huurland. Veel koeien hebben veel weiden nodig. Wij deden alles zelf, ook maïs malen en bieten telen én verwerken. Maalder Vervloet in Veerle (toeval?) kon aan ons niets verdienen, hoor.’ De link tussen hem en mezelf was meteen gelegd. Frans ratelde nu honderduit over zijn prachtige stiel met centraal 40 koeien.

sized_DSC_0015Frans vertelde ook terloops over een familielid dat in Budingen bij Geetbets getrouwd is. Als bij wonder stonden even later drie nieuwe mensen op zijn erf. (toeval?) Bewust familielid, 95 jaar oud en haast even fit als Frans, met dochter en man. Die laatste herkende mij meteen. (toeval?) ‘Voor veertien dagen ben ik nog bij je gestopt toen je foto’s maakte van de ondergaande zon in de Peirenstraat’, kakelde hij. Dat klopte, verdorie. Alweer van toeval gesproken.

Veel te vroeg moest ik afscheid nemen van dit mooie gezelschap. Thuis werd op mij gewacht, aldus mijn gsm. (lu)