VANDAAG FEEST VAN DE ‘HEILIGE VEERLE’

Het zal je maar overkomen . Denken dat je in de Laakdalse deelgemeente Veerle beschermd wordt door O.L.V. in de Wijngaard om dan op een doornatte morgen vast te stellen dat er ook een heilige Veerle rondwaart op de briefjes van Druivelaars scheurkalender . En dus een feestdag heeft in kerkelijk Vlaanderens rijk verleden . Om dan ook een beetje ontgoocheld vast te stellen dat de heilige Veerle met ons Veerle in feite niks te maken heeft .

Veerle (Faraïldis) is patrones van de stad Gent en van enkele andere Vlaamse plaatsjes . Daarnaast ook van kleine huisdieren . Ze wordt aangeroepen voor huiselijke vrede

VEERLE is een Vlaamse variant van FARAÏLDIS

*Faraïldis (ook  Pharaïldis ,  Veerhilde of Veerle) van Gent, België; maagd (of weduwe?) ; † ca 750 ; feest 4 januari .

pharahildisEigenlijk is van deze vrouw alleen bekend dat ze een heilig leven leidde en zich als maagd geheel en al aan God had toegewijd . In de volksoverlevering komen er steeds meer verhalen bij die niet zozeer vertellen hoe Faraïldis precies was , ze maken veeleer duidelijk hoe de vertellers zich in de tijd dat deze verhalen ontstonden, de middeleeuwen, een heilige voorstelden. De Gentenaars noemen haar een ‘seute’.

Zo bestaan er thans minstens drie legendarische levensbeschrijvingen van haar, die alle stammen van na de 11de eeuw. Zij zou een dochter geweest van zijn van de heilige Amalberga van Maubeuge en van Theodorik (of Thierry), de zoon van koning Childebert.  Amalberga (ook Amalia of  Amelberga) van Maubeuge (ook van Luik of  van Lobbes), Frankrijk;  kloosterlinge; †  ca 690 ; Feest 10 juli & 17 december.

Naar de gewoonte van toen werd ze door haar vader uitgehuwelijkt en wel aan ene Guido. Zelf had ze zich het liefst als maagd aan de Heer toegewijd. Nu bleef haar hart verdeeld.

Guido had daar verdriet van en kon niet op tegen een vrouw die maagd wilde blijven en ’s nachts het liefst naar de kerk ging om haar gebeden te doen. Er kwamen dus geen kinderen. Zo werd hij steeds jaloerser en begon zelfs geweld tegen haar te gebruiken. Het huwelijk werd een mislukking en met hem ging het van kwaad tot erger. Toen hij na een val van zijn paard met gebroken armen, benen en neus werd thuisgebracht, verpleegde zijn vrouw hem met liefdevolle zorg. Ter liefde Gods. Naarmate Guido dat beter besefte werd hij almaar wanhopiger en woedender; tenslotte stierf hij.

Vanaf dat moment wijdde Faraïldis zich geheel en al aan een leven van eenvoud, boete en gebed.

Haar verering is al heel oud; reeds in de 9de eeuw vinden we er berichten over. Haar relieken bevinden zich grotendeels in de St-Baafs, aan het Veerleplein in Gent.

Zij wordt afgebeeld met drie broden. Eens zou zij bij een rijke vrouw om brood gebedeld hebben. Maar de vrekkige vrouw zei: “Ik heb echt geen brood in huis. Als het wel zo was, mochten ze voor mijn part ter plekke in stenen veranderen.” En dat gebeurde. Volgens het verhaal is die vrouw in armoede gestorven, omdat bij haar het brood in stenen bleef veranderen.

Ook wordt ze afgebeeld met een gans. Eens had ze op een veld met tarwekorrels een hele roedel ganzen aangetroffen.Vol zorg liet Faraïldis ze in haar schuur overwinteren. Toen zij op een dag naar de kerk was, kwam een boer een gans stelen; samen met zijn vrienden at hij hem smakelijk op. Maar teruggekomen ontdekte Faraïldis het gemis. Ze liet de restanten verzamelen, legde de botjes en veertjes bijeen en er vloog een levende gans uit op.